foto's John Claessens
Aan tafel:
Peter Bouw interieurarchitect, Mathijs Heijkers projectleider, Wilma Devies administratief medewerker, Ariaan Boertjes architect, Trudy Heerkens interieurarchitect, Theo Habraken tekenaar-projectleider, Willem van der Pasch directeur, Ria Kerstens journalist

Odeon Architecten

Architectuur is een mooi vak. Maar hoezo dan?

Trudy: Omdat je creativiteit beloond wordt.
Ria: Hoeveel creativiteit kun je in een ontwerp stoppen? Ligt het plaatje niet al voor een heel groot deel bij voorbaat vast en maak je alleen maar een vertaling van de wensen van de klant?
Adriaan: Nee, voor veel opdrachtgevers ligt dat helemaal niet zo duidelijk. Het is de uitdaging om uit te vinden wat hij wil. Het mooiste is om een wisselwerking te krijgen waarbij de opdrachtgever mee gaat in je creativiteit.
Ria: Dus niet zomaar klakkeloos maken wat iemand vraagt?
Adriaan: Nee, van tevoren bestudeer en analyseer je de zaak. Je zoekt naar wat er nog meer mogelijk is dan wat de opdrachtgever zegt dat hij nodig heeft. Dat is de uitdaging.
Ria: Werkt dat ook zo bij interieurarchitectuur?
Trudy: Er wordt natuurlijk altijd overlegd en gekeken wat de opdracht is. Dan gaan we brainstormen. Die ideeën gooien we op een hoop en daarna gaan we filteren. Vervolgens doen we een voorstel aan de opdrachtgever.
Ria: Als die dat dan geweldige ideeën vindt, hoe voelt dat dan?
Trudy: Ja super! Dat voelt echt geweldig.

Ria: Maar je ideeën moeten ook uitvoerbaar zijn. Dan komen de techneuten dus om de hoek kijken.
Theo: Ik vertaal ontwerpen naar techniek en regelgeving en check de uitvoerbaarheid. Ik probeer het ontwerp zoveel mogelijk te handhaven, maar het moet natuurlijk wel technisch en financieel uitvoerbaar zijn. Ik probeer zoveel mogelijk affiniteit met beide kanten te houden.
Ria: Waar ligt je persoonlijke voorkeur?
Theo: Bij de ontwerpkant. Daarom probeer ik de ontwerpen altijd zoveel mogelijk intact te laten en pas veranderingen aan te brengen als iets echt te duur wordt.
Ria: Is dat schipperen tussen die twee kanten het mooie aan je vak?
Theo: ja, en het samenspel met mensen. Als het ontwerp technisch goed vertaald is, straalt het een bepaald soort rust uit. Als je die rust niet vindt, klopt er iets niet.
Ria: Hoe ervaar jij dat Mathijs?
Mathijs: Ik kom tijdens de bouwfase veel in het bewuste gebouw, dat zie je dan opbloeien. Ik ben daar heel nauw bij betrokken en zie het ontwerp letterlijk tastbaar worden. Ik let veel op kleine dingen, details. Als ik de deur binnenkom kan ik alles precies aanwijzen.
Ria: En Peter, hoe ervaar jij die dingen? Wat is jouw passie?
Peter: Mijn passie is om de opdrachtgever altijd meer te geven dan waarom hij vraagt. Hem te verrassen door kleur bijvoorbeeld. Dat hij als het gebouw wordt opgeleverd zegt: 'hee, dat is een mooie paarse wand!' Voor mij is het een uitdaging om net iets meer te doen, mensen te verrassen.
Ria: Hoe belangrijk is de tevredenheid en trots van een opdrachtgever voor jou als het gebouw er eenmaal staat?
Peter: Dat is de kick en het leuke van het werk. Je probeert een idee vorm te geven, gaat met tekeningen aan de slag. Uiteindelijk zie je iemand trots en blij zijn met jouw ideeën. Het is heerlijk als dat lukt.
Willem: Ons beroep heeft alles te maken met passie. Wij zijn geen droge techneuten, plezier is de meerwaarde van ons vak. Opdrachtgevers moeten ons de kans geven om onze ideeën uit te voeren, ons dat plezier gunnen. Dan krijgen ze veel meer dan wanneer ze eisen dat we alles volgens zijn voorschriften doen.
Peter: Of dat zo is, schat je meteen bij je eerste contact met je opdrachtgever eigenlijk al in. Soms klikt het meteen, maar er zijn ook opdrachtgevers die meteen op de rem trappen of juist achterover leunen. Als ze uiteindelijk dan toch hartstikke tevreden zijn is dat eigenlijk nog leuker.
Adriaan: Ik vind het minstens zo belangrijk dat de klant tevreden is, dan dat ik dat zelf ben. Ook al maak ik soms iets wat niet helemaal mijn stijl is, ik kan wel blij worden van het enthousiasme van een klant.
Peter: Er zijn ook projecten waar je op esthetisch vlak helemaal geen uitschieters kunt maken. Maar dan zijn er weer andere dingen die een kick geven. Bijvoorbeeld dat het in zes maanden tijd gerealiseerd moet worden.
Willem: We hebben een vak met een grote beroepseer. Dat is misschien wel het meest onderschatte van een maakberoep. Alles is volstrekt gericht op het maken. Dat tastbare is de grootste bevrediging van ons vak. Wij zijn alsmaar bezig om producten te zien, te vervolmaken. Daar leg je je eer in, daar ben je trots op.

