Niet levensmoe
Jij hebt mijn leven in jouw handen. Dat bedacht ik toen ik met 220 kilometer per uur over de Duitse autobaan knalde. Nee, ik ben geen idioot, die man achter het stuur naast mij wel. Ik vind snelheid een fantastisch fenomeen, maar vooral als ik zelf achter het stuur zit.

Ik moest ineens denken aan x-jaar geleden toen ik besloot mijn motorrijbewijs toch maar niet te gaan halen. Vette motor, snelweg richting Maastricht waar de weg zo lekker in een flauwe bocht naar beneden loopt. 200 kilometer per uur. Van het ene op het andere moment veranderde mijn 'wauw'-gevoel in angst. Ik omarmde de bestuurder al wat kon en zag de bomen én mijn leven voorbij flitsen. Ineens had ik nog maar één gedachte: 'als we nu tegen de grond knetteren… kunnen ze me met een plamuurmes van de weg af steken…'

Ik besloot te stoppen met lessen omdat het mij gezonder leek geen motormuis te worden. Ik kon mezelf maar beter in bescherming nemen, juist omdat ik zo op snelheid kick. Bovendien was ik het leven alles behalve moe.
Dat ben ik nog steeds niet. En dus werd ik me deze week op de Duitse autobaan ineens weer bewust van mijn sterfelijkheid. Er hoeft er maar één je snelheid niet goed in te schatten en boem! Weg ben je.

Voorwaar geen vrolijke gedachte. Maar goed dat ik toen dat autoprogramma op Discovery nog niet had gezien. Daarin illustreerden de programmamakers hoe ik aan mijn einde gekomen zou zijn als er een SUV met een snelheid van - slechts - 100 kilometer per uur in mijn 'gewone' auto zou knallen. De frontale crash bood geen fraaie aanblik, maar van de beelden van een botsing van opzij moest ik toch wel even heel erg slikken. De benen van de bestuurder (nou ja, pop) lagen in stukjes op de achterbank en de linker deurstijl zat ter hoogte van de klemzittende benen van de bijrijder. Je moet er niet aan denken dat je bloedjes van kinderen gezellig op de achterbank zouden hebben zitten bebbelen. Ik dacht: laat dat grotere huis maar zitten, we nemen een vette Range Rover.

Hoe langer ik er over nadenk, hoe vreemder ik jou en mij eigenlijk vind. We razen elkaar met een snelheid van 100 kilometer per uur voorbij op een smalle tweebaansweg. Ieder in ons eigen wereldje, al dan niet in gedachten verzonken of meedeinend op onze favoriete muziek. Jij hoopt dat ik mijn sigaret niet laat vallen en van schrik onder mijn dashboard duik, ik op mijn beurt dat jij je blik (lang genoeg) op de weg richt in plaats van op je mobiel omdat je je lief per se meteen terug wilt sms'en. Of op die kruising, een eindje verderop. Waar jij, met je SUV, met iets te veel haast aangereden komt en denkt: 'dat oranje haal ik nog best'. Ik met een behoorlijk drafje vanaf de andere kant kom aantutteren en het stoplicht net op groen springt. Dan denk ik nog maar liever niet na over je drankgebruik tijdens die onverwachte bedrijfsborrel en de (te) optimistische inschatting van je eigen rijkunsten.

Pfff… Dit soort gedachten had ik vroeger nooit. Ik herinner me dat ik in mijn studententijd tijdens middernachtelijke ritten wel eens één oog moest dichtdoen omdat de bomen anders overstaken. Verantwoordelijkheidsgevoel en nadenken over je sterfelijkheid hoort waarschijnlijk bij het 'ouder' worden. Enfin. Mijn leven ligt in jouw handen, realiseer jij je dat eigenlijk wel? Maar ik vertrouw blind op je levenslust (en op de kosmos). Dat moet wel, want die Range Rover komt er de komende jaren vast niet. Jij kunt gerust ademhalen, ik heb mijn missie nog lang niet volbracht en bruis van het leven. Bovendien stop ik binnenkort met roken…

terug