Eerlijk is eerlijk…

Mannen kunnen er zo lekker over tekeer gaan: vrouwen achter het stuur. Ze kunnen niet autorijden, net zo min als kaartlezen.
Ze kunnen niet inparkeren, kennen de afmetingen van hun auto niet, voegen met zestig kilometer per uur in op de autobaan, vinden autorijden eigenlijk eng. Bovendien sorteren ze al een kilometer vóór een afslag voor. Gewoon voor de zekerheid. Enfin, ze geven geen gas en halen de meest vreemde manoeuvres uit op de weg. Mutsen zijn het. Ze horen naast de bestuurder, niet op de bestuurdersstoel. Stoere uitspraken, maar een beetje überseksuele man (opvolger van de metroman), weet dat het onzin is.

Natuurlijk rijden er een aantal mutsen rond waarvan het lijkt alsof ze hun rijbewijs bij een pak Biotex kregen. Net zo als dat er mannen rondknorren die met hun neus bovenop het stuur zitten en met zeventig kilometer per uur de snelweg onveilig maken. Dat vrouwen moeilijker kunnen inparkeren is trouwens wel waar. Vrouwen hebben een breder blikveld waardoor ze moeilijker gericht kunnen kijken. Combineer dat met het minder goed in kunnen schatten van afstand en fileparkeren wordt best ingewikkeld. Heel logisch dus. Dan klopt het dus ook dat ze de afmeting van hun auto niet precies kennen.

Nou goed, al die andere uitspraken zijn volkomen onzin. Dat gezeur moet maar eens afgelopen zijn. Wel nog een ander klein dingetje: hormonaal gestoorde vrouwen zijn een gevaar op de weg. Daar zouden ze eens onderzoek naar moeten doen. Hoewel ik denk dat maar weinig vrouwen dat enquêteformulier eerlijk zouden invullen. Om te voorkomen dat ik de komende week hele bergen hatemail over me heen gestort krijg, zal ik het verder maar over mezelf hebben.

Ik rijd als een man, met uitzondering van twee dagen per maand. Dan hangt er een soort mist in mijn hoofd waardoor alle helderheid ontbreekt en heb ik ook een kort lontje. Op de een of andere manier beperkt het oestrogeen dan niet alleen mijn denkvermogen, maar ook mijn rijvaardigheid. Eerlijk is eerlijk: soms weet ik zelf niet hoe ik van A naar B gekomen ben tegen de tijd dat ik uitstap.

Nog erger is het als ik zwanger ben. Dat is de overtreffende trap van hormonaal gestoord. Gelukkig hoeven mijn medeweggebruikers daar geen angst meer voor te hebben; twee zonen en een aangespoelde dochter is meer dan ik eigenlijk aan kan. Ik heb nog wel een leuke anekdote uit de tijd van mijn eerste zwangerschap. Gelukkig kon ik er destijds zelf het hardst om lachen.

Picture this: het is vuilnisophaaldag. Dat was nog in de tijd dat de grijze bak niet bestond. ’s Ochtends om 9 uur zet ik keurig vijf vuilniszakken op de stoep vóór de grijze Range Rover die ik destijds reed. Vervolgens ontvouwde de dag zich. Eerst even koffie drinken om wakker te worden, daarna langzaam achter mijn computer om stukkies te gaan tikken. Om een uur of twaalf pak ik mijn spullen bij elkaar om naar de opmaakstudio te gaan. Instappen, sleutel in het contactslot en gas er op. Hmm, waarom doet die auto zo raar? Nog maar een peut gas bijgeven. Ik kan me helemaal niet herinneren dat er hier een hobbel in de stoep zit. - Er komen rare geluiden onder mijn auto vandaan - Jeetje, hier klopt iets niet. Dwars als ik ben trap ik nog maar een keer op het gas waardoor de Range Rover hobbel de bobbel vooruit schiet. Gekraak…. Toch maar even uitstappen. Vervolgens hoor ik mezelf heel hard roepen: ‘Welke idioot zet die vuilniszakken nou zo vlak voor mijn auto??’ Over hormonaal gestoord gesproken.

Nog even voor de goede orde: deze column gaat alleen over mij, iedere overeenkomst met bestaande situaties en/of personen berust louter op toeval!
terug