Winterklaagzang
Op zo'n dag als vandaag vraag ik me af waarom ik geen uitvinder ben geworden. Of eigenlijk, auto-ontwerper. Ik geloof dat auto-ontwerpers per definitie mannen zijn. Op zich niks mis mee hoor, want 's werelds meest beroemde ontwerpers als Giugiaro, Ettore en Jean Bugatti, Andrea Zagato en Pininfarina, maakten auto's waarin ik met veel liefde ooit gereden heb (al was het maar één rondje op het circuit van Zandvoort).

Zij legden de basis waarop vele hedendaagse ontwerpers verder borduren. En over dat hedendaagse gaat het nu juist. Want dat die zuiderlingen destijds geen rekening hielden met het Nederlandse klimaat, kan ik me nog wel indenken. Wat ik niet snap is dat die mannen die tegenwoordig achter de tekentafel staan, niet verder denken dan hun esthetische en technische neus lang is. Mooi is prima, technische hoogstandjes waardeer ik. Maar wat ze vergeten - en dat is toch typisch voor mannen - is de praktische kant van de zaak.

Overigens is dit mijn bijdrage aan de discussie die de redactie van Planet auto elders op deze pagina's aan wil slingeren. Ik citeer: 'Genoeg geklaagd. Wat is jouw suggestie voor een zorgeloos autojaar?'

Die suggestie komt zo, maar ik heb nog helemaal niet genoeg geklaagd. Dus daar begin ik mee.

Neem nou vanochtend. Heb ik om half tien een afspraak waarvoor ik toch zeker om kwart voor negen de deur uit moet. Omdat het tussen kerst en oud- en nieuw toch een beetje vakantie is, sta ik te laat op. (logisch) Ik haal halsbrekende toeren uit om binnen twintig minuten fris en toonbaar te zijn. Jas aan, deur uit. En dan sta ik in de sneeuw, net als mijn auto. Ik slik een keer want ik realiseer me dat ik alsnog te laat ga komen.

Mijn deur 'klikt' open, maar blijft dicht. Vastgevroren rubbers. Nou ben ik best sterk als ik nijdig ben, dus na een paar keer flink rukken, 'krakt' hij open.
Starten doet mijn trouwe stalen ros meteen. Kachel op de ontdooistand. Waar liet ik die krabber ook al weer? Niet in het zijvakje in de deur. Niet op de grond voor de bijrijderstoel, niet op de achterbank. Ook niet in de achterbak. En dus sta ik uiteindelijk (vloekend want waar zijn mijn handschoenen?) met een cd-doosje mijn ramen schoon te schrapen.

Blijken de sproeiers van mijn ruitenwissers het ook nog eens niet te doen en mijn ruitenwissers zodanig bevroren dat er van wissen geen sprake is. Moet ik op de terugweg weer langs de pomp voor een fles super natuuronvriendelijke ruitontdooier, een krabber/wisser en een spray voor mijn rubbers. En het is maar te hopen dat ik zo'n spray kan vinden, want vorig jaar smeerde ik ze in met vaseline. Wat een feest. Het duurde bovendien even voordat ik later die week door had waar die gore vlekken op mijn nieuwe jas steeds vandaan kwamen.

Heren auto-ontwerpers/techneuten…. Is het nou zo moeilijk om hier een oplossing voor te bedenken? We vliegen naar de maan. Vervangen alle denkbare organen in een mensenlichaam en kunnen vanuit (bijna) iedere plek ter wereld naar huis bellen. Maar binnen een paar minuten wegrijden als het gevroren of gesneeuwd heeft, ho maar! Nou goed, genoeg geklaagd. Enne… ik heb geen suggesties. Ik ben per slot van rekening geen auto-ontwerper!

terug