Oprecht genot
Zeg collega Bangma, wat zit je nou te klagen? Je slaat de plank mis met je gemopper over vrouwen die net doen alsof ze jou niet zien zitten in je mooie, dure auto…

Je vraagt je in je laatste column af waar jij en je (mooie) medemannen het aan verdiend hebben dat wij jullie niet ieder moment van de dag op straat toejubelen, juichen en zwaaien als je voorbij gereden komt. En dat al die vrouwen elders op de wereld dat wel doen.
Nou kan ik antwoorden dat je maar in een ander land moet gaan wonen, je moet realiseren dat je in de penopauze zit of dat je je mannelijke onzekerheden op een andere manier moet zien te bevestigen. Maar dat is flauw en te gemakkelijk. Weet je, je snapt het misschien gewoon niet en dus ga ik het je uitleggen.

Op de eerste plaats bestaat er niet zoiets als DE Nederlandse vrouw. Net zo min als dat DE Nederlandse man bestaat. Er zijn vrouwen die (mooie, dure) auto's totaal oninteressant vinden, en ze dus niet eens zien rijden. Er zijn er die ze 'best aardig' vinden, maar daar verder geen conclusies aan verbinden. Laat staan dat ze zich realiseren dat ze jou er een plezier mee doen door naar je te zwaaien. Dan zijn er die mooie, dure auto's helemaal vet cool vinden, maar niet zo dom zijn om te denken dat de man die achter het stuur zit, dat ook is.
Dan heb je nog een categorie waar jij blijkbaar op zit te wachten. De vrouwen die voor je auto springen als ze een man (al is het de gebochelde van de Notre Dame) in zo'n snelle, glanzende bolide zien rijden. De roofkippen.

Das een ding. Dan nog wat. Je schrijft dat wij vrouwen alles uit de kast halen om de aandacht op ons te vestigen. Dat klopt, maar alles in die kast is van ons. Wij hebben geen accessoires nodig om die aandacht te krijgen. Alleen een beetje verf en wat textiel. En van dat laatste, als het weer het toestaat, zo weinig mogelijk. Stiekem hopen we misschien wel op een klein kettingbotsinkje als we oversteken met onze neus in de wind.

Verder praat je over de groep eerlijke, nette mannen die massaal genegeerd wordt. Die met die kinderzitjes achter in de niet-foute auto's. Maar je weet toch dat wij diep in ons hart op foute mannen vallen? Zo'n eerlijke, nette hebben we zelf thuis zitten. We willen eigenlijk van die jagers die er meteen vandoor gaan als ze de buit hebben binnengesleept. Dat zit nou eenmaal in onze oergenen, zoals Midas Dekkers in menig verhaal zo lekker smeuïg uitlegt. Het heeft te maken met de instandhouding van onze soort. Een ingebakken iets dat op blijft spelen, ook al zijn we keurig getrouwd en in het bezit van meer dan voldoende kroost.

Weet je wat me nog het meeste trof? Die verontschuldiging. Dat je, 'buiten je schuld' wel eens in (extreem) opvallende, dure auto's rijdt. Jeetje, ik voel me helemaal niet schuldig als ik in zo'n mooie, knetterdure, opvallende, fantastische auto rijd. Dan glimlach ik van oor tot oor, voel ik me als een klein kind in een heel grote snoepwinkel. Heb ik overigens ook nauwelijks oog voor al die andere weggebruikers die het mij misschien wel niet gunnen. Sterker nog, dat bedenk ik niet eens.
En misschien is het dat wel. Ja, dat is het. Geniet de volgende keer dat je in zo'n prachtig automobiel zit gewoon intens van je speeltje. Zet eens een glimlach op die de zon doet verbleken. Wedden dat we je dan wel zien? Het is oprecht genot wat wij vrouwen zoeken in een man. Op zeker dat je dan beloond wordt met onze allermooiste glimlach. Ik gun het je!

terug