Schot voor open doel

Gepubliceerd op zaterdag 20 mei 2006


door Ria Kerstens

Er ligt alweer zo’n brief van het Centraal Justitieel Incasso Bureau op de deurmat. Nog voor ik buk om hem op te rapen, weet ik wie er weer de fout in is gegaan. P’s rechtervoet moet echt geamputeerd worden vrees ik. Dat is de derde brief met een paarse rand binnen één maand tijd.
En dan niet van die flauwe van een paar tientjes. 59 kilometer gereden terwijl je maar vijftig mocht of zo. Nee, van die vette. 180 en 140 euro. Zelfs eentje van 288 euro. Dat was die keer dat hij met een noodgang met zijn dochter naar de skibaan gaste omdat ze al bijna te laat waren voor de skiles.

Zo’n skiles kost 24 euro. Laat je daar dan eens vijf of tien minuten van missen. Lekker belangrijk. Neem je voor 24 euro toch gewoon nóg een les… Nee, hij niet. Hij scoort gewoon een bon van 288 euro. (omgerekend - ik kan het niet laten – 635 Nederlandse guldens)

Het huis was te klein die week. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo’n zeur en houd best van sportief rijden. Maar weet dan wel wáár je dat doet. Mijn laatste bon voor te hard rijden dateert zeker van een jaar geleden. P. beloofde beterschap. Zou zijn cruise control keurig inschakelen, ook bínnen de bebouwde kom.

O, en dan vergeet ik nog die brief van de Deutsche Polizei die laatst binnenkwam. Vet te hard gereden, op de Duitse Autobahn nota bene. Misschien toch een idee om hem op te geven voor een cursus time management. Als hij op tijd vertrekt leert hij misschien rijden in plaats van vliegen.

Ik rits de envelop open en zie dat het deze keer meevalt. ‘Slechts’ 100 euro. 75 Kilometer gereden op een vijftig-kilometerweg. Cruise Control kapot? Benieuwd wat voor smoes hij nu weer heeft. Ik verheug me er al op om hem straks met dit papier om zijn oren te kunnen wapperen.

Voor die honderd(en) euri(s) boete (van de laatste zes maanden), had ik wel een betere bestemming geweten. Lang weekend New York bijvoorbeeld, in een 5-sterrenhotel. Om maar iets te noemen. Nog na-mopperend stap ik in mijn eigen auto om richting tandarts te gaan. Zwaar verdoofd rijd ik driekwartier later terug. Lekker mee in de stroom. De stad uit – hier mag je het eerste deel vijftig kilometer per uur – richting Niemandsland. Zo’n tweehonderd meter voor het bord vijftig met een schuine streep er door heen, (ik kan het haast aanraken) zie ik een flits. Fok. Ik rijd 67. Op dat moment passeer ik een verdekt opgestelde zwarte auto met een camera ervoor.

&*(%^#$#@^. Nee hé. Wat een klotestreek! Schot voor open doel, dat is nog eens gemakkelijk scoren. Als reflex op de flits laat ik het gas los. Twee seconden later kan ik weer doorgassen, want het bordje einde bebouwde kom flitst nu voorbij. Nu mag ik tachtig… Ik kijk in de spiegel en zie bij al het achter mij rijdende verkeer hetzelfde gebeuren.

De stoom komt uit mijn oren. Maar goed dat er geen kind achterin zit, want ik ben even geen sterk pedagogisch voorbeeld. Sjonge wat baal ik hier van. Niet voor die paar tientjes, maar ik zie die smile op zijn gezicht al als HIJ over een week of twee de post van de deurmat haalt…

terug