Mopper-modus

Door Ria Kerstens

Mánnen… ze zijn allemaal hetzelfde. Vrees ik.
Ik heb er een met een paar stopwoordjes. Stopzinnetjes eigenlijk. 'Nu even niet', 'eerst nog even…', 'ja, zo meteen als ik hiermee klaar ben' en 'oh, dat doe ik straks wel even'.
Je raadt het al, ook straks gebeurt er niks. En vaak pluk ik daar de vruchten van.

Ik rijd al twee weken met een kapotte koplamp rond. Die hij zou vervangen natuurlijk. En die tegenliggers maar knipperen tegen mij. Ik word er gek van. Wel lief hoor, maar ik weet dat ik maar één koplamp heb. Mijn auto dan.

Wat is dat toch met vrouwen dat ze blijven hopen? Maar blijven verwachten dat mannen hun woorden ook in daden omzetten als ze iets voor de derde (vierde, vijfde, zesde etc.) keer beloven. Klassiek geval van jezelf voor de gek houden. En in plaats van dat we na de derde keer dan gewoon zelf actie ondernemen, blíjven we maar zeuren. Tegen beter weten in.
Ik ga niet meer de mopper-modus in. Morgen ga ik naar de garage. En nee, ik kan zelf geen koplamp vervangen. De laatste keer dat ik dat probeerde, trok ik het hele huis aan gort.

En elke dag is weer een verrassing. Vandaag reed ik in zijn auto. Dat kon ook niet anders, want hij pakte - ongevraagd - de mijne. Die is zo lekker wendbaar en snel. Daar kan hij zijn race-ontwenningsverschijnselen zo heerlijk mee uitkuren. Hij waant zich dan ook op het circuit als hij over de verkeerspleinen, met piepende banden, al tussengas gevend, mooie 'lijnen' rijdt… Hoogste tijd voor een dagje Zandvoort geloof ik.

Voor mij was het tijd voor een paar uur Ikea. Met vriendin natuurlijk, want die zeuren niet als je na drie uur rondsjouwen ook nog even de koopjeshoek in wilt. En in zo'n grote auto gaat lekker veel in. Gelukkig verving hij zijn kapotte accu deze week voor een nieuwe. Niet dat hij daar niet ook veel te lang mee wachtte. Hij moest eerst een keer of zes door een willekeurige voorbijganger opgestart worden overal en nergens onderweg. Dat vond hij toch wel een beetje vervelend worden.

Anyroad, wij naar Ikea. Met een volgeladen winkelwagentje kwamen we drie en een half uur later weer bij de auto aan. Eigenlijk had ik alleen een paar badmatjes nodig. Ik gooi die hele reut aan Öska, Feden, Hullingen-troep op de achterbank en spring de auto in want het regent pijpenstelen. Wat zeg ik, katten en honden.

En jawel, hij start niet. Trrrrrrrrrrrrrr…. ratelt het onder de motorkap. Chips, hoe kan dat nou? De aardige meneer die naar de auto in het parkeervak vóór mij gerend komt, is meteen bereid te helpen. Ze bestaan nog, de redders in nood. Gelukkig heeft hij een vette Amerikaanse Van bij zich, want op een accuutje van een Kia start dit dieselige bakbeest niet eens op. 'De accu zit in de achterbak', zeg ik. Hij trekt hem open. 'Ja', zegt hij. Er staat hier inderdaad een nieuwe accu in de achterbak. Jammer alleen dat hij niet aangesloten is…

terug