Bewaardoos

Door Ria Kerstens

Er past een ongelofelijke hoop troep in mijn auto. En dan heb ik het niet alleen over lege flesjes, pakjes, snoepzakken en benzinepompbroodverpakkingen (mooi scrabblewoord trouwens). Ook als verhuiswagen doet hij het goed.

Hoewel ik al weer een week of vier op mijn nieuwe adres woon, had ik tot op gisteren ook nog een oud. Dat moest leeg, schoon en worden opgeleverd volgens een lijst die de meneer van de woningbouwvereniging mij zo keurig toestuurde na inspectie. Nou ja lijst… drie A4-tjes vol maar liefst.

Alle laminaatvloeren moesten worden gesloopt (die op de slaapkamers door een klusmus aan het beton gelijmd waren), het vijvertje en de waterbol uitgegraven en het fietsenhok worden afgebroken. De nieuwe huurder wilde natuurlijk niks overnemen. Bovendien alle gaten in de muren dichtgemaakt en haast alle deuren overgeschilderd. Ik zal over die andere onzinnige klussen maar zwijgen. Dat is beter voor mijn bloeddruk.

En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg was, stonden ook de zolder en de schuur nog allebei tot aan de nok vol met spullen. Een maand geleden reden we twee dagen lang met een levensgrote verhuisbus en een paar sterke mannen, al mijn grote en belangrijke spullen over. Dat vond P. eigenlijk al wel meer dan genoeg. Zijn inboedel (een kwart van de mijne) moest ook nog ergens een plaats krijgen en we wilden in ons gezamelijke nieuwe huis graag ´ruimte.´

'Alles wat je twee jaar niet hebt gebruikt, kan naar de stort', is zijn devies. En hij heeft gelijk. Ik moest dat 'je-weet-maar-nooit'-gevoel onderhand maar eens met al die troep in een container storten. Ik had een maand lang de tijd om uit te zoeken wat écht van levensbelang was. P. dacht dat we met een paar keer rijden wel toe zouden komen en bestelde een afvalcontainer.

Nou wist ik van mijn beste vriendin D. dat er 16 verhuisdozen in een Peugeot 206 passen. Hoewel ik niet zo´n systematische stouwer ben als zij, moest ik toch een aardig eind komen met mijn Alfa. Tekens als P. de afgelopen weken niet in de buurt was, haalde ik stiekem een lading vol zooi op. Banken plat, voorstoel naar voren, achterklep open.

Ik vond mijn lang verloren gewaande doos met brieven en kaartjes van mijn oude vrijers terug, vroeg me af wat die loodzware koperen gewichten van een oude, staande klok op mijn zolder deden en mijmerde weeig weg bij drie hutkoffers vol met herinneringen uit een ver verleden.

Toen gisteren op de valreep de schuur nog leeg moest, vond P. (tussen de oude skates, door muizen aangevreten slaapzakken en kisten vol met oud serviesgoed dat ik ooit in Engeland kocht) nog het 'te-koop'-bordje van mijn toenmalige Alfa 33 Sportswagon.

Mijn hoofd stroomde meteen vol plaatjes van die prachtige 4 x 4 stationcar in Britisch Racing Green. Pininfarina tekende voor het design, en hij had een houten sportstuur en dito pookknop. De garagehouder bij wie hij op het erf stond, kon hem aan de straatstenen niet kwijt. Dat was mooi, want ik wilde hem wel. Voor de helft van de prijs dan. Vier jaar lang gaste ik er mee in de rondte. Er lagen fietsen en kinderwagens achterin en als de bank helemaal weggeklapt was, paste er zelfs wel 20 verhuisdozen in. Om over dat opgestapelde heren-hockeyteam nog maar te zwijgen…

Na vier jaar trouwe dienst, zat er op een dag ineens een briefje onder de ruitenwisser. Of mijn auto te koop was. Ach, voor het dubbele bedrag waarvoor ik hem destijds kocht wel.
P. hield het bordje omhoog. 'Kan wel weg zeker?'
Nou, echt niet…

terug