Tekst: Ria Kerstens

Zet een stoere stap op je levenspad

Je bent niet helemaal, of helemaal niet tevreden met je leven. De baan die je al zo lang hebt bevalt niet meer, de plaats waar je woont benauwt je of je relatie is eigenlijk al jaren uitgeblust. Wat doe je dan? De ene vrouw gooit het roer heel stoer om en start een nieuw leven; de andere blijft zitten waar ze zit en legt zich neer bij het feit dat ze niet gelukkig is. Waarom zet die ene vrouw wel stappen en de andere niet? En zijn die 'stoere' beslissers wel altijd zo moedig?

'Nee', antwoordt psychologe Monique Schouten op die laatste vraag. 'Dat hoeft helemaal niet Als jij een onafhankelijk type bent of iemand die zich moeilijk kan binden, is het een koud kunstje. Dan past het uitstekend bij je overlevingsstrategie. Maar als jij iemand bent die zich altijd wegcijfert en klaar staat voor een ander, dan is het heel stoer en dus ook moedig.'

In haar boek 'De psychologie van het enneagram' beschrijft Schouten negen overlevingsstrategieën. Iedere mens heeft één favoriete manier van overleven. Zo heb je vrouwen die allergisch zijn voor saai en sleur - type 4 - of extreem gehecht aan vrijheid en onafhankelijkheid - type 5 - of die vooral zelf gelukkig willen zijn - type 7 -. Deze vrouwen zijn eerder geneigd hun leven om te gooien dan zorgzame vrouwen, gericht op het welzijn van anderen zoals de typen type 2, 6 en 9. De laatst typen zijn mensen die anderen niet tekort willen doen en de eersten die zelf niet tekort willen komen.

Schouten kijkt niet (alleen) naar het gedrag zoals in de meeste boeken over het enneagram, maar vooral naar de drijfveer achter dat gedrag. 'Soms lijken mensen in eerste instantie op elkaar, maar is dat helemaal niet zo. Misschien zijn jij en ik wel allebei zorgers, maar hebben we ieder een andere drijfveer. Ik doe het uit plichtsbesef en jij omdat je nodig wilt zijn. De drijfveer achter het motief is dus belangrijk. Dat moet je eerst voor jezelf ontdekken. Zo kom je te weten of wat je doet nou sterk is of juist meer van hetzelfde.'

Een vrouw wier drijfveer onafhankelijkheid is, is dus niet per definitie goed en moedig bezig. Zij doet dat volgens Schouten vooral uit overlevingsdrang en wil haar vrijheid terug. Omgekeerd kan het ook zijn dat een vrouw die in een dood huwelijk blijft hangen ook alleen maar op de enige voor haar bekende manier aan het overleven is. Zo'n vrouw durft niet voor zichzelf op te komen vanuit haar overlevingsstrategie.

Toch is er één ding dat ook die vrouw tot beweging kan dwingen: frustratie. Schouten: 'Zelfs de grootste conflictvermijder is bereid een stap te zetten als de situatie zoveel conflicten veroorzaakt dat het niet meer uit te houden is. In de meeste situaties tenminste, tenzij ze onbewust gehecht is aan conflict en ruzie. Want als je uit een gezin komt waar heel veel ruzie werd gemaakt, vond je dat misschien niet prettig, maar ben je het wel gewend. De meeste mensen trouwen met hun vader of moeder. De vrouw die door haar vader erg gedomineerd werd, trouwt vaak met een dominante man. We zijn gewoontedieren en zoeken mensen en situaties op die we kennen.'

V-cirkel

Als je steeds weer hetzelfde ervaart en meemaakt, is het tijd om je eens te verdiepen in jezelf. Om meer inzicht te krijgen, bedacht Schouten de V-cirkel: wat is de Verleiding, de Vermijding, de Verdediging en de Verslaving van elk type? Als je die door hebt, weet je wat je motiveert, hoe je je staande houdt, wat je vermijdt en waar je bang voor bent.

