De grote leegte…
Ik kijk al een half uur naar een groot, wit vlak op mijn beeldscherm. Ik probeer mijn gedachten tot rust te manen en in de grote leegte terecht te komen. Dat doe ik in de hoop dat die ene briljante zin ineens opdoemt. Opschieten doet dat niet. Ik staar, maar voor de rest van de wereld lijkt het alsof ik niets doe. Dat schijnbare 'nietsdoen' nodigt anderen uit tot 'gezellig' keuvelen of het stellen van 'prangende' vragen die - eenmaal uitgesproken - rustig hadden kunnen wachten tot volgende week.
Mediteren, soms ook mindfullness genoemd, is het uitschakelen van bewuste gedachten en ervaren wat er dan gebeurt. Officieel kan dat op veel manieren. Door je te concentreren op je ademhaling, ogen open en kijken naar één punt óf ogen dicht. Absolute stilte of je mee laten voeren door muziek of een mantra; een zin, woord of klank die alsmaar herhaald wordt.
Als je regelmatig mediteert, verandert er iets in je hersenen, zo ontdekten wetenschappers. Het zorgt voor de toename van delen in de hersenschors die zijn verbonden met het maken van keuzes, het verwerken van zintuiglijke informatie, geheugen, concentratie en alertheid. Er is sprake van een betere doorbloeding van de hersenen en een toename van vertakkingen en verbindingen.
Zo ziet het brein van Boeddhistische monniken er anders uit dan dat van mensen die niet mediteren. De monniken richten zich tijdens hun meditatie overigens vooral op het versterken van positieve emoties zoals vreugde, compassie, liefde en vriendelijkheid. (In tegenstelling tot de westerse psychologie van wie we juist aandacht moeten besteden aan gevoelens van depressie, angst en woede)
Ook als die monniken ná het mediteren wandelen of in de tuin aan het schoffelen zijn, werken hun hersenen anders. Uit EEG-onderzoek blijkt dat ze ook dan een hoge gammahersenactiviteit hebben, wat is geassocieerd met alertheid, concentratie en emotionele balans. Bovendien verhoogt het mediteren de productiviteit en leidt het tot minder stress en ruzies.
Je
hoeft geen hele dagen te gaan zitten 'zennen' om aantoonbare veranderingen
in je grijze cellen te krijgen. Dat gebeurt al als je 40 minuten (of twee
keer twintig) per dag op zoek gaat naar de grote leegte.
En je hoeft er ook niet voor in de lotushouding te gaan zitten. Ik niet
in ieder geval. Alles wat ik aan eentonigheid kan verzinnen kan mijn hersenen
op nul schakelen. Aardappelen schillen, strijken of mijn benen epilady'en
(heren: op een pijnlijke manier ontdoen van haar).
Ik heb het ook als ik in de auto naast een zwijgende bestuurder zit. Het gestaar naar voorbijflitsende bomen, huizen en auto's lijkt mijn hersenen zo in beslag te nemen dat de grote chaos aan gedachten tot rust wordt gemaand. Daardoor kunnen de briljante ingevingen, die eerst overspoeld werden, naar de oppervlakte borrelen. Ik duik dan ook om de haverklap mijn tas in om die blootvallende hersenspinsels snel te noteren. Want als ik dat niet meteen doe, slaat de onuitroeibare chaos weer toe. Dan ben ik later weer gedoemd om aardappelen te gaan schillen of oeverloos naar een beeldscherm te gaan zitten staren… met alle gevolgen van dien.
|
|
