Oudejaarsritueel
Ik zit weer volop in mijn oudejaarsblues. Dat heb ik altijd in de laatste maand van het jaar. De voorbije maanden - met alle ups en downs - passeren de revue. Ik lach of huil er nog een keer om, spoel ze op 31 december om middernacht met champagne weg en knal ze daarna richting eeuwigheid. Een heerlijk ritueel.
Oorspronkelijk zijn die knallen - net als het verbranden van kerstbomen, bedoeld om de kwade geesten van het voorbije jaar te verjagen. Dat deden de Germanen destijds al. Niet met knallen, want het buskruit was nog niet uitgevonden, maar door heel hard te schreeuwen en te joelen. Bovendien brachten ze offers - waarvan onze oliebollen overblijfselen van zijn - om de goden te behagen.
De Chinezen, die hun nieuwjaar pas tussen 21 januari en 20 februari vieren, zorgen er voor dat het huis schoon is om de keukengod gunstig te stemmen. Lopende schulden worden afgelost en messen, scharen en naalden worden opgeruimd. Veilig achter slot en grendel kunnen ze het geluk van het nieuwe jaar in ieder geval niet kapot maken.
Ik weet niet of kwade geesten bestaan. Ik ken alleen maar kwade mensen. Als je maar lang genoeg je verdriet, frustraties en boosheid opkropt, word je vanzelf een kwade geest. Dat is de belangrijkste reden waarom ik ieder jaar mijn eigen 'huis' zo bewust opruim en de tijd neem voor mijn eindejaarsblues. Ik ga volle bak in mijn verdriet zitten want niets is zo zuiverend als een flinke huilbui. Als het moet doe ik er nog een boksbalsessie achteraan. Net zo lang meppen tot je er bij neervalt om vervolgens van vermoeidheid opnieuw een potje te janken. Dat ruimt op.
Vervolgens laat ik alle fijne en mooie dingen de revue passeren. Dan zit ik net zo wazig te glimlachen als de Mona Lisa. Maar schaterlachen zit ook in het pakket. Over alle domme dingen die ik deed en over alle valkuilen waar ik weer - soms tot 'bloedens' toe - ben in gedonderd. Jezelf relativeren is dé methode om een depressie te ontlopen.
Het maakt niet uit wat je de komende jaarwisseling doet om het geluk voor het nieuwe jaar af te dwingen. Misschien eet je, net als de traditionele Spanjaarden, met oudjaar 'druiven voor geluk'. (Iedereen krijgt een schaaltje met twaalf druiven. Op het moment dat de klok 12 uur begint te slaan, wordt er één druif per klokslag gegeten) Maar één tip: laat dit jaar de televisie eens lekker uit.
Oudejaarsavond is een perfect moment om kwade geesten in het licht te zetten. Kies je gezelschap nauwkeurig uit en vertel elkaar eens rustig over de mooiste en vervelendste gebeurtenis van het afgelopen jaar én hoe je je daarbij voelde. Kinderen kunnen hieraan trouwens goed meedoen. Je zult verbaasd staan over de mooie verhalen die loskomen. Als afsluiting spreekt iedereen een wens uit voor ieder in het gezelschap. Ik weet zeker dat je de mooiste stiltes zult beleven vóórdat het grote knallen losbarst. Dát levert tenminste 'televisie' op die je de rest van het jaar bijblijft…
|
|
