Experimenteel wonder
Ik geloof niet in sprookjes. Wel in wonderen. Maar misschien geloof je pas in wonderen als je er zelf een meemaakt. En dat deed ik. Denk ik. Het gebeurde twee jaar geleden in een huisje in de middle of nowhere in de heuvels van het Italiaanse Toscane. Een pannetje kokende olijfolie schuift van de kookpit van het fornuis en 'klotst' over mijn linkerhand.
Onder de koude kraan zwellen duim, wijsvinger en boven- en onderkant van de palm op tot zeker twee keer de normale omvang. Mijn hand is één grote, witte, blaar (volgens de site van de Brandwonden Stichting een 2e graads verbranding).
'Je moet naar het ziekenhuis', roepen mijn partner en kinderen. Maar behalve dat ik een hevige allergie heb voor alles wat ziekenhuis heet, als we die hier al een kunnen vinden, moet ik er niet aan denken om die hand ook maar één seconde onder de koude straal uit te halen. 'Komt goed', is het enige dat ik zeg. En het mooie was dat ik daar op dat moment ook echt van overtuigd ben ook.
Ruim
een uur lang hang ik met mijn opgezwollen handje naar adem te happen aan
het
aanrecht. Ik realiseer me dat ik dat niet de hele nacht kan blijven doen.
Er moet iets gebeuren.
Experiment! Denk ik. Want je moet wat. Ik heb net een boek gelezen over de kracht van gedachten en denk ineens aan mijn oude buurman. Hij werkte jarenlang als arts in Afrika bij een volk dat er heilig van overtuigd was dat het zou sterven als het door een slang gebeten werd. Hoewel hij meerdere malen zo'n bewuste, bijtgrage slang onder ogen kreeg en moest concluderen dat die helemaal niet dodelijk was, overleden al zijn patiënten. Onverklaarbaar. Maar ik dacht, hangend aan dat aanrecht, als gedachten kunnen doden, kunnen ze vast ook genezen!
'Wij gaan mij beter maken', roep ik naar de rest van het gezelschap dat hun pogingen mij naar het ziekenhuis te krijgen opgegeven heeft. Ze kennen hun onvermurwbare moeder. Ik vraag ze om hun handen boven mijn gewonde hand te houden (nog steeds onder de koude kraan) en die gedurende een paar minuten beter te denken. En nee, er flitst geen licht door de kamer en we zien ook geen Mariaverschijningen. Het enige dat ik doe is een schietgebedje aan de kosmos om mijn hand weer beter te maken. De nacht breng ik door met een theedoek met ijs op en onder mijn hand. Tegen een uur of vier val ik uiteindelijk in slaap.
De volgende ochtend is de pijn weg. De huid van mijn hand lijkt op die van een bruinrode, craquelé slang die aan het vervellen is. Binnen drie dagen verdwijnt alle oude, verbrande huid en is mijn hand weer littekenloos. Alsof er nooit iets gebeurd is.
Ik acht het experiment geslaagd. Dit moet een wonder zijn. Rationele, medische of wetenschappelijke verklaringen ontbreken. Tenminste, ík kan ze niet bedenken. En als het geen wonder was, wat was het dan? Wie het weet mag het zeggen.
|
|
