|
Metro
14-08-2003
Geen prik Mijn airco is muisstil. Mijn ijzeren Truus weigert de afwas te doen en het water in het reservoir van mijn Senseo verdampt alleen door de hitte. Ik kan niet bellen want ik heb slechts moderne, draadloze, op elektriciteit werkende telefoontoestellen, de batterij van mijn GSM is bijna leeg, net als de accu van mijn laptop. Fok! Code rood! Ik leende mijn tam-tam juist vorige week uit en rooksignalen zijn te gevaarlijk met deze droogte. Maar nou komt het ergste: ik móet dadelijk een handwasje doen want ik wil mijn witte hemdje morgen aan. Ik ging net een pizza scoren bij de supermarkt want ik had geen zin om te koken. Maar de winkel was gesloten want de kassa deed het niet en de koeling net zo min. Bovendien had ik geen cash geld op zak en pinnen was uitgesloten. Bij nader inzien kon ik die pizza trouwens ook maar beter vergeten want mijn 3-in-één oven werkt nog steeds niet op kosmische energie. Nu zit ik in het donker. Nou ja, er branden kaarsjes, maar die zijn bijna op. Het water druppelt al langzaam uit de koelkast en diepvries en dat is rampzalig want ik kocht juist een paar dagen terug een peperdure tarbot die ik, keurig gefileerd en in moten gehakt, vol vertrouwen aan mijn vrieskast in bewaring gaf. Wat een ellende. Ik ga gewoon in de kroeg een pilsje drinken. Onderweg zie ik een juwelier die, gewapend met kaarslicht, zijn handelswaar bewaakt omdat zijn elektrische rolluiken niet meer naar beneden gaan. In het grote gebouw ernaast zwaaien een paar mensen vanaf vier hoog overenthousiast vanuit zo'n prachtig doorzichtige personenlift. De bioscoop verderop sloot haar deuren, net zoals de frietboer en meer moderne vreetschuren waar de airco, ovens, bakplaten, mixers en koeling uitvielen. Oh sjit, mijn benzine is bijna op. Ik zal maar even gaan tanken. Helaas, ook hier is alles donker. Hee slome! Rijd eens door! Sjonge, dat valt niet mee als mensen zelf beslissingen moeten nemen in het verkeer. Ik zigzag en geef een peut gas want de flitspalen staan er al net zo werkeloos bij als de verkeerslichten. In mijn kroeg branden 1000 kaarsjes, het oogt er romantisch gezellig. Wel erg stil. Dat wel. 'Doe mij maar een lekker koud pilsje'. Maar de tap werkt al uren niet, net zo min als de koeling. Als de gokverslaafde met een steelse blik mijn kant opgeschuifeld komt, is het tijd om te gaan. Dan ga ik toch lekker thuis een dvd-tje kijken. Mooi
niet. Geen prik op het snoertje. Ik begin me nu toch onderhand zorgen
te maken over de kwaliteit van leven zonder stroom. Dit is toch net
even iets anders dan een weekje vrijwillig wildkamperen in de binnenlanden
van Frankrijk. Daar is het nog wel lollig om een beetje zuinig te doen
met water, in de bosjes te poepen en te worstelen met een olielampje
en één gaspitje. Bewust creperen heet dat, zodat je, eenmaal
thuis, de luxe weer waardeert. Plop.
Jemig wat een herrie. In een klap is het huis gevuld met licht en geluid.
Een stroom koele lucht droogt de zweetdruppels op mijn hoofd. "De
stroomstoring in de regio Eindhoven heeft volgens energieleverancier
Essent, niets te maken met code rood, maar is veroorzaakt door een dier
in een energiecentrale", buldert de stem uit mijn televisie (die
ik ook al vergat uit te zetten) Gelukkig. Eerst een lekkere bak koffie,
effe Truus aanzetten en mijn witte hemdje in de wasmachine stoppen.
Dan ga ik Paul bellen, poen pinnen, peut scoren, pizza eten, een pilsje
drinken en plezier maken. Terug ------------ Home ----Geef je commentaar |