" Aardappelsalade met gerookte zalm met een mayonaise van zwarte peper en zongedroogde tomaten"

" Gebraden lamsrugfilet met tomaat en courgette, geserveerd met een krachtige lamsjus"

" Luchtig frambozengebak geserveerd met een sorbet van bosvruchten en een sabayon van grand marnier"

Te gast bij restaurant de Luytervelde:
Gerald Vanenbrug

Zij: "Jouw oudste gaat nu naar de middelbare school hé." Hij: "Ja, ze is er ook echt aan toe."
Luytervelde eigenaresse Karin Smits en hij kennen elkaar, ze staan regelmatig samen aan de poort bij de school van hun kinderen.
Onderweg naar de tafel schudt hij de handen van enkele bekenden. Gerald Vanenburg, wie kent hem niet?

De restauranttuin van de Luytervelde straalt een mediterrane sfeer uit en alleen een wesp verstoort zo nu en dan het ideaalplaatje. Haast alle tafel zijn bezet. Zakelijk Eindhoven geniet onder het groen van de oude bomen van het heerlijke weer en de culinaire verrassingen van chef-kok Leon Bogers en zijn brigade. Gerald blijkt een man waarvoor veel vrouwen zouden smelten. Niet alleen vanwege zijn donkere krullen en doordringende bruine ogen, maar zeker ook vanwege de manier waarop hij over zijn gezin praat. Blijkt hij thuis ook nog regelmatig te strijken en te stofzuigen. Toch ziet hij zichzelf niet als de ideale man.

Wel als ideale vader?
"Mijn kinderen zijn het belangrijkste wat er is. Ik probeer ze respect mee te geven en te laten zien dat niet alles zomaar aangewaaid komt in het leven. Mijn vrouw en ik doen ons best om er goede mensen van te maken."

Zelf blijkt hij niet in weelde te zijn opgevoed, maar het heeft hem aan niets ontbroken. Het enige dat hem interesseerde was voetbal. Verder niets. Tot zijn 23e ging hij zelfs nooit stappen met zijn vrienden.
Nog steeds drinkt Gerald weinig alcohol. Hij slaat de heerlijk koele witte wijn af en drinkt een glas spawater. Wel geniet hij van zijn voorgerecht. Eten nam in zijn jeugd een heel belangrijke rol in; in de Surinaamse cultuur is eten synoniem aan gezelligheid en troost. Zijn Surinaamse vader kookte zes dagen in de week en er stond eigenlijk altijd wel een pan op het vuur te pruttelen. Diezelfde vader kwam hem met een dampend bord eten van school halen om hem vervolgens naar de training bij Ajax te brengen.

In huize Vanenburg gaat de tv uit tijdens het eten en gameboy's zijn verboden aan tafel.
Er wordt ook niet met het bord op schoot gegeten?
"Marielle, mijn vrouw is hier nog consequenter in dan ik. Wij konden vroeger thuis eigenlijk altijd terecht als we honger hadden. Dat is echt Surinaams. Zij, is Indonesisch. In die cultuur speelt eten ook een grote rol, heeft het bijvoorbeeld alles met respect te maken."

Gerald vindt samen dingen doen met zijn gezin het belangrijkst. Hij is als jeugdtrainer van het belofte-elftal van PSV niet gebonden aan een 9 tot 5 schema. Zo heeft hij genoeg tijd om samen met vrouw en dochters (12 en 6 jr.) lekker te gaan fietsen, een potje tennis te spelen of een spelletje doen.

Ajax, PSV. Maar ook Júbilo Iwata in Japan en AS Cannes in Frankrijk. Zijn oudste dochter ging als peuter mee naar Japan, zijn jongste werd in Cannes geboren. Huis en familie achterlaten maakte deel uit van zijn leven.
Wat deed dat met jou en je gezin?
"Dat achterlaten als je over de wereld trekt, kan positief en negatief zijn. Ik heb het reizen als positief ervaren. Je krijgt een andere relatie, bent op elkaar aangewezen. Daar haal je op termijn je winst uit. We spraken met elkaar af, dat we terug zouden gaan als het niet ging. Maar ik ben iemand die iets volmaakt als ik er voor teken. Zelfs al zou ik heimwee hebben gehad. Dan is het juist de uitdaging om te blijven. Het rare was dat alles hetzelfde leek toen we naar drie jaar weer terugkwamen uit Japan. Alleen wij waren veranderd."

Cannes bleek heel anders dan Japan. In Japan was hij zwaar onder de indruk van de discipline, in Cannes bleek de mentaliteit het absolute tegenovergestelde. Moesten zijn ploeggenoten vrijdagsnachts uit de discotheek gehaald worden als er zaterdags gespeeld werd en leek alles alleen maar te gaan om roem en gezien worden. Jonge voetballers van rond de 20 jaar die helemaal 'los' gingen.
Cannes is natuurlijk wel een heerlijke omgeving om te 'moeten' werken…
"Iedereen zegt: Cannes is het. Maar ik ging daar heen om te voetballen. Veel mensen zouden nergens liever spelen dan daar, maar ik heb er te veel meegemaakt waardoor ik het niet naar mijn zin had. Het is misschien een kwestie van karakter. Ik heb gezien dat mijn vader iedere dag weer 's ochtends vroeg opstond om te gaan werken. Ik vind dat je discipline en respect voor je club op moet brengen, zij betalen je salaris."

Hij verdiende extreem goed in Japan. Dat gaf hem het gevoel van maximale waardering. Hij vindt eigenlijk dat dat niet uit zou moeten maken, maar ja. Hij beseft dat je anders gaat leven als je goed verdient; makkelijker leuke dingen kunt doen. De kleren koopt die je wilt hebben, niet zo nauw kijkt. Ja, je grenzen verlegd. Maar het meeste plezier beleeft hij toch echt met zijn gezin. Zelfs als hij gewoon lekker met zijn vrouw thuis is. Maar realiseert zich dat hij dat misschien wel te weinig laat merken. Hij is wel communicatief, maar waarschijnlijk niet genoeg. En hij weet dat dat belangrijk is…

Uit je wel je ongenoegen of je boosheid? Ben je eigenlijk een ontplofmens?
"Ik kan wel heel goed laten merken wat ik vind ja. Als ik ergens niet over wil praten dan is dat heel duidelijk. Ik ben wel het type dat echt verandert als hij heel boos is, dat probeer ik altijd te voorkomen. Ik ben op die momenten altijd blij als Marielle er bij is. Maar als iemand mijn kinderen iets aan zou doen... Ik ben niet altijd even tactisch nee, en dat is niet goed. Ik probeer dat te veranderen, want veranderen is een kwestie van willen."