Reïncarnatie

Je leeft maar één keer… of niet?

Een kwart van de wereldbevolking is er van overtuigd dat de geest van een mens blijft voortbestaan en na zijn dood opnieuw wordt geboren in een nieuw lichaam. We praten over reïncarnatie; Latijn voor 'terug-in-het-vlees' komen.

Volgens de reïncarnatietheorie worden we steeds opnieuw geboren om onze levenslessen te leren en onze ziel te vervolmaken. Alles wat we doen in dit leven heeft te maken met het vorige en zal invloed hebben op het volgende. Dat heet karma: de wet van oorzaak en gevolg. Het komt neer op: de moordenaar zal (uiteindelijk in één van zijn vele levens) vermoord worden.

Het astraal lichaam
Als je stoffelijke lichaam sterft, wat blijft er dan over? Volgens de aanhangers van de reïncarnatietheorie hebben we twee lichamen: een fysiek en een astraal. Dat laatste is een soort 'dubbel' van het gewone lichaam. Het is doorschijnend, maar kan ook schimmig of lichtgevend zijn. Het zit, totdat we sterven, met een 'gouden koord' vast aan het fysieke lichaam. In dit tweede lichaam bevindt zich het bewustzijn. Bij een nieuwe incarnatie neemt het astraal lichaam de vorm aan van het nieuwe (fysieke) lichaam.

Dat tweede lichaam, zo beweert de theorie, is onderdeel van de aura; het energieveld dat ieder levend wezen om zich heeft hangen. Auralezers zeggen aan dit energieveld te kunnen zien hoe het met iemands lichamelijke en geestelijke gezondheid gesteld is.

Volgens veel reguliere wetenschappers bestaat de aura niet want de 'fijnstoffelijke' lichamen, waaruit aura's zouden bestaan, kunnen niet met natuurkundige meetinstrumenten worden gedetecteerd.

Kirlianfotografie
Het Russische echtpaar Simjon en Valentina Kirlian, twee Russische wetenschappers, beweerde in de jaren dertig al het bestaan van de aura aan te kunnen tonen. Zij ontdekten per toeval dat de aura te fotograferen was. In de Kirlianfotografie, genoemd naar de ontdekkers, wordt het object of de mens samen met een stukje onbelichte film blootgesteld aan een hoogfrequent elektrisch veld tussen twee elektroden. Dit contact zorgt ervoor dat er vonken verschijnen in een veld rondom het gefotografeerde voorwerp en het hoogspanningsveld van de elektrostatische wisselstroom-krachtbron. Het is het signaal met de hoge frequentie en lage sterkte dat opgevangen wordt door Kirlian-fotografie.
In 1974 onderzochten de wetenschappers Arie Kattenberg en Henk Spruit het fenomeen. Zij constateerden dat de vorm en de kleur van de gefotografeerde 'aura's' afhankelijk zijn van diverse fysische variabelen zoals belichtingstijd, de temperatuur, de spanning en het soort fotopapier. Een blauwe aura kon bijvoorbeeld gemakkelijk worden veranderd in een andere kleur door het fotopapier om te draaien. Zij stelden vast dat de verschijnselen verklaarbaar waren als een wisselwerking tussen lucht en een elektrisch veld.

Zero Point Field
Ruim 27 jaar later, in 2001, beweert onderzoeksjournaliste Lynne McTaggart in haar boek 'The Field' dat er wel degelijk een allesomvattend energieveld bestaat dat de mens en materie aan elkaar verbindt. Iets wat de Britse Biochemicus Rupert Sheldrake jaren daarvoor al beweerde, maar niet wetenschappelijk kon onderbouwen. Hij sprak van een 'morfogenetisch veld': een web van geheugen dat generaties van schepsels met elkaar verbindt waardoor de ervaringen van één ten goede komen aan allemaal.

