Liefde vraagt moed
Soms kan mijn hart zo wijd openstaan dat ik echt van alles en iedereen houd. Zelfs van een boze ex. Dat ik tranen in mijn ogen krijg van een vogeltje, een zonsondergang, een gebaar of een blik in iemands ogen. Nee, nou niet meteen doorbladeren, dat is te gemakkelijk. Het gaat over gevoel en of je nou wilt of niet, daar heb jij ook wel eens last van. Of plezier.

Ik geef toe, voelen is soms best eng. Zeker op de momenten dat het lijkt alsof er een roze waas over de wereld heen ligt terwijl je niet eens een pilletje slikte. Of als je naar muziek luistert en ineens warme golven door je hele lichaam voelt stromen. Zo'n moment dat je je niet aangevallen of aangesproken voelt door andermans (of vrouws) boosheid of frustratie. Dat je niet mee gaat stampvoeten, jij-bakken of boos wegloopt maar vol mededogen en compassie die emoties bij die ander laat. Ik heb dat wel eens. Dan weet ik ineens weer dat alle mensen spirituele wezens zijn met maar één doel: elkaar accepteren en liefhebben. Op zo'n moment wil ik de hele wereld omarmen, koesteren en vertellen dat liefde de enige oplossing voor alles is.

En dat is ook zo. Maar ik realiseer me dat niet iedereen een open hart heeft of het zelfs maar op een kiertje kan wrikken. En nee, het mijne is ook lang niet altijd open. Al zou ik dat wel willen. Angst is vaak de belangrijkste reden om te schuilen. Angst om afgewezen te worden bijvoorbeeld. Omdat je niet goed, lief, mooi, slim of leuk genoeg denkt te zijn. (Ja, dat denken mannen ook wel eens) Of omdat je toch teveel verwachtingen had en met die muur de onvermijdelijke teleurstelling op afstand probeert te houden. Wat niet lukt. Net zo'n vergissing als dat je denkt dat je met een gesloten hart geen pijn kunt hebben. Integendeel, misschien zelfs wel meer.

Een gesloten hart is meestal het resultaat van een overdosis 'au' die je in het verleden ongevraagd naar binnen gespoten kreeg. Op zo'n moment neemt je hoofd de controle over terwijl je lichaam als een superman (m/v) zonder bijbehorende krachten verder hobbelt. Dat houd je best lang vol. Maar die weggestopte, opgesloten pijn wringt en wroet in iedere cel van je lijf totdat die er op een goeie dag, hoe dan ook, uitkomt. Van superman blijft dan niet meer over dan een uitgebrand trillend rietje. Of, en erger, een boze, verbitterde man (vrouw) die, ver weggevlucht van zijn eigen emoties, meedogenloos het mes in het hart van een ander steekt.

Niet kwetsbaar zijn is een illusie. En dus kunnen we die verwoedde poging maar beter opgeven. Echt leven kan niet zonder pijn en zeker niet zonder liefde. Wie zichzelf wil leren kennen, moet uit de schaduw stappen. Wie uit volle borst wil lachen, vanuit zijn tenen kunnen huilen. Wie oprecht blij wil zijn, zijn boosheid durven omarmen. Wie rust wil vinden, de angst recht in de ogen kijken. Liefhebben is eigenlijk gewoon een kwestie van moedig durven zijn…

Terug