Golfjes en petjes
Zal ik me er eens aan wagen? Ach, wat kan 't ook schelen. Komt ie: de combinatie Golfjes en jongemannen met petjes, moet verboden worden. Als jij het Golfrijdende petje bent dat de uitzondering op de regel is, dan geloof ik je. Maar weet waar ik je voor aan zie als ik je tegenkom op de weg.

Ik reed er laatst nog bijna eentje de vangrail in. Niet omdat ik simpelweg iets tegen Golfjes en petjes heb, want in basis ben ik een ruimdenkend, vredelievend type. Maar dit petje bezorgde mij een ongelofelijke hartwip. Ik zweer het je, de adrenaline spoot bijna mijn oren uit. En het is dat ik 140 kilometer per uur reed, anders had ik het serieus in overweging genomen. Even voor de goede orde, ik reed natuurlijk op de Duitse autobaan. Ahum.

Oké, ik wilde naar huis. Het was laat en donker én ik had honger. Ik reed in het staartje van de spits, dus best druk op de weg. Van die teuten voor me die veel te lang links bleven rijden. Maar ik heb geen kort lontje, ben een dame in het verkeer. Ik tik niet eens snel even mijn rempedaal aan als er weer zo'n idioot aan mijn bumper kleeft. Niet dat ik er niet agressief van word, maar dat uit ik alleen verbaal. Dan vloek ik gewoon even op alfabet. Verder weinig non-verbale communicatie. Middelvingers blijven (normaal gesproken) aan het stuur.

Ik rijd dus op de A2 richting Den Bosch en voeg keurig uit om een kudde vrachtwagens in te halen. Achter mij een Golfrijder die het zelfde idee krijgt en dus als een treintje achter mij aan duikt. Niks aan de hand. Totdat hij ineens heel dicht op mijn bumper hangt en met zijn lampen begint te knipperen. Rechts een aaneengesloten colonne vrachtwagens, vóór me een dikke Volvo. Jezus, moet ik door die S80 heen of zo?? En petje blijft maar in mijn nek hijgen en flitsen. Dus roep ik, volkomen zinloos, 'hee eikel, doe eens normaal', tegen mijn binnenspiegel. En wat denk je? Petje doet een poging om links voorbij te gaan.

Omdat ik me hevig op zit te winden, valt er een klein gat tussen mij en de S80. En 'hoppa!', denkt de bestuurster van de Ford Ka die vast al te lang tussen twee vrachtwagen ingeblikt zit, 'dit is mijn kans…' Ze geeft een ruk aan haar stuur en voegt zonder blikken of blozen met 90 kilometer per uur in. Alleen dankzij de uitvinders van het ABS red ik mijn vege lijf én dat van mevrouw Ka. Op het moment dat ik op mijn rem stamp, schrikt petje zich natuurlijk ook een vet hart. Wonder boven wonder schuift hij niet bij mij naar binnen, wel op een haar na de vangrail in. Adem in, adem uit…

Laat mij ter illustratie nog een ander, soortgelijk, verhaal opdissen. Ik rijd in mijn dorp, achter mij een petje in een Golf. Het lijkt wel of er secondenlijm op mijn bumper zit. Ook hier kan ik A. niet naar rechts of links want een enkele rijbaan en tegenliggers, B. niet over- of door de Astra heen die voor me rijdt.

Petje toetert dat het een lieve lust is, ik houd me tandenknarsend in. Astra draait rechtsaf, ik sorteer een paar honderd meter verder voor om linksaf te slaan. Verkeerslicht springt op rood, ik rem keurig. Petje moet rechtdoor en stopt met piepende banden naast me. Ik kijk, hij kijkt. Hij probeert me, woest gebarend, iets duidelijk te maken. Ik kijk dwars door hem heen en vertrek geen spier. Dan rukt hij zijn portier open en steekt zijn been én zijn woeste hoofd naar buiten.

In een fractie van een seconde breekt de tijger in mij los. Sneller dan het licht klik ik mijn gordel uit, ruk het portier open en doe mijn Bette Midler-act. Inclusief het vuur uit mijn ogen. Wat er precies dan op volume tien uit mijn mond komt, ben ik even kwijt. Maar petje zwijgt, trekt zijn hoofd en been weer naar binnen en geeft plankgas. Petjes zijn losers. Snap je nou waarom je 'm beter af kunt zetten?

terug