McTaggart geeft in haar boek een overzicht van de recente wetenschappelijke ontdekkingen die 'Het Veld' aantonen. Natuurkundigen ontdekten, in hun zoektocht naar het allerkleinste deeltje, dat er bij het absolute nulpunt nog steeds energie meetbaar is. Dat kleinste deeltje wordt het 'Zero Point Field' genoemd. Volgens die onderzoekers bevat 'Het Veld' de blauwdruk van ons bestaan. Alles (en iedereen) is verbonden door middel van dit veld waarin alle informatie van alle tijden zou zijn opgeslagen.


Astrale- of parallelle wereld

Zou dit 'Veld' dan ook hetzelfde zijn als de astrale of parallelle wereld waarin wij volgens de reïncarnatietheorie na onze dood terecht komen? Het is er mooier dan de allermooiste plekken op aarde volgens de mensen die een bijna-dood ervaring (BDE) hadden. Bijna-dood ervaringen zijn vooral bekend geworden door de boeken van Dr. Melvin Morse. Daarin schrijft hij dat miljoenen mensen over de hele wereld een BDE hadden. Volgens Morse komt BDE voor bij mensen die op de rand van de dood verkeren of zelfs al klinisch dood zijn geweest. Sommige mensen die een BDE kregen tijdens een operatie vertellen dat ze boven hun lichaam zweefden en daarom alles hoorden en zagen wat er in de operatiekamer gebeurde.

Volgens sceptici is een BDE een product van de hersenen. Het is een hallucinatie als gevolg van zuurstofgebrek, veel kooldioxide in het bloed en/of medicatie. Óf, zo veronderstellen sommige onderzoekers: de patiënt is niet helemaal bewusteloos geweest, waarmee zij de waarnemingen van patiënten in de operatiekamer verklaren.

Worstmolen
Dat informatieoverdracht mogelijk is zónder werkende hersenen, bewees de - overigens lugubere - test die Paul Pietch, bioloog aan de universiteit in Indiana (VS) deed. Hij leerde salamanders bepaald gedrag aan, waarna hij hun hersenen verwijderde. Vervolgens maalde hij ze in een worstmolen en plaatste ze terug in hun hersenpan. Na verloop van tijd vertoonden de beestjes opnieuw het eerder aangeleerde gedrag. De bioloog concludeerde dat herinnering geen fenomeen in de hersenen is maar op de een of andere manier is verbonden met 'iets' (Het Veld?) waaruit de salamanders hun herinnering haalden.

Katholieke kerk
Al sinds de oudheid zijn mensen er van overtuigd dat de dood niet voor eeuwig is. Zoals de oude Egyptenaren, Kelten, Indianen, Tibetanen, Azteken en Maya's, Inca's , Aboriginals, Romeinen en Grieken. Zelfs de katholieke Kerk zou reïncarnatie als onderdeel van zijn leer gehad hebben. In eerste instantie verdeelde zij de mens in lichaam, ziel en geest. Later, werd dat lichaam en ziel. De reïncarnatiegedachten werd pas verworpen in 533 tijdens het Concilie van Constantinopel. Reden zou zijn geweest dat de mens te veel op het materiële gericht was en de neiging had om zijn plichten te verschuiven naar een volgend leven en daarom de lering van de priesters aan hun laars lapten. Het systeem van hel en hemel was veel afschrikwekkender en gaf meer macht over de gelovigen.

Van de nu nog bestaande grote religies zijn het vooral het Hindoeïsme en het Boeddhisme die reïncarnatie als onderdeel van hun religie kennen. Volgens de Nijmeegse filosoof Floris Habets, auteur van het boek 'Reïncarnatie: geloof of overtuiging', hebben religies echter de bedoeling hun volgelingen te manipuleren en binnen de pas te laten lopen. Daarom is hun reïncarnatieleer volgens Habets niet neutraal en dus niet bruikbaar als objectieve informatiebron. Hij spreekt over de Rationele Reïncarnatie Leer (RRL) waarin niet gesproken wordt over geloof, maar over overtuiging op basis van argumenten.

