RTFM
door Ria Kerstens

Techniek is fantastisch. Als het werkt én als je er verstand van hebt.
Beide lieten mij deze week in de steek.

Dus dan rijd je over een drukke provinciale weg, in de stromende regen, en houden je ruitenwissers er plotseling mee op. Daar sta je dan. Nou ja, ik reed. En stoppen kon ik ook zo maar niet. Druk verkeer achter me, tegenliggers en alleen een modderige berm zonder uitwijkmogelijkheden.

Ik sterf duizend doden in vijf seconden. Langer duurt het niet voor ik mijn auto toch maar op een stuk zand parkeer dat er, ondanks de niet doorzichtbare voorruit, stevig uit lijkt te zien. Even opluchting. Maar dan.
Verkeer raast voorbij, het regent pijpenstelen en ik heb geen jas aan en ook niet bij me. Waarom ook, ik hoefde alleen maar snel in én uit de auto te springen.
Ik check nog tig-keer of ze het toch niet alsjeblieft willen doen. Maar ze blijven bewegingloos, dwars op mijn voorruit staan.

Oh sjit. Het is vast een zekering. Maar waar zitten die in deze auto?? Boekje, dat zal in het boekje staan. RTFM… (Read The Fucking Manual) zegt mijn vent altijd. Ik doe maar eens wat hij zegt. Voor de verandering.

Ik vind het zekeringenkastje. In het boekje… Nu nog in het 'echt'. Ik wring me in een haast onmogelijke bocht om, zonder het portier te hoeven openen, bij het kastje te komen. Wie heeft in hemelsnaam bedacht om ze dáár te stoppen?? En hoe weet ik nou of er een kapot is? Niet dus.
Welke kleur was het ook alweer? Blauw… of toch geel? Terug naar het boekje.

Ondertussen dat ik mijn hoofd opnieuw onder het dashboard en mijn benen richting stuur probeer te krijgen, raast het verkeer voorbij. Die zullen wel denken als ze mijn benen in plaats van mijn hoofd zien in het voorbijgaan. Ja zeg, ik lijk mijn moeder wel. Boeien!
Zekering gewisseld. Terug naar de schakelaar. Dat lukt niet vanuit kopstand. Dus wring ik me weer overeind. En ja hoor, hij doet het niet…

Ik ben geen lid van de Wegenwacht of van wie dan ook, dus moet ik de hulptroepen bellen. Wat een uitvinding zo'n mobiele telefoon. 'Waar sta je?', vraagt mijn lief. Ja, waar sta ik. Ergens tussen A. en B. Enfin, een half uur later stopt de zijne vóór de mijne. Hij is zo slim om een deel van zijn auto op de weg te laten staan. 'Ja, ik heb al naar de zekeringen gekeken, nee, hij doet het nog niet. Laat maar, we zien morgen wel als het droog is.'

De volgende dag sleurt de garagemeneer mijn auto uit de modder. En wat denk je? Stekkertje los…

terug