'Je kunt daar niet in veranderen', zegt Schouten, 'maar je kunt je wel ontwikkelen. Eerst moet je beseffen dat je ook een van die strategieën hebt. Dat is voor veel mensen al een enorme schok. Als je door hebt wie je bent, ga je zien wat je doet. Dan besef je dat je je misschien eenzijdig aan het ontwikkelen bent omdat je altijd hetzelfde najaagt. Als je dat bewust bent, kun je iets bijleren. Vrouwen die altijd bij willen dragen aan het geluk van anderen zien dat onbewust als een manier om hun bestaansrecht te verdienen. Als ik maar lief ben voor iedereen, dan houden ze van me. Zij raken uitgeput. Als ze doorkrijgen dat het hun overlevingsstrategie is, kunnen ze zich gaan afvragen wat hun eigen behoefte zijn.'

Zo hebben we allemaal een aantal vaste overtuigingen, die we de hele dag met veel succes bij onszelf bevestigen. Het is de kunst om te snappen welke overtuigingen ons beperken. Wat ons in een huwelijk of op ons werk houdt, terwijl we er helemaal niet willen zijn. Pas al je deze beperkende overtuigingen onder ogen ziet, kun je echt een gefundeerde keuze maken. En veranderen.

Verantwoordelijkheid
Voor verandering kunnen kiezen, heeft dus te maken met bewustzijn. Je moet naar jezelf durven en kunnen kijken vanaf een afstandje en je bewust worden van wat er aan de hand is. Dat valt niet mee, want als je eenmaal bewust bent van de situatie, word je er ook verantwoordelijk voor…

'Als je je hoofd in het zand steekt, kun je blijven doen alsof het je allemaal overkomt', zegt Schouten. 'Dan kun je in de slachtofferrol blijven hangen en naar je omgeving wijzen. Zolang je dat doet, hoef je niet naar jezelf te kijken. Nadenken over jezelf betekent dat je vragen gaat stellen en conclusies moet trekken. Ben ik eigenlijk wel gelukkig? Is dit wat ik wil? En dat vinden mensen vaak heel bedreigend.'

Jezelf de vraag durven stellen of je gelukkig bent, is het begin van bewustwording. En als je ontevreden bent, is het belangrijk dat je uitzoekt waar die ontevredenheid vandaan komt. Alleen dan kun je structureel iets oplossen.

'Het heeft geen zin om je partner, huis of werk in te ruilen en daarna opnieuw tegen dezelfde klachten en problemen aan te lopen', zegt Schouten. 'Als je een herhaling van jezelf aan het worden bent, is het tijd voor een nieuwe stap. Dat betekent in de praktijk iets doen dat niet in je comfortzone past. Daarvoor hoef je niet meteen je hele leven om te gooien. Je kunt ook kleine stapjes te maken door te oefenen met nieuw gedrag. De presteerder gaat eens lekker een dagje in zijn hangmat hangen en de conflictvermijder komt een keer voor zichzelf op. De controle freak delegeert en de volger neemt initiatief. Dat is dapper!'


* Monique Schouten: De psychologie van het enneagram



terug

 

 

 

