Kleinigheidje
Kapotte versnellingsbak. 'Weet je het zeker?', vraag ik aan de vriendin die me belt met die mededeling. Ja, ze weet het zeker. De garage heeft het onomstotelijk vastgesteld. Ik flits even een jaartje of 17 terug in de tijd en zie mezelf weer staan in een garage in Zuid-Frankrijk. Van top tot teen onder de olie en andere smurrie.

Twee dagen daarvoor vertrokken mijn toenmalige lief en ik op weg naar Italië. Op de heenweg moesten we even naar een klant in Zuid-Frankrijk om een motorblok af te leveren. Lief had een restauratiebedrijf voor oldtimers en we zouden het nuttige met het aangename verenigen. We waren een weekje uitgenodigd bij vrienden in hun heerlijk huis aan de Italiaanse kust. Daar verheugde ik me zo op dat die omweg me helemaal niet kon boeien.

Motorblok achter in de Range Rover en gas er op. Zo'n 30 kilometer voor onze bestemming aan de Franse Zuidkust hoorde we ineens een ratelend geluid. Het was hoogzomer en ik hing net met mijn hoofd uit het raam en genoot van de zon en de tijmlucht.
Dat klonk niet goed. Ik schoot rechtop en keek de bestuurder vragend aan. Die zweeg en had alleen gefronste wenkbrauwen. Ik had een 'oh nee hé', maar nauwelijks kunnen onderdrukken. Net als: 'dat heb je met die Engelse (piep)auto's.' We reden een kilometer zonder er iets over tegen elkaar te zeggen, totdat de ratel opnieuw van zich liet horen.
'Versnellingsbak', riep hij, waarop mijn 'oh nee hé', er alsnog uitfloepte.

Als geluk bij een ongeluk waren we bijna bij het garagebedrijf waar we wezen moesten. Heftig ratelend rolden we er het terrein op. De Fransozen stelden met hun oren dezelfde diagnose: versnellingsbak kapot. Het gerestaureerde motorblok werd uit de achterbak gehesen en de auto op de brug gezet. Toenmalig lief keek mij meedogenloos aan. Dat werd sleutelen in Zuid-Frankrijk in plaats van luieren aan de Italiaanse kust. 'Weet je zeker dat het dat is?', kon ik niet nalaten te vragen. Ja, hij én zij wisten het zeker.

Optimist als ik toen al was, zei ik: 'let's do it, dan kunnen we over een paar dagen verder.' Een vage glimlach werd mij toegeworpen. De Fransen gingen bellen voor onderdelen of de eventuele beschikbaarheid van een andere versnellingsbak. Lief zeeg zwaar gedeprimeerd neer op het bankje voor de deur van de garage. Eerst maar eens een hotel regelen en lekker eten.

De volgende ochtend stond ik in een oude, geleende, stinkende overal klaar voor de start. De omvang en consequentie van de diagnose werd me toen pas duidelijk. Om de versnellingsbak er uit te kunnen halen, moest om te beginnen het halve interieur van de auto gesloopt worden. Dat alleen was al haast een dag werk, want de stoelen zaten met een ontelbaar aantal bouten dwars door de bodemplaat vastgeschroefd. Om van de tunnel van de versnellingsbak nog maar niet te spreken. Om een lang verhaal kort te maken: de Fransozen hadden het veel te druk om mee te helpen, het was 35 graden buiten, maar bijna 40 graden binnen. Er was geen koffie in de garage en die ene kop cappuccino s'ochtends kon mijn verslaving niet onderdrukken. Het duurde bijna twee dagen voordat de bak gedemonteerd was. Eenmaal open geschroefd bleek daar niets mee aan de hand.

Wat was er dan wel? Ach, zes mannen zagen een kleinigheidje over het hoofd dat binnen een halve dag opgelost had kunnen zijn… Een losgetrilde startmotor, die met zijn asje in het vliegwiel zat te peuteren. Toen uiteindelijk de bak weer hing, het frame en de stoelen met tig bouten aan de bodem vastzaten en het interieur compleet, waren er in totaal vijf dagen voorbij gegaan. Overbodig om te melden dat de terugtocht naar Nederland redelijk zwijgzaam verliep.
terug