Bumperklever
Door Ria Kerstens

A. is een snelle Jelle. Jong (25), vertegenwoordiger, leaseauto, rechtop staand haar en streepjespak. Een echte lawaaipapagaai. De meest vreemde lettercombinaties komen zo nu en dan van zijn tong rollen. Niet dat je kwaad op hem kunt worden, want onder die grote bek, zit een klein hartje. Zijn jeugdige charme is vaak zijn redding. Als hij met zijn woordenstroom een gevoelige snaar raakt, kijkt hij je met zijn blauwe ogen als een baby zo onschuldig aan en tovert een glimlach van oor tot oor.

Eerst doen en dan pas denken. Impulsief en onbesuisd, ook op de weg. Dat levert hem nogal eens wat gedoe op onderweg. Verhalen die hij sappig en met glinsterende oogjes kan vertellen. Zoals dat verhaal over die afspraak om negen uur 's ochtends bij een nieuwe klant. Veel te laat van huis vertrokken, zoals gewoonlijk.

Gas er op. En alsof de duivel er mee speelt, op dat soort momenten rijden er op maandag altijd zondagsrijders voor je en springen alle verkeerslichten net op rood. Enfin, A. gast door de stad over een vierbaansweg. Vóór hem eentje met 40 km per uur, links daarnaast een die met 41 km wil inhalen.

'Opzouten', denkt hij en gaat er lekker dicht achter hangen. Maar de slak weet van geen wijken en kruipt rustig verder. Groot licht en toeteren hebben niet het gewenste effect. Integendeel. A. loopt rood aan, sterker nog, het wordt rood voor zijn ogen. Zó rood dat hij niet in de gaten heeft dat er een politieauto achter hem rijdt. Stop! Politie. Dat ziet hij pas nadat ze eerst gebarend naast hem zijn komen rijden…

Als hij zijn auto aan de kant zet, stopt de slak een stukje verderop. De man stapt uit, glimlacht van oor tot oor en steekt zijn middelvinger op. Lekker puh. Als ogen zout konden spuiten zou slak snot zijn geworden op dat moment. A. maakt nog een onbehoorlijk gebaar terug en wordt vervolgens onder handen genomen door de heren in uniform.

Even later staart hij dan ook beteuterd naar een vette prent. Alwéér een boete én ruim twintig minuten te laat voor zijn afspraak. Daar zal de baas weer blij mee zijn. Om over die nieuwe klant nog maar niet te spreken. Na wat drieletterwoorden en andersoortige verbale ontladingsoefeningen, trekt A. zijn jasje goed, zet zijn vertegenwoordigersgezicht op en stapt bij zijn klant binnen. Die doet een stap achteruit en begint meteen te roepen dat hij geen tijd heeft voor dit soort flauwekul. Hij heeft een afspraak.

Als A. van verbazing is bijgekomen roept hij: 'Ja, met mij, en ik doe er alles aan om op tijd bij mijn afspraak te komen… Tegenover hem staat de middelvingeropstekende slak die denkt dat A. hem achtervolgde en nu op zijn bek wil timmeren. A. tovert een glimlach van oor tot oor. Handen worden geschud, excuses gemaakt. 'En je gelooft het niet', straalt A. met zijn mooie glimoogjes. 'Ik heb hem een vette advertentie verkocht en uiteindelijk betaalde hij ook nog eens de helft van de boete!'

terug