Sturen met je achterwerk

Door Ria Kerstens

'Kom je deze week nog een testrit maken?', vroeg K. 'Natuurlijk!', riep ik overenthousiast terug, want niemand anders vraagt dat ooit aan mij. Ik wacht al eeuwen op een telefoontje van een bobo van Porsche, Aston Martin of kannietschelen welke hippe, snelle vierwieler dan ook. Maar nee hoor, dat krijg je alleen als je man bent én verstand hebt van auto's.
(Denk ik.)

En dus was ik ernstig vereerd door K's uitnodiging. Niet dat ik niet wist dat ontelbare anderen die ook kregen, maar dat gaf niets. De uitnodiging stond. Dat het een bijzonder ritje zou worden, wist ik toen ik een filmpje in de mail kreeg en de mededeling dat de testrit onder de titel: 'Haunted Highway' zou plaatsvinden.

Klonk uitnodigend. Net als de tekst die er bij hoorde: 'Terwijl de schemering een onaangenaam beklemmende sfeer over het landweggetje laat neerdalen, komt er op je liftplek met oorverdovend en hels kabaal een duistere wagen tot stilstand. De chauffeur die al grijnzend de deur voor je opent, laat de koude rillingen over je ruggenwervel gieren op een wijze die je niet meer ervaren hebt sinds je door de verloskundige onze aardbol opgeslingerd werd. De alcoholdampen die zich beginnen te manifesteren zouden in staat zijn een kudde bizons de horlepiep te laten dansen…'

Anyroad, als liefhebber van design moest ik deze week natuurlijk in Eindhoven zijn. Als ik vandaag opnieuw een beroep moest kiezen, werd ik kunstenaar. Dat zou dan zoiets worden als: 'Ria does Art', als Debbie die naam al niet verzonnen had.

Ik ben jaloers op al die mensen die hun maffe, briljante gedachtekronkels ook uit (kunnen) voeren. Sommige erg functioneel, andere totaal onzinnig. En vooral dat laatste lijkt me zo nu en dan heerlijk.

Dus reed ik met R. (mijn oudste zoon) naar het Temporary Art Centre, het bolwerk van de Eindhovense 'underground' kunstenaars. Alleen de TACsi's zijn al een feest om te zien. Voor één euro brengen ze je naar alle locaties van de Dutch Designweek in de stad.

Maar eerst Debbie. En de proefrit. Samen met R. natuurlijk, want alleen stap je niet bij zo'n onbekende, dronken idioot in. Omdat hij te dronken was, moesten wij 'rijden'. Geen stuur te bekennen, net zo min als een gas- of rempedaal. Om alle obstakels te ontwijken diende onze achterwerken de bank waar we op zaten synchroon te bewegen. En ik kan je zeggen: dat viel niet mee.

Bij de eerste tien obstakels wilde hij rechts en ik links. Daardoor raakten we ongeveer alles wat we konden raken en lagen meer dan eens in de berm. Hilarisch was het wel. Nooit eerder kreeg ik de slappe lach van een kunstwerk. Ik denk niet dat een testrit met een Aston Martin [ ] dit had kunnen overtreffen…
(TRY ME!)

terug