Stuurloos

Door Ria Kerstens

'Doe normaal', roep ik mezelf tot de orde maar het bloed gonst door mijn lijf en mijn hart klopt in mijn keel. Stond ik, dan had ik alsnog moeten gaan zitten vanwege het bibbergevoel in mijn knieën. Niet normaal. De eerste automobilist die met zijn lichten knippert om me er op te wijzen dat ik door kan rijden, negeer ik. Ik durf niet. Na een halve minuut besluit mijn gezonde verstand dat ik moeilijk kan wachten tot de ochtendspits voorbij is.

Ik kijk wel drie keer naar links en rechts voordat ik gas geef om vervolgens over te steken. Op de plek waar zich vorige week totaal onverwacht een Ford in 'mijn' voorkant boorde, houd ik mijn adem in. Het is alsof de film zich opnieuw voor mijn ogen afspeelt en ik de klap weer in heel mijn lijf voel.

Vreemd. Ik belandde eigenlijk al vrij snel in het grapjesstadium [] na de botsing die ik vorige week met de auto van P. had. Vrienden en familie die belangstellend vroegen: 'Hoe is het nou met jou', antwoordde ik: 'Met mij is niks aan de hand, de auto heeft alleen (nogal wat) blikschade.' Geschrokken? Ja. Verder niks.

Dacht ik… Daar was ook alle reden toe want ik was in de dagen er na al weer een keer of vijf over hetzelfde punt gereden zonder zwetend voorhoofd of klotsende oksels. Er is overigens vanuit ons huis ook geen andere route om op de doorgaande weg komen.

Al die keren was er geen kip op de weg. Niks aan de hand dus, totdat ik die ochtend op hetzelfde punt, in precies dezelfde (drukke) situatie moet oversteken als ik vorige week dinsdagavond deed. Even ben ik volkomen stuurloos en nemen mijn emoties de controle over. Alsof er ineens een dronken piloot aan de stuurknuppel zit te trekken.

Ik spreek die brokkenmaker in mij net fors toe, als de schade-expert zich op mijn mobiele telefoon meldt. 'Ik heb de auto bekeken. Dat ziet er niet best uit mevrouw. (gelukkig zonder -tje). Afgezien van de schade aan het plaatwerk, zijn de wielophanging en de stuurinrichting krom en is de deurstijl fors van zijn plaats gekomen. Dat was een flinke klap zeker? U mag blij zijn dat u in zo'n veilige, stevige auto zat!'
Hij zal het rapport per post versturen. Ik murmel iets luchthartigs terug en hang ik op.

Dan merk ik dat de teller nog geen 40 km aangeeft. Terwijl 50 km per uur op deze weg normaal gesproken een slakkengang is. Eenmaal thuis gooi ik mijn jas in de hoek, schop mijn schoenen uit, loop naar de badkamer en laat het bad vollopen. Hoogste tijd dat ik die tranen van schrik alsnog maar eens uithuil…

terug