Nee, laat maar.
Ik word weer net zo recalcitrant als vroeger. Ik moest mijn oude spijkerbroek met gaten en die beige mohair trui maar weer eens op zolder gaan zoeken. En die afgetrapte suède laarzen. Gewoon schijt hebben aan iedereen en met stamppot en rookworst op de bank ploffen. Lekker lamzakken. Geen weeïge kersttranentrekkers verslinden voor de buis maar met een mooi spiritueel boek over universele - buitenaards mooie - liefde op schoot.
Lekker.

Gaan jullie maar fijn hypocriet zitten wezen met z'n allen. Stille nacht, heilige zacht zitten kwelen en mooi opzitten en pootjes geven als je aanzit voor het kerstdiner. Je vol laten proppen door je moeder, schoonmoeder of je cholesterolgehalte bij een ander 'oh wat gezellig hé-gezelschap' naar grote hoogten laten jagen. Van mij mag je.

Naar verwachting laaien we voor de feestdagen voor ruim 1,4 miljard ouderwetse guldens aan vreetwaren in onze supermarktkarretjes. Daar moet Bernhard dik een jaar champagne van kopen, bevordert Economische Zaken 11 maanden lang de innovatiekracht (?) van en is ongeveer (ik kijk niet op een paar miljoen euro) het extraatje dat het kabinet op Prinsjesdag uittrok om ons het komende jaar veiliger te laten voelen. We willen zeker niet weten hoeveel hongerige monden, zieke kinderen, bijstandsmoeders of andersoortige ellende we met ons kerstdiner zouden kunnen verlichten.

Buitengewoon onpasselijk word ik ook van al die fijne kerstmuzak in de winkels en al dat vrolijk kerstfeestgedoe. Oh wat zijn we vredig. Fijne feestdagen! Lul toch niet. Wat kan het jou nou schelen wat voor feestdagen ik of mijn buurman hebben. Of die AMA in het AZC. Of dat slachtoffer van zinloos geweld dat - met een beetje geluk - bij ligt te komen in het ziekenhuis. Of die militair die elke nacht opnieuw die hele rij mannen afgevoerd ziet worden. Of die 300.000 kinderen die over de hele wereld betrokken zijn bij het een of ander geweldsconflict. Ach, ik kan zo nog wel even doorgaan. Zalig kerstfeest. We maken er een puinhoop van maar proberen dat ieder einde van het jaar weer even te vergeten.

E.T. begrijpt er trouwens ook niks meer van. Hij en zijn maten popelen al jaren om eens bij ons op de koffie te komen maar ze laten het wel uit hun hoofd. Ze observeren ons vanuit hun UFO met grote futuristische verrekijkers als ware wij de bewoners van een grote aardse dierentuin. Die wezens - vast stukken intelligenter dan wij - vergapen zich dagelijks aan al die vechtpartijen, groot of klein. Bestuderen druktemakers als Arafat, Bush, Blair, Osama, Sadam, Sharon, en de rest van het gepeupel. Of ze nou links of rechts, noord of oost zoeven met hun schotels; overal ploft, poeft en paft het. Zelfs in het kleinste gehucht wordt er geslagen, geschoten, gestoken, gemept of geschopt.

En dan ineens; 24 december kerstavond. Staakt het vuren! Wapenstilstand. Rust. John Lennon overstemt de bommen en granaten. Geen zwaar gewonden of uit elkaar gereten lijken. Geen moeders die hun eigen vlees en bloed moeten identificeren in het mortuarium. Geen kinderen met geweren, ontploffende schoolbussen of verpletterende tanks. Zelfs die doorgedraaide cokesnuivende puber zit zijn pens vol te schranzen om vervolgens lekker uit te buiken.
Ik ben gek op kerstmis. Heerlijk. Wat een rust. Imagine universele buitenaards vredevolle liefde. Ik trek mijn mooiste jurk aan en ga dit jaar voor twee kalkoenen. Ik verwacht bezoek.
Home
columns