Klootzak

Door Ria Kerstens

T. was het beu dat de auto van haar man al jaren meer aandacht kreeg dan zij. Ze voelde zich tweeds. 'Hij aait haar meer dan mij', klaagde ze ooit. Toen hij op een goede dag in die auto nog veel meer bleek te aaien dan blik alleen, sloeg de vlam in de pan. Onnodig te melden dat er een heftige scheidingsperiode volgde, waarin T. uiteindelijk. - als slagroom op de cake - haar opgekropte woede op de stalen minnares van haar ex-echtgenoot koelde.

Dat deed ze trouwens wel met veel verve. Krassen alleen was niet genoeg. Op een zonnige ochtend fietste ze naar de verfwinkel om het grootst mogelijke blik afbijtmiddel te kopen. Tegelijk met een paar goede, beschermende handschoenen om haar broze vingernagels te beschermen. Ze gooide het goedje over in een gieter om zo leesbaar mogelijke letters te kunnen maken.

Tegen de tijd dat de lantaarnpalen die avond aangingen, stapte ze met haar wapens en woede op haar fiets om haar rancuneuze daad te verrichten. Echtgenoot was 'not amused', maar deed geen aangifte. T. toonde ook geen enkel berouw, integendeel. 'Ik zou het morgen weer doen', bekende ze me weken later zonder het schaamrood op haar kaken.

Ik moest weer aan T. denken toen ik deze week las over een 53-jarige man die zijn frustratie op 90 auto's gekoeld bleek te hebben. Behalve het bekrassen, stak hij banden lek en vernielde autoruiten. De politie noemde hem verwart en stopte hem in de cel. Hij wel.

Net zoals de 25-jarige man die afgelopen week zijn eigen auto (een Alfa!) in de fik stak omdat hij schuld en boete wilde doen. Waarover dat precies ging vertelt het verhaal helaas niet. Wel dat de auto zijn enige bezit was en dat er op de zijkant 'Vrouw vergeef me je broertje', [] te lezen was.

Blijkbaar zijn ook mannen in staat tot het opzettelijk verwoesten van een heilige koe. In ieder geval nog altijd beter dan het omzetten van die frustratie in zinloos lichamelijk geweld.

Ik moet er eerlijkheidshalve bekennen dat ik mezelf ooit (járen geleden) ernstig moest bedwingen om niet met een grote bijl op 'zijn' auto te gaan rammen. Die neiging krijg je als vrouw nou eenmaal als je naarstig op zoek bent naar een achilleshiel.

Waarschijnlijk was ik geïnspireerd door het verhaal van E. (een nichtje van een vriendin van een vriendin). Ze was des duivels. 'Hij' was er van door gegaan met zijn secretaresse. Die natuurlijk ruim 15 jaar jonger was dan E. Nadat ze eerst al de veters van zijn schoenen én de knopen van zijn pakken en overhemden had geknipt, broedde ze op een nog heftigere actie.

Ze was nog steeds aan het broeden over het hoe en wanneer, toen bleek dat hij haar met een fooi wilde afschepen, terwijl hij zijn minnares een oude Porsche 356 'knickscheibe' cadeau had gedaan.

Ze stapte onmiddellijk in haar SUV en koerste plankgas richting het huis van de jonge, en vooral 'strakkere' secretaresse. Het kon haar geen reet schelen dat het overdag was en de straat alles behalve verlaten. Vol gas reed ze de oprit van haar rivale op en plette de voorkant van de Porsche tegen de garagedeur. Die actie herhaalde ze nog een keer of tien voordat ze uit haar roes gehaald werd door een aanstormende buurman.

Enfin, toen ik mijn woede destijds op 'zijn' auto wilde koelen, bleek die grote bijl veel te zwaar. Ik kwam tot mijn zinnen en kroop al jankend met een grote reep chocolade op de bank onder een dekentje. Dat was maar goed ook. Ik had de volgende dag alleen spijt van de calorieën…

terug