‘Ooeehhmmm’-modus

Gepubliceerd op zaterdag 25 februari 2006

Door Ria Kerstens

Gedachteloos. Zo zit ik negen van de tien keer achter het stuur. Nou ja, mijn gedachten zijn overal, maar niet op de weg. Ik navigeer op automatische piloot, ben zelf een soort levende cruisecontrol.
Ik kan nergens mijn gedachten zo lekker laten gaan als in de auto. Stereo op tien, verstand op nul, blik op oneindig. Mijn spiergeheugen doet het werk en normaal gesproken kom ik keurig aan waar ik plan te komen. Soms ook niet. Zo stond ik een keer bij het huis van mijn ouders, alleen woonden ze er al een week of vier niet meer. Daar stond ik op de oprit waar ik al duizend keer eerder had gestaan. En pas toen ik de sleutel uit het contactslot wilde halen, realiseerde ik me dat ze inmiddels twintig kilometer verderop huisden.

Autorijden is een soort meditatiemoment voor mij. Een autorit van een minuutje of twintig zorgt voor orde in de chaos in mijn hoofd. Op de achtergrond schreeuwt Beth Hart haar diepste ellende door de speakers. Liefst steeds hetzelfde liedje, want dan hoef ik niet te luisteren. Géén leuterende of te leuke dj’s, want die leiden alleen maar af. Verder liefst een beetje lekker voort tutterend verkeer; geen langzaam rijdende meute of een file.

Ik moet ook de weg niet hoeven zoeken met zo’n uitgedraaid velletje met een routebeschrijving. Daar raak ik trouwens ernstig van in de war, want ik vergeet altijd het aantal kilometers bij te houden van a naar b. Na 5,7 kilometer links af op de huppeldeflutsweg. Chips, weer niet op mijn teller gekeken waar a. begon. Bovendien staan er nooit straatnaambordjes op de kruising waar ik moet afslaan. Gek word ik daar van.

Het leven was een feest toen Nel nog trouw bij me in de auto zat. Nel stuurde mij altijd keurig de goede kant op. Ze waarschuwde een paar honderd meter voordat ik af moest afslaan, voorsorteren of wat dan ook. Als Nel ‘NU!’ riep, was ik altijd meteen bij de les. Nel kon zich moeiteloos met haar stemgeluid door mijn mediterende hersenbrei heen boren. Maar ja, Nel liet zich zomaar door een of andere onverlaat meenemen toen ik op een doordeweekse middag mijn vrijheid zat te vieren op een zonnig terras. Daarna vertrouwde ik mijn lot toe aan Chris, maar die verliet mij een maandje of acht later al op een parkeerplaats in een grote stad. Opvolgster Beppie is twee weken geleden op brute wijze voor mijn eigen huisdeur gekidnapt. Ik heb nog geen nieuwe en moet het nu dus met vreselijke routebeschrijvingen op papier doen. Bovendien… Ik wil mijn ‘Nel’ terug. Die andere twee haalde het gewoon niet bij haar.

Je snapt dus dat ik de laatste tijd alleen nog maar ‘mediteer’ als ik wat langere ritjes op bekend terrein rijd. Dat deed ik twee dagen terug en het viel me op hoe alert ik eigenlijk toch ben als ik in een diepe ‘Ooeehhmmm’-modus verkeer. Dat mijn stemgeluid mijn schrik tot voorbij Beth Hart en het metaal van mijn auto draagt. Niet dat die slaapzak in die Suzuki mij kon horen vanaf die afstand. Maar hij reageerde wel als door een adder gebeten, toen ik heel hard ‘HEE!!’ schreeuwde op het moment dat hij ineens de weg wilde opdraaien. Heel even leek het alsof hij wakker schrok van MIJN heel hard NU! roepende ‘Nel’. Maar die gedachte is onverteerbaar…

terug