Ria: Wat is er bijzonder aan het werken bij Odeon?
Theo: Nou, dat wij hier met z'n alles zitten te praten met Willem erbij. We kunnen hier gewoon zeggen wat we willen, ook als we het ergens niet mee eens zijn.
Adriaan: Ik denk ook dat je de brutaliteit of durf moet hebben om dat gewoon te doen. Anders ben je verkeerd bezig.
Willem: En er is saamhorigheid.
Ria: Wat draagt die bij aan het product dat jullie samen maken?
Willem: We zijn, ieder op zijn eigen gebied, met hetzelfde bezig. We geven elkaar kritiek of goed bedoelde opmerkingen als stimulans. We accepteren elkaars nukken en falen en zetten samen de schouders er onder.
Adriaan: We weten heel goed wat we aan elkaar hebben en het is geen probleem om elkaars hulp te vragen. Er is altijd wel iemand bereid om te helpen.
Peter: Het leuke is dat we ons ook vaak ongevraagd met elkaar werk bemoeien. Regelmatig komt er iemand voorbij die ineens roept: jij bent goed bezig!
Matthijs: Ook het gebouw zorgt er voor dat je lekker werkt. We zitten in een mooi pand dat we, bij wijze van spreken, zelf zouden willen maken. Hier kom je je collega's niet alleen bij het koffiezetapparaat tegen. De openheid die hier heerst zie je ook in het gebouw terug.
Willem: Als iemand koffie gaat halen ziet hij meteen waar een ander mee bezig is. Ook zo houden we elkaar scherp.
Wilma: Ik moest in het begin wel wennen aan die openheid en vrijheid.
Willem: Hier gaat niemand zitten wachten tot iemand iets aan hem komt vragen. Het is de vrijheid die je neemt om de dingen gewoon te doen.
Ria: Wat is jouw taak in het totaal Wilma?
Wilma: Nou, om bijvoorbeeld te zeggen dat Adriaan veel te bescheiden is tijdens dit gesprek. Hij is wel een van de drie beste architecten van Nederland hoor.
Adriaan: Ach, iedereen die hier zit weet donders goed waar hij mee bezig is en doet dat ook voor de volle 100 procent, anders zou hij/zij hier niet zitten. Wat je taak hier bij Odeon ook is, iedereen doet dat ontzettend gedreven.
Ria: Waarom eigenlijk? Wat is jullie drijfveer?
Willem: Omdat wij allemaal mensen zijn die tot het uiterste gaan. We maken nooit iets waarvan de mensen zeggen: hmm, is dat het beste wat je kunt?