Wil je krassen in mijn gastenboek?
Webdesign, vraag meer informatie

Carin (48)
'21 jaar was ik met de liefde van mijn leven; hij was mijn prins op het witte paard. Een paar weken voor mijn 45e verjaardag overviel me de vraag: wat wil ik nou eigenlijk nog? Een week voor mijn verjaardag begon mijn burn-out; ik kreeg zware paniekaanvallen. Daarvoor kabbelde mijn leven; ik had weinig energie, mijn relatie was routine en er was een reorganisatie op het werk. Toen de bedrijfsarts zei: 'jij bent helemaal doodgebloed', was het alsof hij een mes in mijn hart stak. Ik kwam bij een psychotherapeut terecht die mij hielp mijn kracht terugvinden. Mijn partner was het niet eens met de keuze voor die therapeut, van hem moest het spiritueler. Ik kon het hele proces ook niet met hem delen, dat was een gemis. Na verloop van jaren was zijn weg ernstig af gaan wijken van de mijne. Het ging voor hem alleen nog maar over het spirituele, niet meer over normale menselijke relaties. Daar liep ik erg tegenaan. Na bijna een jaar deels arbeidsongeschikt te zijn geweest ging ik met een vriendin zeilen in Turkije. Na die reis begon het weer te knagen: wat wil ik? Ik gaf aan dat ik de relatie niet meer zag zitten zoals hij was. Hij zei: 'take it or leave' it. In januari 2008 ben ik verhuisd. Tijdens de verhuizing brak hij; het was niet wat hij wilde en eigenlijk ook niet wat ik wilde. We bleven elkaar zien en zijn nog samen op vakantie geweest. Maar er veranderde weinig. En ik moest uiteindelijk toch eerlijk naar mezelf worden. In september ging ik alleen een weekje zeilen in Turkije om mijn burn-out-periode af te sluiten. Daar werd ik verliefd op iemand. Dat was voor mij het laatste duwtje om de definitieve beslissing te nemen, overigens zonder dat de verliefdheid echt een relatie werd. Van mijn beslissing heb ik heb nooit een seconde spijt gehad, wat niet wil zeggen dat het niet moeilijk was. Ik wilde een relatie die zo lang zo dierbaar was geweest niet zomaar opgeven. Hoe zwaar het ook was, ik wist dat het uiteindelijk goed met me zou komen. Ik geloof in het leven en in de krachten in mezelf. Ik geniet en lach weer. Kwam mezelf in die periode heel veel tegen maar had toch altijd een oké gevoel over de stap die ik genomen heb.'

 

Karina (41)
'Ik wilde niet zozeer van mijn partner weg maar wel uit mijn woonplaats. Merkte dat ik niet naar huis wilde als ik een weekend weg was. Het was er saai, doodsaai. Ik woonde er 14 jaar en op een ochtend werd ik wakker en dacht: ik haat Dronten… In 1991 kwam ik terug van een avontuur uit Engeland en ging tijdelijk terug naar mijn ouders die in Dronten waren gaan wonen. In die tijd leerde ik Henk kennen. Hij was het anker in mijn leven; mijn rots in de branding. Door hem kreeg ik meer zelfvertrouwen. Maar hij is een gesloten man die gelukkig is met zijn werk en zijn kippen; hij hoeft niet zoveel. Hij wilde graag blijven waar hij zat. Ik heb er wel twee jaar over gedaan om de stap te nemen. Vanaf het moment dat ik me begon af te vragen wat ik wilde en voelde, heb ik eerst nog van alles geprobeerd om die vrede in mezelf terug te krijgen. Heb nog een kamer gehuurd in Amsterdam, daar zat ik een paar dagen in de week. Ik dacht: dit is wat ik wil. Ik ging ook nog vijf weken naar Barcelona om de taal te leren. Toen wist ik het zeker, ik wil in een grote stad wonen. Al die mensen, die drukte en prachtige gebouwen. Nee, Henk wilde niet mee. We hadden nog best heel tevreden 40 jaar samen kunnen zijn, maar het was meer een vriendschappelijke relatie geworden. Ik denk dat loslaten een grote les is in mijn leven. Op een gegeven moment had ik het idee dat ik aan de afgrond hing en me nog maar aan één madeliefje vasthield. Ik heb losgelaten en de stap genomen. Ik had geen alternatief. En ja, soms zat ik snikkend alleen op de bank, maar de volgende morgen was dat weer over. Ik nam de beslissing in het vertrouwen dat het goed zou komen, terwijl ik niet precies wist hoe. Vertrouwen in mezelf en in het leven. Nu woon ik in een mooi appartement in Amsterdam en doe werk wat ik wil doen. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar ik ben gelukkig.'