Kopje koffie?'
door Ria Kerstens

Vreselijk hoe een auto je in de steek kan laten. Dan pas krijg je besef van het gemak van zo'n ding voor de deur. Schrikbarend hoe vanzelfsprekend je dat vindt. Ik tenminste.
Ik heb al een auto sinds ik op mijn 18e mijn rijbewijs haalde. Niet dat al die dingen het predicaat auto verdiende, maar het reed.

Fietsen was geen optie toen mijn Alfa bij de garage terecht kwam nadat de koppeling het begaf in de file. De fiets die in theorie van mij is, was al weer weken geleden door mijn oudste zoon met een geamputeerde trapper achtergelaten in de schuur. En zoals dat gaat met (mijn) zonen, pakte hij gewoon weer een andere fiets uit het hok.

Dat wist ik wel, maar ik vergat er steeds wat van te zeggen. (drukdrukdruk) Voordat mijn eigen vervoermiddel dienst weigerde, kon het me ook niet zo boeien eerlijk gezegd. Ik wachtte eigenlijk gewoon totdat die derde fiets het ook begaf en hij zou moeten gaan lopen. Dat zou in ieder geval meer effect hebben gehad dan mijn gezeur.

Die gedachtegang brak mij nu op. Maar ach, zonnig type als ik ben, dacht ik: die paar dagen zonder vier- en tweewieler overleef ik wel. Een paar dagen want ik besloot dat de APK ook maar meteen geregeld moest worden. Met al dat verbouw- en verhuisgedoe was dat er bij ingeschoten.

Maar mijn rode monster kwam natuurlijk erg onverwacht en zonder afspraak bij de garage binnenvallen. Dat met die koppeling viel trouwens wel mee; het hulpkoppelingscilindertje bleek lek. Maar dat ding was niet op voorraad en moest besteld worden.

Vervolgens onderwierp de garagemeneer mijn auto aan een grondig onderzoek vanwege de - vooralsnog - jaarlijkse APK. 'Wat doe je toch met die auto?', was het eerste wat hij vroeg toen hij me belde met de mededeling dat er (alweer) vier nieuwe banden op moesten.

Voor de rest leek het wel mee te vallen. Leek… want een uur later belde hij dat het CO-gehalte van de uitlaatgassen te hoog was. 'Ik ben bang dat de katalysator kapot is…'. Wel ja, ook dat nog. Maar nee, alleen de lambdasonde moest vervangen worden.

Bleef het ABS-lampje over. Dat flikkerde eerst een paar weken voordat het constant ging branden. Maar ik maakte me er niet zo druk over want zo ingewikkeld kon dat niet zijn. Dacht ik. Dus wel.

'Boeiend, zo'n lampje', antwoordde ik toen begreep dat dit probleem mij nog langer autoloos zou maken. 'Dan trek je het stekkertje er toch uit', bood ik als oplossing. Maar dat bleek zo simpel niet. Want behalve dat mijn garagemeneer een super integer type is, moest het lampje voor de keuring uitgaan nádat het tijdens het starten eerst áán was gegaan. En dat gaat zo moeilijk als het stekkertje loshangt. Het duurde nog eens twee dagen voordat bleek dat een draadbreuk de oorzaak was.

Uiteindelijk kwam, na een dikke week, het verlossende telefoontje. Jippie, mijn kluizenaarsbestaan werd opgeheven. Ik haastte mij (lopend, want P. was weer eens niet in de buurt) blij als een kind, richting garage.
'Kopje koffie?'
'Ja lekker.'
'Koekje er bij?'
'Ja lekker.'
(de rekening wordt geruisloos en zonder commentaar naast mijn koffie neergelegd. Ik neem een slok, kijk op het papier en verslik me)
'Jezus… heb je ook champagne???'

(Te koop: Alfa 145 2.0 Quadrifolio. Een prachtig mooie, rooie. Knettersnel, met hagelnieuwe banden, perfect werkende koppeling, nieuwe lambdasonde én een goed werkend ABS-lampje. Te koop, want ik ben er ziek van.)

terug