Vijf voor twaalf
Voor 't eerst in mijn leven heb ik spijt. Spijt dat ik geen sportverslaggever ben geworden, want dan had ik de afgelopen weken al die leuke kerels kunnen achtervolgen. Had ik lekker in Portugal kunnen ronddartelen en 'onze' jongens van Oranje kunnen jennen met vragen als: 'Zeg, kun je nou een beetje slapen na zo'n flutwedstrijd tegen Tsjechië?' En: 'Hebben jullie overwogen om Advocaat die avond met z'n allen een minuut of drie onder te houden in het azuurblauwe water van het hotelzwembad?' Maar goed, ik ben geen sportverslaggever en ik was ook niet op het EK.
Ach, dat hele voetbal gaat ook eigenlijk nergens over. Een clubje van die jonge jongens die miljonair zijn geworden omdat ze zo leuk tegen een bal kunnen trappen. Ik verdien toch ook geen miljoenen met stukjes schrijven? Toch zie ik een overeenkomst tussen mij en de jongens van Oranje.
Ik ben zo'n type dat tot niets komt als t niet echt hoeft. 'Straks' en 'morgen' zijn begrippen die ik regelmatig hanteer. Als het vlijmscherpe mes van een deadline niet op mijn keel staat, loop ik nog een rondje door het huis, zit ik urenlang te mailen en internetten, ga ik een boodschapje doen, een terrasje pikken, koffie leuten bij de buurvrouw en loop ik mijn huis rond om te zuchten over al die huishoudelijke klussen die zijn blijven liggen (en die na dat zuchten nog steeds niet gedaan zijn). Ik bedenk dan wat ik nog allemaal moet schrijven, maar er komt geen letter uit mijn pen. Nou ja, toetsenbord in dit geval.
Pas als het vijf voor twaalf is (ik type dit stukje om 02.39 's nachts) begint er ergens diep in mij iets te ratelen waardoor mijn hersens gaan werken en mijn vingers gaan tikken. Het zij zo. Ik heb er van alles aan geprobeerd te doen, maar het mocht niet baten.
Ik hoorde Marc Overmars vanavond op tv zeggen dat ze zich ineens realiseerde dat het wel eens de laatste EK-wedstrijd kon tijd, tegen Letland. Ik zie het helemaal voor me: de 'aha-erlebnis van onze jongens van Oranje. Zegt de een tegen de ander: 'Shit man, met een beetje pech stappen we donderdag in het vliegtuig om uitgejoeld te worden op Schiphol..' En hoppa, daar was het vuur. (met dank aan Tsjechië, die plaatsvervangend de 'manschaft' naar huis wist te sturen) Ja, ik voel verbondenheid met die jongens van oranje. Die presteren ook geen moer als ze geen mes op de keel krijgen. Het is nu 3.04. Ik gooi dit stukje maar snel op de mail. Heb je Harrie de Hondt al eens horen joelen??