Krasse, oude baas

Gepubliceerd op zaterdag 08 april 2006
Door Ria Kerstens

Klein, rood Opeltje. Een bestuurder van tegen de tachtig mét een stijve nek. Want op of om kijkt hij niet. Wel rijdt hij vol gas achteruit.
Net als ik, anders zat de zijkant van de voorkant van mijn Alfa ook in elkaar. Die ouwe rijdt zo hard achteruit dat hij vol in het gemeenteplantsoen terecht komt. Niet dat hij dat opmerkt, want zonder met zijn ogen te knipperen gast hij er ook weer uit. Met brullende motor én een slippende koppeling. Daar gaat hij, een witte bessenstruik tussen zijn bumper achter zich meeslepend.

Het kan ook anders. Er zijn ook krasse oudjes zoals mijn overbuurvrouw. Vet in de tachtig, hip, wakker mensje. Rijdt nog steeds in een van de eerste Mitsubishi’s die ooit in Nederland op de markt kwamen. Geweldig. Het verschil met haar en de meneer in de rode Opel is haar blik op de wereld en een flinke dosis zelfbewustzijn. Ik snap wel dat die ouwe baas nog een boodschapje wil gaan doen. Of even een bakkie bij zijn kinderen wil drinken. Hij realiseert zich alleen niet dat die bessenstruik de volgende keer een kind op een fietsje kan zijn. Jouw kind, of het mijne…

‘Snap jij nou dat hij zijn rijbewijs nog heeft gekregen’, merkt een vriendin retorisch op als ik haar het verhaal over de ouwe baas vertel. Alleen zij bedoelt haar 87 jaar oude vader die zijn roze briefje na een keuring weer trots in ontvangst nam. Zijn eigen vrouw durft niet eens meer bij hem in de auto te stappen. De keuringsarts liet hem een pen opvangen, in zijn arm knijpen, een ogentest doen en vond hem vervolgens een krasse, ouwe baas. Dat is hij ook wel, zegt zijn dochter, alleen niet op de weg…

Vanaf je 70e moet je volgens het CBR medisch gekeurd worden. Minimaal elke vijf jaar. Vijf jaar?? In vijf jaar kan veel gebeuren. Stel dat die ouwe in die rode Opel jouw buurman is. En dat jij het zat bent dat hij – met stijve nek en een stalen gezicht - drie keer per week je voortuin doorploegt.

Je pikt het niet meer dat hij je pergola maar blijft gebruiken als Parking Distance Control (je weet wel zo’n achteruitrijdparkeerwaarschuwingssignaal-ding) En dat hij te doof en te kortzichtig is om te zien dat hij voor de tweehonderddrieëntachtigste keer het portier van zijn auto in die van jou laat knallen als hij in- of uitstapt met zijn rollator.

Alleen moet zijn familie dat ook nog snappen. Want alleen zij kunnen de huisarts verzoeken om een briefje te sturen naar de algemeen directeur van het CBR (zo lees ik op de site). Dan zal de divisie ‘Vorderingen’ stappen ondernemen om zijn al dan niet bekwaamheid te constateren.

Er zijn andere manieren om dit soort gevallen op te lossen… Bij die oude man die nauwelijks nog kon stilstaan, laat staan lopen. Maar wel een rijbewijs had én hield. Waarvan de kinderrijke buurt het knetterbeu was en niet ging zitten wachten tot een van hun kinderen werd aangezien voor pergola. Op onverklaarbare wijze stonden de banden van zijn auto ’s ochtends bij als een gatenkaas. En – ra ra politiepet – nadat ze waren gerepareerd, na een weekje weer. Dáár had de familie geen zin in. De auto verdween binnen een paar dagen en kwam niet meer terug. Niet dat ik wil aanzetten tot vernielzucht. Maar het bleek wel effectief en sneller dan een bureaucratische procedure via het CBR.

En die medische keuring: afschaffen! In plaats daarvan maakt de keurende arts een aantal autoritjes met de bejaarde in kwestie. Wedden dat hij dan met gekromde tenen in zijn eigen handen knijpt?

terug