Een nagelvijltje en een nep-Cobra


AC Shelby Cobra is de mooiste auto ooit. Tenminste, dat vinden de lezers van alle Wegener-dagbladen. Er was keuze uit tachtig verschillende auto’s en de lezers brachten ruim 31.000 stemmen uit.
Het gros van die kanshebbers zijn echte hebbedingen. De nummer twee, de Aston Martin Vanquish S is zonder twijfel een onwijs mooie auto. Het betere handwerk gecombineerd met supersonische techniek. Ook al heet ik geen James Bond, ik weet zeker dat ik me in zo’n auto onverslaanbaar zou wanen. De nummer drie, de Citroën DS, maakt mijn hart nog altijd week als ik hem zie. Wat een ontwerp, wat een rijcomfort.

Ik stond ooit bij een garagebedrijf in Zuid Frankrijk naar een zwarte DS te staren en kon maar niet ontdekken wat er niet aan klopte. De garagehouder zag me kijken en zei: ‘hij is korter’. Ik dacht: ‘korter’? En inderdaad, het ding was ingekort. De achterste portieren waren maar de helft van wat die normaalgesproken behoorden te zijn!

Enfin, de AC Shelby Cobra op één. Hij is ruig, geen twijfel over mogelijk. Toch is het geen auto waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Tenzij ik de motor hoor dan. Er schiet me trouwens nog een verhaal binnen over een Cobra. Weliswaar geen Shelby, maar een uitgebouwde, omgepimpte Austin Healey met een vette Cobra motor.

Samen met mijn toenmalige geliefde zou ik in de late zomer een weekendje Nürburgring doen. Kaploos (want het zou toch mooi weer blijven) vertrokken we op een vrijdagavond in de schemer richting circuit. De motor blafte opwindend gevaarlijk. Ik geloof dat we net de grens bij Venlo over waren toen de auto zo nu en dan begon in te houden. Voorzichtig keek ik naar links en zag gefronste wenkbrauwen. Ik zei niets.

Een kilometer of twintig ging dat zo door, tot de auto ineens echt begon te sputteren. Inmiddels was het aardedonker. Geliefde zette de Healey – in the middle of nowhere - aan de kant en slaakte een diepe zucht. Geen lantaarnpaal te bekennen. Of ik een zaklamp bij me had. Nee dus. Hij begon, terwijl ik hem bijlichtte met een aansteker, wat te rommelen achter de voorstoelen totdat hij ineens vroeg: heb jij toevallig een ijzeren nagelvijltje bij je? Het was me een volkomen raadsel wat hij daarmee moest, maar toevallig zat er wel een in mijn tas. Hij moest er ook niets mee, ik wel.

Het euvel bleek te weinig stroom en daardoor slecht werkende contactpuntjes bij de benzinepomp. De koplampen brandden nauwelijks. Hij deed me voor wat de bedoeling was… Zo lang ik die contactpuntjes met mijn nagelvijltje bewerkte, deed de benzinepomp het. En je snapt hem al… ik zat kilometerslang achterstevoren, voorovergebogen met mijn buik over de voorstoel met dat klotevijltje te hannesen..

Totdat de kramp in mijn vingers de auto deed stilvallen. Inmiddels waren we weer ergens op een binnenweg aangeland waar je geen hand voor ogen kon zien zonder werkende koplampen. We besloten van de nood een deugd te maken en een stukje verderop romantisch wild te gaan kamperen in de berm. Gelukkig hadden we een supersimplitisch tweepersoons koepeltentje bij ons. Luchtbed opgepompt (alles op de tast), slaapzakken uitgerold en hoppakee.

’s Ochtendsvroeg werd ik wakker van het geluid van voorbijrazende auto’s… Huh? Waren we aan zo’n drukke weg gestrand? Dat was ons helemaal niet opgevallen. Ik stak mijn slaaphoofd uit de tent en schrok me suf… Het verkeer raasde niet voorbij op de weg waar we de nacht er voor stilgevallen waren, wel op de snelweg die er parallel aan liep. De tentharing stond op vijftig centimeter van de vangrail…

terug