Ode aan Dorien
Ik heb mijn quotum qua verkeersovertredingen akelig overschreden dit jaar. Maar liefst zeven stuks. Drie voor te hard rijden en vier parkeerbonnen. Hard rijden is trouwens het woord niet, want het ging in alle drie de gevallen om minder dan 10 kilometer boven de toegestane snelheid. En dan ook nog eens twee bonnen op één ochtend op dezelfde weg. Da's geen kunst. Race je, met 59 km per uur, even tussen de bedrijven door, naar de tandarts heen en weer omdat je kroon los zit.

Een beetje soortgelijke pech had ik met de parkeerboetes. Slechts ééntje was een echt eigen-schuld-dikke-bult-verhaal. Moet je ook maar niet even snel je auto op de stoep voor de deur willen parkeren om alleen iets af te geven. Vervolgens in gesprek raken en rustig een kopje cappuccino drinken. In twee andere gevallen was mijn interviewkandidaat zo uitermate boeiend dat tijd geen enkele rol meer speelde in mijn beleving. Nou snap ik wel dat die parkeerwacht daar geen boodschap aan heeft. Daarom pleit ik voor een ontheffing voor chaotische crea's zoals ik, die op sommige momenten qua parkeertijd simpelweg ontoerekeningsvatbaar dienen te worden verklaard.

Blijft er nog één parkeerbon over. Die kreeg ik gisteren voor het station in Den Bosch, waar ik voor het eerst in mijn leven kwam. Dat heb je met fervente autorijders. Nou had ik mezelf echt de wacht aangezegd nadat de laatste parkeerbon de bus in viel. Nooit meer even snel ergens op de stoep parkeren en ook niet dubbel. En bovendien voldoende kleingeld in de auto leggen omdat papiergeld nou eenmaal niet in de meter past. Zo gezegd, zo gedaan.

Het ging ruim twee maanden goed, tot gisteren. Nou ja, het ging wel goed, want ik stopte keurig drie euro in de paal die aan de overkant van mijn parkeerplaats stond. Bonnetje op het dashboard. Niks mis mee. Ik stapte twee uur later zelfs weer in mijn auto vóórdat mijn parkeertijd verlopen was. Tas op de bijrijderstoel, gordel om, jasje goed, sleutel in het contact, muziekje aan. Ik staar door de voorruit naar buiten en ineens signaleren mijn grijze cellen zo'n geel papiertje tussen de ruitenwissers. $###$@%%$%#$!! Zijn ze nou helemaal gek geworden hier in Den Bosch?
Ik probeer in mijn nijd het parkeerreçuutje te pakken om de tijd te checken, en schuif het met mijn vinger tussen de voorruit en het dashboard. Gezellig bij die andere 32. Nee hé. Gordel los, nagelvijltje uit de tas. Na een paar minuten prutsen hengel ik het witte papiertje boven het dashboard uit. Zie je nou wel, tot half zeven!

Eenmaal thuis bel ik naar het Stadstoezicht van 's-Hertogenbosch. Of ze mij uit kunnen leggen wat hier de bedoeling van is. De bewuste parkeerwacht is niet aanwezig en belt me morgen even, zo wordt beloofd. Ben ik eens benieuwd. Vanochtend krijg ik parkeerwacht Dorien aan de telefoon. 'U stond op een parkeerplaats voor vergunninghouders', zegt ze. Ik: 'En waar stond dat bord dan? En waarom staat er dan een parkeerautomaat bij? Oh, een bord aan het begin van de straat... Oh, die parkeerpaal aan de overkant was niet bedoeld voor deze parkeerplaatsen?' Tja, dan houdt het op. 'U kunt bezwaar maken', zegt Dorien. Maar dat lijkt me weinig zin hebben, want fout is fout. Nou, bedankt voor het bellen dan maar, dag!

Ik zit nog even na te foeteren achter mijn computer als de telefoon weer gaat. Opnieuw Dorien. 'Ach weet je wat', zegt ze. 'Ik haal 'm wel uit de stapel. Volgende keer beter opletten hé!' Ik ben er stil van. Ze bestaan nog! Daarom: Ode aan Dorien!

terug