Zielezusje
'Heee... gek lief mens, las net een column van je en dacht.....HYVES!!' Blij verrast zag ik het hoofd van gekke, lieve Hellen naast het bericht. 'Hee, wat leuk', dacht ik en stuurde meteen een bericht terug. De laatste keer dat ik haar zag was ruim zes jaar terug. 'Waarom eigenlijk', vroeg ik me ineens af. Blijkbaar waren ons beider drukke leven en 125 kilometer afstand destijds te moeilijk om te overbruggen.
Ik leerde haar kennen via een spirituele website waarvoor ik columns schreef. De allereerste keer dat ik haar zag was er een klik. Het voelde alsof ik in de spiegel keek, alleen was mijn spiegelbeeld destijds nog niet zo helder als vandaag. We zagen elkaar een paar keer per jaar en deden samen een workshop. Daarna verwaterde het contact. Niet dat ze niet regelmatig in mijn gedachten was. Zeker wel. Maar ach, druk druk druk… Vooral met mezelf.
Een paar dagen later zat ik bij haar aan de koffie en het voelde of ik er de dag van tevoren nog was geweest. Wat een heerlijk weerzien en wat een mooi kadootje van de kosmos. Onze levens bleken in de tussentijd onwijs synchroon te hebben gelopen. Bijna eng…
Allebei deden we de afgelopen jaren allerlei coachopleidingen en begonnen in dezelfde maand, naast ons werk in de journalistiek, een praktijk. We hadden gelijksoortige spirituele ervaringen en kregen steeds meer vertrouwen in onze eigen wijsheid. Nee, dan die ergerniswekkende roofkip als vriendin of die overeenkomsten in ons liefdesleven. Om nog maar te zwijgen over onze galstenen en de onuitgesproken ergernissen die we op onze lever hadden… Dat kon toch haast geen toeval zijn?
Het was niet de eerste keer dat ik een zielemaatje terugvond via internet. Grappig hoe de kosmos gebruik maakt van de moderne techniek. Nou zou je denken dat zwevers geen technische hulpmiddelen nodig hebben om met elkaar in contact te komen. Maar die lui hierboven gaan met hun tijd mee en zijn het soms knetterbeu om alsmaar in je Oost-Indisch dove oor te blijven tetteren.
Zielemaatjes, we hebben ze allemaal. Het zijn zielen die de ene na de andere incarnatie op de een of ander manier met elkaar verbonden zijn. Van wie we iedere keer iets leren en aan wie wij iets mogen leren. Je herkent ze altijd direct door wat je voor ze voelt; een diepe verbondenheid.
Die diepe verbondenheid is er met Hellen. Het voelt als mijn diepste gedachten en gevoelens met mezelf delen, alleen is het dan geen monoloog… Bizar hoe leven, gevoelens, mannen en gedachten gelijk zijn of lopen. Hoe de één kan onderwijzen in wijsheid die de ander nog niet onder de knie heeft, zonder dat er een 'rot op'-gedachten bij je opkomt. Een thuiskomen, uitwisseling, een naadloos en draadloos aanvoelen. En het leukste: dat je in die spiegel kijkt en denkt: jeetje wat ben ik eigenlijk een gek, lief mens!
|
|
