Oude tijden herleven

Door Ria Kerstens

'Ik heb als klein jongetje op het circuit van Zandvoort nog een bord spaghetti gegeten met Enzo Ferrari', zegt P. 'Dan reed je met je fietsje gewoon het circuit op en mocht je velgen poetsen en rommel opruimen. Als dank mochten we dan aanschuiven,' Hij en goede vriend en mede-autogek W., halen al twee uur lang verhalen van vroeger op aan de keukentafel.

'Toen liepen er nog geen brede 'klerenkasten' rond om iedereen uit de pitbox te houden, kon je gewoon alles bekijken en een praatje maken', gaat P. door. 'Toen was er nog geen onderlinge kift en werd er zelden iets gejat.

'Dat was de tijd', vult W. aan 'dat Huub Rothengatter nog wel eens op een circuit in zijn auto overnachtte als hij de volgende dag met de Formule 3 moest rijden.'
'O ja', vervolgt P enthousiast. 'Wij maakten een paar jaar later met onze eigen raceauto's proefritten door het dorp Zandvoort . Met open uitlaat! De Formule I auto's reden toen ook gewoon over de weg. Nu komen ze met volledig uitgeruste vrachtwagens en mobiele werkplaatsen naar het circuit, toen reden ze na een wedstrijd gewoon naar een garagebedrijf in het dorp voor het onderhoud en eventuele reparaties. Dat kon en mocht gewoon.'

Nee, het is er niet gezelliger op geworden, daarover zijn ze het roerend eens samen. Heerlijke verhalen uit de oude doos, die me vooral jong doen voelen. Ook verhalen die me vertellen dat ik iets gemist heb. Die me doen verlangen naar een sfeer waarin alles stukken ongecompliceerder was dan nu. De tijd waarin je je auto niet op slot hoefde doen en de achterdeur gewoon open liet.

'Ik weet nog', haakt W. op mijn mijmering in, dat mijn vader een groene Daf 55 reed. Op een middag ging hij even snel de stad in om een cadeau te kopen voor zijn secretaresse. Daarvoor was er laat in de middag een feestje omdat ze die dag 15 jaar bij hem werkte. Hij koopt een elektrische wekkerradio. Een van de eerste die gemaakt werden; zo een waarvan de cijferplaatjes rond een asje draaide. Even later komt hij bij zijn auto aan, gooit het pakje op de achterbank en stapt achter het stuur. 'Hee', denkt hij als hij eenmaal zit, dit is mijn auto helemaal niet… Staat er 10 meter verderop precies dezelfde groene Daf 55.'

'Hij rijdt uiteindelijk in zijn eigen auto weg, maar vergeet het cadeautje van de achterbank te halen. Daar komt hij natuurlijk pas achter als hij weer terug op de zaak is. Hij rijdt terug, maar tegen die tijd is die andere Daf al weer verdwenen. Koopt dus nog eens precies zo'n zelfde wekkerradio. Na een advertentie in de plaatselijke krant komt die andere Daf-rijder het pakje keurig terugbrengen… Daar moet je nou eens om komen!'

terug