Mediums
Door de eeuwen heen zijn er mensen geweest (spiritisten) die overtuigd waren dat de geest na de dood voort bestaat en in staat is om met de levenden te communiceren. Meest beroemd - of berucht, zijn de heksen uit de middeleeuwen die massaal vervolgd en op de brandstapel werden gegooid omdat ze contact zeiden te hebben met geesten. Ook vandaag de dag houden mensen over de hele wereld zich bezig met het contact maken met overledenen. Dat gebeurt vooral door mediums die zeggen via gedachtekracht (telepathie) met 'geesten' in de astrale wereld te kunnen communiceren. Bekend hedendaags voorbeeld is het medium 'Char'.


Geboortevlek als 'bewijs'
Prof. Dr. Ian Stevenson deed als eerste westerse wetenschapper onderzoek naar herinneringen aan vorige levens. In 1997 publiceerde hij een 2000 pagina's dik verslag over zijn onderzoek naar geboortetekens zoals moedervlekken en littekens als bewijs voor reïncarnatie. Een voorbeeld:
Maung Myint Aung werd in 1972 in het noorden van Burma geboren. Toen hij begon te praten vertelde hij dat hij in zijn vorige leven in Rangoon (ver van zijn geboortedorp) was overleden als Japanse soldaat. In de lente van 1945 moesten hij en vier vrienden vluchtten voor het oprukkende Britse leger. Omdat ze niet gevangen genomen wilden worden, besloten ze zelfmoord te plegen. Maung Myint Aung vertelde dat hij zijn keel doorsneed met een lang mes of bajonet. Het kind had een opvallende geboortevlek op de hele voorkant van zijn hals; een horizontale streep van één centimeter breed
Volgens Jan Willem Nienhuys van de Stichting Skepsis die buitengewone beweringen aan een kritisch onderzoek onderwerpt, komt Stevenson pas ter plaatse als alle betrokkenen al overtuigd zijn van de echtheid van het geval. Hij ondervraagt tientallen personen binnen twee of drie dagen en doet dat in veel gevallen via tolken die geloven in reïncarnatie. Hij vraagt zich af hoeveel tactvolle, kritische vragen er dan worden gesteld.


Lezen en zien:
" Reïncarnatie: Denkbeelden en ervaringen - Hans ten Dam
" Reïncarnatie: Geloof of Overtuiging - Floris Habets
" Bewijzen van reïncarnatie - Ian Stevenson
" Veranderd door het licht - Dr. Melvin Morse
" Karma & wedergeboorte - Nagapriya
" De mens heeft vele levens - Helen Wambach
" Het Veld - Lynne McTaggart
" 'What dreams may come', roman van Richard Matheson. In 1998 verfilmd door Vincent Ward met Robin Williams in de hoofdrol
" www.dr.brucegoldberg.com over Bijna-dood ervaringen
" Stichting Skepsis: www.skepsis.nl/


Link
: Starkabel bijna-doodervaring

terug

 

 

 


'Bewijzen' van reïncarnatie?
Déjà vu
Volgens overtuigden van een leven na de dood is het verschijnsel Déjà vu - het gevoel ergens eerder geweest te zijn of iets meegemaakt te hebben - een bewijs van reïncarnatie. Neurowetenschappers van het Massachusetts Institute of Technology (MIT) en de Universiteit van Bristol beweren dat een déjà vu een geheugenfout is. In de hippocampus worden volgens hen continu herinneringen aangemaakt over gebeurtenissen en plaatsen waar we geweest zijn. Het onderste gedeelte van de hippocampus, de gyrus dentatus, herkent kleine verschillen tussen plaatsen en maakt ze groter. Als dit proces niet goed werkt, dan kunnen we verschillende plaatsen niet goed uit elkaar houden. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij muisjes die een bepaald eiwit - een NMDA receptor - missen. Als zij in verschillende kamers worden losgelaten, reageren hun hersenen alsof het allemaal dezelfde kamer is. Onderzoekers vermoeden dat dit bij mensen net zo werkt.

