Introspectie

Door Ria Kerstens

Waarom wordt de een helemaal enthousiast over een mooie auto en interesseert het een ander geen lor? Die vraag houdt me bezig. In hoeverre ben je materialistisch en statusgevoelig als je weigert in een of ander gebakje rond te knorren? Hoogste tijd voor een rondje zelfbeschouwing.

Toen ik mijn rijbewijs net had, interesseerde auto's me geen lor. Als ik maar van a. naar b. kwam. Precies zo als een vriendin van me die al jaren in een onberijdbaar verklaard Nissannetje rijdt. Het ding ziet er niet uit, de uitlaat viel er een tijdje terug voor de derde keer onderuit, maar ze rijdt er vrolijk het hele land mee door. Gillend van het lachen meldde ze me laatst dat hij weer door de APK gekomen was. Onbegrijpelijk. Van die APK dan. Maar hij kost geen drol in belasting en verzekering en brengt haar overal naar toe. Ze vindt het simpelweg onzin om een euri teveel aan een auto uit te geven.

Vanaf het moment dat ik na mijn studententijd iets meer guldens op mijn bankrekening kreeg, reed ik altijd opvallende, eigenzinnige auto's. Geen dertien in dozijn dingen, en na mijn lelijke eend, ook altijd groter dan de typische vrouwenauto's. Vóór de invoering van de APK reed ik in een stokoude Mercedes turbo diesel (station natuurlijk), een vette Jaquar,
idem Peugeot 605 met elektrische ramen en fabeltastische leren stoelen. De gaten zaten onder in de koker, maar dat interesseerde me niets. Verder had ik iedere (grote) Italiaanse auto die je maar kunt bedenken (nou ja, geen ferrari) onder mijn kont. En ik genoot van allemaal.

Nooit, en dan bedoel ik ook nooit (zelfs niet toen ik tijdelijk geen cent te makken had) reed ik in een klein - dertien in een dozijn - vrouwenautootje. Ik ging nog liever lopen dan dat ik in zo'n veredelde fiets stapte.

Ik heb iets met groot en opvallend geloof ik. Groot omdat het veilig is (én opvallend). En opvallend omdat ik… ja waarom eigenlijk. Nou ja, omdat ik gewoon zo eigenzinnig ben dat ik niet in de vaart der volkeren mee wil of in de grijze massa op wil gaan.

Groot en opvallend dus. En hoe bouwvallig ze ook waren, ik maakte me nooit druk over hoe de goegemeente over me zou denken als ze me zagen rondknorren in zo'n oud wrak. Ik herinner me de donkerblauwe Alfetta waarvan de bedrading van de elektrische ramen zo goed als op straat hing omdat de deur aan de onderkant één grote gatenkaas was. Maar ríjden dat dat ding deed!

Op een gegeven moment is het misgegaan. Niet met die Alfetta, die heb ik fantastisch aan zijn eind gebracht. Nee, met dat niet kunnen schelen hoe de goegemeente over je denkt. Ineens vond ik dat ik het niet meer kon maken om met zo´n wrak van de week ergens te verschijnen. Dat viel ongeveer samen met het moment dat ik eigen baas werd en ik bij opdrachtgevers voor de deur moest verschijnen. Ik werd dus alles waar ik mijn vader (directeur) altijd van beschuldigde…statusgevoelig. Aarrghhh… wat een constatering. Hoogste tijd voor een bejaarde, krakkemikkige Landrover geloof ik…

terug