Wat een gevecht. Harder! Nog harder moet ik slaan, want het val-maar-dood-gevoel wint het bijna van de keuze voor mezelf. Teleurstelling, boosheid en verdriet. Het kotst als een grote golf uit mijn lijf omhoog. Is dit wat ik al die jaren heb weggerookt?
Gek word ik. Ik kan het niet. Ik ga nú sigaretten halen. Nee, ik kan zo niet de straat op met die jankogen. Rustig, eerst rustig worden. Dadelijk. Idioot, je gaat niet! Slaan, harder slaan.

Twee dagen eerder gieren, na een telefonische scheldkanonnade door mijn ex, de opgekropte emoties tot voorbij mijn neusgaten. Maar mijn werk moet af, dus geen tijd om er lang over na te denken. Die avond rook ik mijn tweede pakje sigaretten (op twee na) van die dag. Jakkes, bah, wat smerig.

Benauwd. Klaar wakker en doodsbenauwd lig ik die nacht in mijn bed te malen. Ik krijg het steeds benauwder en hoest als een teringlijder om een beetje lucht te krijgen. Ik kan nu niet janken want anders zit ik morgenvroeg om half tien met dikke ogen bij mijn afspraak. Opeens realiseer ik me dat dit mijn voorland is als ik mezelf blijf wegroken. Ik pomp mijn lichaam vol met nicotine en teer en maak mezelf wijs dat het lekker is. Ik lijk wel gek. Idioot! Ik masseer een paar acupressuurpunten en val uiteindelijk om half vijf in slaap.

Zo benauwd heb je het ook als je over tien of twintig jaar sterft aan longkanker. Die gedachte blijft maar door mijn hoofd malen. Ik rijd naar mijn afspraak en steek mijn eerste sigaret op. Is dit nou lekker? Ik rijd van mijn afspraak terug naar huis en steek mijn tweede sigaret op. Nee, dit is niet lekker. Dit was mijn laatste sigaret. Ik doe het raam wijd open en haal diep adem. Mijn longen vullen zich met lucht. Ik kan ook diep ademen zonder dat ik rook.

Ik moet water drinken, veel water drinken. Alle ellende wegspoelen. Het zweet breekt me uit. Ik ben nog geen vijf uur verder en het gutst over mijn rug heen. Wat een onzin, 's nachts rook ik wel meer uren niet. Wat een klotedag vandaag. Niks zit mee. Ik bid stilletjes dat iedereen me met rust laat want ik voel de agressie als een kolkende lava door mijn lijf gutsen. Diep ademhalen, water drinken, veel water drinken. Ik ga naar bed. Ik heb 14 uur niet gerookt.

De volgende dag hetzelfde recept. Water drinken en diep ademhalen. Dat gaat goed. Tot een uur of vijf 's middags rookloos stukkies tikken achter mijn computer. Heerlijk, niks aan de hand. Totdat. Iedereen ineens aan mijn hoofd loopt te zeuren, mijn computer vastloopt en ik mijn stukkie kwijt ben, de telefoon blijft gaan en er een halve kop koffie over mijn toetsenbord druipt waardoor de oorlog in mij opnieuw losbarst. Het de schuld van alles en iedereen als ik weer ga roken. Nee, slachtoffergedrag. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven. Wie straf ik nou het hardst als ik nu een peuk opsteek? Maar weer naar die boksbal. Ik lijk wel een junk. Slaan. Links, rechts, harder! Ik schreeuw als een indiaan op oorlogspad. Water, diep ademhalen.
Wat er ook gebeurt, ik ga...