 

Regressietherapie
Tijdens deze therapie gaat iemand tijdens een diepe ontspanning of hypnose terug naar vorige levens. Bekend onderzoeker was psychiater Helen Wambach die heel veel van haar patiënten onder hypnose terugbracht naar vorige levens. Vervolgens deed zij onderzoek naar de juistheid van deze verhalen en vond ze naar eigen zeggen bijzonderheden die overeen kwamen met archeologische en historische gegevens. Net zoveel onderzoekers beweren dat de ervaringen die opgedaan worden met deze therapie gebaseerd zijn op de fantasie of het geheugen van de patiënt. Een bekend voorbeeld was de Britse Jane Evans, die onder hypnose zeer gedetailleerde informatie gaf over zes vorige levens, die ze intens herbeleefde. Haar verhalen bleken vaak goed in overeenstemming met historische feiten, hoewel Jane verklaarde dat ze deze nooit ergens had gelezen. Later ontdekte men echter dat zij de informatie uit historische romans had gehaald.

 

Bekende wetenschappers en reïncarnatie
Ook bekende wetenschappers erkenden dat er meer moest zijn tussen hemel en aarde. Plato, wetenschapper en filosoof uit het Oude Griekenland (428 tot 348 v.Chr.) hield zich bezig met het leven na de dood. Net als Carl Gustav Jung, (1875-1961) een Zwitserse psycholoog en psychiater die verschillende boeken schreef over parapsychologie. Albert Einstein, bekend van de relativiteitstheorie aanvaardde de mogelijkheid van een voortbestaan van het bewustzijn na de dood. Meer hedendaags: Deepak Chopra. Indisch-Amerikaans arts die ondermeer onderzoek doet naar de relatie tussen gezondheid en spiritualiteit en Fritjof Capra, Amerikaans fysicus. Hij schreef een aantal werken over kwantumfysica en de relatie tussen wetenschap en spiritualiteit.

 

Beroemde BDE'ers
Actrice Jane Seymour, Liz Taylor, Larry Hagman, Ozzy Osbourne, Sharon Stone, Donald Sutherland en Peter Sellers zijn allemaal beroemd, maar hebben nóg een ding gemeen. Ze hadden allemaal een BDE, een bijna-dood ervaring.

Typisch aan zo'n ervaring is de donkere tunnel waar ze doorheen gaan. Aan het einde van die tunnel wordt een intens en vredig licht gezien. Ook wordt gesproken over ontmoetingen met 'gidsen' en overleden familie en vrienden. Zij vertellen de bijna-doden dat de tijd om de aarde te verlaten, nog niet gekomen is. Veel mensen die een BDE meemaakten kennen geen angst voor de dood meer en vertellen hoe die ervaring hun leven blijvend veranderd heeft.

Inspecteur Clouseau kreeg hem na de eerste van een serie hartaanvallen. Sellers: 'Ik voelde mezelf uit mijn lichaam gaan en zag dat ze mij naar het ziekenhuis reden. Ik ging mee en was helemaal niet bang. Ik voelde me heel goed, mijn lichaam had een probleem, niet ik.' Ondertussen werd Sellers gereanimeerd. 'Ik keek rond en zag een ongelooflijk mooi, helder en liefdevol wit licht boven mij. Ik wilde niets liever dan naar dat licht gaan. Ik wist dat er liefde, echte liefde was aan de andere kant van het licht.' Toen zijn hart weer begon te werken werd hij terug naar zijn fysieke lichaam gezogen. Deze ervaring had een diepe invloed op Sellers. Hij raakte erdoor overtuigd van het bestaan van reïncarnatie. (Uit: Death's door van Jean Ritchie)

 

Wil je krassen in mijn gastenboek?
Webdesign, vraag meer informatie