Beschermengel

Door Ria Kerstens

'Hoe zit het eigenlijk met jullie autoverzekeringen', vraagt E., onze financieel adviseur als hij op een zonnige ochtend de boel komt doorspitten. 'Goed', antwoordt P. in een poging zich niet met verzekeringszaken te hoeven bezig houden. In de veronderstelling dat de zaak hiermee is afgedaan, zakt hij achterover in de tuinbank, hardop bedenkend of we zo meteen niet gezellig met z'n allen ergens kunnen gaan lunchen. Want een bezoek van E. is geen straf. Het betekent gezelligheid, mooie verhalen en weer een excuus om een paar uur niet te hoeven werken.

Maar E. geeft niet op. 'Zullen we de papieren eens samen bekijken om te zien of het goedkoper kan?' P. geeft geen sjoege, dus voel ik me geroepen op te staan om in de papierstapels te duiken. Na wat spitten komen die van mij boven water. Die van P. vind ik nergens. 'Je kijkt met je neus', zegt hij en sleurt zichzelf overeind. Een kwartier later is P. nog niet terug op het terras. E. en ik beppen ondertussen gezellig door over zijn belevenissen tijdens zijn vakantie in Australië.

'Ik denk dat ze op kantoor liggen', zegt P. als hij eindelijk terugkomt. Of hij weet bij welke maatschappij zijn auto is ondergebracht. Nee dus. Misschien kan hij de tussenpersoon bellen die de verzekering regelde? P. denkt diep na. Zijn auto stond altijd op de zaak, maar werd privé toen hij begin dit jaar uit de lease kwam. Gewend om dus niets te hoeven regelen, is P. het spoor even bijster. Hij belt zijn oude verzekeringsagent: 'O. er lopen helemaal geen verzekeringen meer bij jou?' Oké dan. Tja…

'Hij is toch wel verzekerd?', vraag ik met bange vermoedens in mijn achterhoofd. Natuurlijk is hij verzekerd! Hij is toch niet gek! E. belt met kantoor. Of de dames even bij wat grote verzekeringsmaatschappijen willen checken of kenteken zus en zo toevallig bij hen verzekerd is.

Een stapel tosti's en een glas rosé later weten we nog niet hoe het zit. De kantoordame belt uiteindelijk terug en kan geen verlossende woorden spreken. P. houdt vol dat de verzekeringspapieren op kantoor liggen, maar kan ondertussen alleen een groene kaart van 2005 uit zijn portefeuille toveren.

'Het RDW maar bellen dan?', zegt E. 'Welnee', zegt P. 'Je moet geen slapende honden wakker maken.' 'Dus je denkt ook dat hij niet verzekerd is?', vraag ik en bedenk wat er in al die maanden had kunnen gebeuren. 'Natuurlijk wel', houdt P. vol, maar ik zie aan zijn frons dat hij zichzelf inmiddels ook voor geen meter meer gelooft.

'Laat die meiden maar bellen', zeg ik. P. staart voor zich uit. Even later stapt E. op want het RDW blijkt gesloten in verband met de lunchpauze. Hij belt zodra hij wat meer weet.

Omdat ik er van overtuigd ben dat we de dans maar net zijn ontsprongen, bel ik mijn afspraak voor die middag af. Mijn Alfa staat nog steeds vanwege een kapotte koppeling en nieuwe APK bij de garage en ik wil geen enkel risico meer lopen. 'Dan rijd ik wel even naar kantoor om daar te zoeken', zegt P. Maar éen blik is genoeg om hem van gedachten te laten veranderen.

Ruim anderhalf uur later belt E. 'Gefeliciteerd!', roept hij lachend. 'Dus hij was toch verzekerd?', zegt P. smalend. 'Welnee', antwoord P. 'Gefeliciteerd met een fantastische beschermengel en een geweldige financieel adviseur! Trakteer me morgen maar op die lunch, kun je meteen de verzekeringspapieren tekenen…'

Autoverzekeringen vergelijken: http://www.autoverzekering.com/
RDW: http://www.rdw.nl/nl/voertuigeigenaar/

terug