Ín het kruis…

Door Ria Kerstens

Half acht. Vlug met mijn houten kunstwerk in wording onder de arm de auto in om een avondje te gaan hakken in het culturele dorpscentrum. De Volvo van P. staat achter mijn Alfa op de oprit, dus neem ik die mee. Even later bedenk ik op de parallelweg waarop onze oprit uitkomt, dat ik mijn veiligheidsgordel wel eens aan kan doen. Zelfs voor dat kleine stukje. (bedankt engel)

Aan het einde van die weg kan ik invoegen voor rechtdoor, of oversteken om, zoals in mijn geval, links terug richting centrum te gaan. Op de rijbaan staan drie auto's voor het rode licht te wachten. De leswagen die komt aanrijden, stopt om mij door te laten. Aardig. Ik rijd over de haaientanden de busbaan over, glimlach vriendelijk tegen de jonge jongen achter het stuur en rijd voorbij. Ondertussen kijk ik nog een keer naar rechts of er iemand vanaf de andere kant komt aanrijden.

'Boefff'. (want zo klinkt dat in een Volvo)
'Didn't know what hit me', zeggen de Engelsen wel eens. Nou ik ook niet. Verdwaasd draai ik mijn hoofd naar links (want daar kwam de klap vandaan) en kijk in de ogen van de dame die haar Ford één seconde daarvoor met 50 km per uur in P.'s Volvo boort.

Even is mijn hoofd blanco en proberen mijn hersenen duidelijk te krijgen wat er gebeurde. Dat lukt niet. Waar kwam die auto in hemelsnaam ineens vandaan?
Moeizaam open ik het portier. De Fordmevrouw staat al naast haar auto en kijkt me met grote ogen aan. 'Alles goed?', vraagt ze geschrokken. Ja, dat wel. Op die hartverzakking na dan. We zijn gelukkig allebei met de schrik vrijgekomen. De opluchting maakt snel plaats voor een diepe zucht van ellende als ik rechts achter me kijk. Vanaf halverwege het portier tot voorbij de wielkast is de Volvo minder breed geworden. Het wiel staat 45 graden naar binnen gedrukt.

'Fok', denk ik. Maar dan in iets andere bewoordingen. Ik pak mijn mobieltje maar weet het ding in eerste instantie van schrik niet eens van de toetsenblokkering te krijgen. P. neemt vrolijk en verbaasd op want ik ging minder dan drie minuten geleden de deur uit. Ik negeer zijn grapjes en zeg: 'trek je jas maar aan en loop naar buiten. Ik heb je auto aan gort gereden. Als je uit het raam kijkt zie je me staan..'

Nou ken ik mannen die eerst heel hard om hun auto gaan roepen, maar mijn P. vraagt, vóórdat hij me een dikke knuf geeft: 'Alles goed met jullie dames?' Vervolgens kijkt hij, zonder een spier in zijn gezicht te vertrekken of commentaar te geven, naar het scheve wiel onder zijn auto en gaat op zoek naar een schadeformulier. De politie wordt gebeld en intussen is de echtgenoot van de Forddame ook onderweg. Het is zijn auto (van de zaak) waarmee zij bij mij kwam binnenrijden.

Dan realiseer ik me ineens dat de leswagen meteen na de klap is weggereden. Eerst blijf ik in mijn verbazing steken, dan realiseer ik me waar de instructeur van weg reed. Hij had vóór de doorgetrokken streep van het het kruisvlak. moeten stoppen. Dan had de Forddame niet links voorbij gekund om op de rijbaan voor linksaf te komen. De eikel, dat moet dan het goede voorbeeld geven!

Zeg… als jij nou die leuke, vriendelijk lachende, jonge jongen bent die dinsdagavond om half acht in een donkerrode (VW Golf-achtige) lesauto op de Eindhovenseweg in Geldrop reed… Bel je me dan even??

terug