Oer-aards
Eigenlijk wil ik het hebben over al die dingen waar ik het eigenlijk niet over kan hebben. Kan of wil hebben omdat ze alles behalve spiritueel zijn. Ik ben helemaal niet zo spiritueel de laatste tijd geloof ik. Hoewel dat natuurlijk afhankelijk is van je definitie van spiritualiteit.

Hoe dan ook. Ik wíl gewoon even helemaal niet spiritueel zijn maar oer-aards. Gewoon even lekker toegeven aan alle schaduwkanten die er in me zitten. De kanten die de laatste tijd aan het licht zijn gekomen omdat ik ze onderhand onder ogen wil zien. De delen waarvan ik zo lang en hevig ontkende dat ze ook in me zaten. Pas als ik mezelf ken, kan ik de buitenwereld kennen en begrijpen.
Ik ben helemaal niet zo keurig, net zo min als jij.

Daarom weet jij wel welke gedachten er zo nu en dan door mij heen gaan en welke scenario's er in mijn hoofd geschreven worden. Welke kansen ik dan grijp die ik in het gewone leven uit fatsoen aan me voorbij laat gaan. Vandaag heb ik weer zo'n dag waarop ik me afvraag waarom ik de gedachten niet uitvoer, die kansen niet grijp.
Waarom ik niet, net als de rest van de wereld, want zo lijkt het, gewoon doe waar ik zin in heb op dat moment. Dat zijn ook de dagen dat mijn overtuiging bovenkomt dat de universele wetten anders zijn dan de aardse, door mensen gemaakte, afspraken. Dat de Grote Geest veel menselijk is dan wij met z'n allen bij elkaar.

Toch komt mijn 'menselijkheid' steeds meer bovendrijven. Zo heb ik laatst met mijn kinderen een dik kwartier lang alle scheldwoorden geroepen die we maar konden bedenken. Niks keurig, of de beweegredenen van de ander begrijpen en weet-ik-wat-voor-spiri-gedachten al niet meer. Gewoon keihard en zonder géne onze frustraties eruit gescholden, schuttingwoorden niet schuwend én daarbij schijt hebbend aan de buren. Die scheldpartij ging naadloos over in de slappe lach. De tranen - en wij erbij- rolden over de grond. Dat lucht op!

terug