Een auto is een vervoermiddel, punt!
Al dat gedoe, gehijg, gezever en gekwijl van die kerels over hun metalen maîtresse… Ze hebben gewoon een mooie, grote, snelle auto nodig om de rest van hun gebrek aan mannelijkheid te compenseren. Ze denken indruk te maken en status te scoren. Voelen zich oppermachtig en kafferen aan een stuk door op al die vrouwen die achter het stuur zitten te mutsen.

´Niet tegen het spatbord leunen!´ ´Ahhhh! Haal die boodschappentas van de motorkap!´ En maar poetsen. Iedere vrijdagavond of zaterdagochtend door de wasstraat en lekker de boel stofzuigen. Je moet ze eens vragen de ramen te wassen of de huiskamer stofvrij te maken…
Een auto is gewoon een handig vervoermiddel als je droog en snel van A naar B wilt komen. Je haar zit nog fatsoenlijk als je ergens je entree maakt, je hebt geen rode vlekken in je gezicht, geen klotsende oksels of mascara die onder je kin hangt. Verder helemaal niet boeiend hoe die bak er uit ziet of hoe oud die is. Zo lang die maar rijdt. Een Suzuki alto, Fiat Panda, Lancia Ypsilon, een Smartje, of een Ford Ka is goed genoeg.

Stop maar met lezen als je je in bovenstaande omschrijving herkent. Want dan ken je niet de emotie, passie of kick die een mooie, snelle of bijzondere auto je kan bezorgen. Droom jij nooit eens terug naar je allereerste auto? Ook nooit het gevoel gehad een statement te moeten maken met de keuze van je automobiel? Nee? Ik wel.

Dat begon al toen ik student was. Geen goedkope Datsun huppeldepup voor mij, maar een flets gele lelijke eend waarmee ik iedere dag ruim 70 kilometer van huis naar school tufte. Zo afgeladen vol met medestudenten dat we soms met z'n allen, gillend van het lachen, 'mee duwden' als we voorbij een vrachtwagen probeerden te komen. 's Winters met een dikke plaid op schoot, vastgevroren ruitenwissers, turend door een ijsvrij gat van tien bij tien centimeter. Bovendien sneeuwde het tussen deur en deurstijl heen. 's Zomers het dak open en zwaaien naar al die automobilisten die zich kapot zaten te zweten in hun koekblik.

Niks verstevigde deurstijlen of airbags. Als er een bromfiets tegenaan gereden was, zou 't ding total loss verklaard zijn.
Ik herinner me nog die avond stappen in de stad met vriendinnen. Bij terugkomst op de parkeerplaats ontdekten we een lekke band. Krikje, reserveband en veel gegiechel. Waar hoor je in hemelsnaam zo'n krik ergens onder te zetten? Als echte monteurs doken we, bijgelicht door aanstekers, onder de auto. Ergens aan de zijkant vonden we een soort van verstevigingsplaatje. Krikken maar. Bouten los, wiel eraf. Zelfgenoegzaam stonden we onszelf luidruchtig schouderklopjes uit te delen, tot een vreemd geluid ons tot stilte maanden. Heel langzaam kwam de dorpel van mijn trouwe eend naar buiten gebogen. Alsof er iemand aan de binnenkant aan een grote blikopener zat te draaien. Drie seconden later klapte de krik er onderuit en knetterde de remtrommel op het grint.

Ik had toen niet kunnen dromen dat ik vandaag een blokje in een (helaas voor mij onbetaalbare) spiksplinternieuwe Bentley Continental GT mocht rijden…W12 met 560 pk, 318 km/u. In 4,8 seconden naar de 100! Da's nog eens wat anders dan een lelijke eend… Daar gaan je ogen van glimmen, daar ga je zelfs rechter op van zitten. Met een grijns van oor tot oor duwde ik voorzichtig het gas in. Vanonder de motorkap klonk een diepe grom. Met het kippenvel op de rug en het hart bonkend in mijn keel stoof ik de straat uit. Halleluja!

Terug