Liefdevol
strijken
En ik maar tomaten eten. Ik denk dat ik de afgelopen tien jaar net zoveel
tomaten at als er jaarlijks door de straten vliegen tijdens het tomatenfestival
in het Spaanse Buñol. Dat komt omdat ik ooit las over een wetenschappelijk
onderzoek waaruit bleek dat de rode kleurstof in tomaten een beschermende
werking heeft tegen kanker. Prostaatkanker, zo bleek later. Geen wonder
dat het werkte.
Maar ook tomatenetende mannen kunnen rustig overgaan op spruitjes (die overigens heel veel vitamine C bevatten). Onderzoekers van het kankerinstituut in Seattle ontdekten laatst dat tomaten eten tegen kanker helemaal geen zin heeft. Sterker nog…je loopt zelfs een groter risico om prostaatkanker te krijgen.
Nee,
ik zeg niet dat alle wetenschappers onzin uitkramen of achter hun microscoop
staan te slapen. Zeker niet. De wetenschap heeft de mensheid best veel
goeds gebracht. Maar iets dat wetenschappelijk aangetoond is hóeft
dus niet altijd waar te zijn. Iets dat (nog?) níet wetenschappelijk
aangetoond is, hoeft dus niet per definitie onzin te zijn. Zo, daar wilde
ik naar toe.
Telepathie (tele is Grieks voor afstand, patheia betekent ontvankelijk)
is bijvoorbeeld nooit (echt) wetenschappelijk aangetoond. Dat wil zeggen:
het leek er in eerste instantie op dat Charles Honorton dat met zijn Ganzfeldmethode
in 1973 wel deed. Proefpersonen moesten kaarten raden waar vijf verschillende
figuren op stonden: een cirkel, vierkant, ster, kruis en golflijn. Als
de kaarten goed werden geschud, was de kans op een treffer bij elke poging
20 procent (1 op 5). Tijdens latere experimenten liet Honorton zijn proefpersonen
via een hoofdtelefoon luisteren naar 'witte ruis' en bedekte hij hun ogen
met halve pingpongballen waarop een rode lamp werd gericht. Hierdoor zouden
zij niet afgeleid worden door gedachten of andere prikkels. In een andere
kamer stuurde iemand als 'zender' dan beelden naar de 'ontvanger'.
Honorton behaalde met zijn onderzoeken regelmatig trefferpercentages van
wel 30 procent. Een significant effect, maar andere wetenschappers vonden
dat de kwaliteit van het onderzoek te wensen over liet. Bij latere herhaling
van de methode werd deze score nooit opnieuw behaald óf bestreden
door andere wetenschappers.
Ik heb geen wetenschappelijk bewijs nodig. Het leven zelf heeft mij overtuigd
van het bestaan van telepathie. Er lijkt wél een voorwaarde aan
verbonden. Een die bij laboratoriumexperimenten (meestal) ontbreekt: verbondenheid.
Mensen die intens met elkaar verbonden zijn, zitten - en het woord zegt
het al - op één golflengte. Gedachten zijn energiegolven
die geen beperking in ruimte of afstand kennen. Die verbondenheid is net
zoiets als het goed afgestemd zijn van je radio op de zender. Liefde is
een perfecte geleiding voor die signalen. Wie kent niet de verhalen van
(eeneiige) tweelingen die, al zijn ze ver van elkaar verwijderd, weten
dat er iets met de ander aan de hand is? Net zoals het draadloze contact
tussen geliefden, ouder en kind of twee hartsvriendinnen.
Mediteren of het doen van een eentonige bezigheid zoals bijvoorbeeld een
mandje was strijken, zorgen voor hetzelfde effect als de ruis en de pingpongballen
van Honorton. Ik heb er géén wetenschappelijk bewijs voor,
maar zij die het bestaan van telepathie ontkennen, hebben misschien geen
écht hechte liefdesverbindingen. En dát zou best eens kunnen
komen omdat ze gewoon veel te weinig strijken…
|
|
