t
Karma
Is het karma om als kind HIV-besmet in Afrika geboren te worden bij ouders
die kort na je geboorte sterven aan aids? Is dat een ervaring die je door moet maken
(of waar je zelf voor koos) in dit leven?
Misschien…
Maar is het ook jouw karma dat je actie moet ondernemen, als je die kans hebt, wanneer je geconfronteerd wordt met het leed van deze kinderen?
Ik ben moeder van twee (gezonde) kinderen maar vóel me moeder van alle kinderen op deze wereld. Dat voel ik niet alleen dichtbij mijn eigen huis en haard, maar ook als het verder van mijn bed is.
Weet jij hoe het voelt als twee vragende kinderogen je tot in het diepst van je ziel raken in je opperste gevoel van machteloosheid? Wat je ervaart als er een kind in je armen sterft terwijl je weet dat dit kind nog heel wat jaren had kunnen spelen en genieten als het in een ander deel van de wereld was geboren waar medische zorg vanzelfsprekend én ziekenfondspakketten heel normaal zijn?
Deze machteloosheid ervaart mijn collega journaliste en fotografe Iet Rubio.
Zij werkt en woont in Nairobi, Kenia waar de helft van de bevolking is besmet met het HIV-virus. Iet raakte via haar werk betrokken bij het Nyumbani weeshuis van father Angelo d'Agostino waar zo'n 75 Hiv-besmette (wees)kinderen belangeloos worden verzorgd en verpleegd.
Nyumbani (mijn huis in het Kiswahili) bestaat bij de gratie van donaties. De verzorging en verpleging van deze kinderen kost geld. Vooral de aids-remmers die deze kinderen zo broodnodig hebben om te overleven vormen de grootste kostenpost op de begroting.
Toen Iet haar 200 virtuele collega's van een e-maillijst van communicatiespecialisten om hulp vroeg heb ik wakker gelegen in mijn bed.
Ben ik (voel ik me) verantwoordelijk voor deze kindertjes in Nairobi? Waarom komt dit op mijn weg én moet ik hier iets mee? Ik kwam tot de conclusie dat het antwoord ja is. Als ik (jij?) verschil kan maken, dan moet ik actie ondernemen.
Dan is het onderdeel van mijn (jouw?) karma.
Is het karma om als kind HIV-besmet in Afrika geboren te worden bij ouders
die kort na je geboorte sterven aan aids? Is dat een ervaring die je door moet maken
(of waar je zelf voor koos) in dit leven?
Misschien…
Maar is het ook jouw karma dat je actie moet ondernemen, als je die kans hebt, wanneer je geconfronteerd wordt met het leed van deze kinderen?
Ik ben moeder van twee (gezonde) kinderen maar vóel me moeder van alle kinderen op deze wereld. Dat voel ik niet alleen dichtbij mijn eigen huis en haard, maar ook als het verder van mijn bed is.
Weet jij hoe het voelt als twee vragende kinderogen je tot in het diepst van je ziel raken in je opperste gevoel van machteloosheid? Wat je ervaart als er een kind in je armen sterft terwijl je weet dat dit kind nog heel wat jaren had kunnen spelen en genieten als het in een ander deel van de wereld was geboren waar medische zorg vanzelfsprekend én ziekenfondspakketten heel normaal zijn?
Deze machteloosheid ervaart mijn collega journaliste en fotografe Iet Rubio.
Zij werkt en woont in Nairobi, Kenia waar de helft van de bevolking is besmet met het HIV-virus. Iet raakte via haar werk betrokken bij het Nyumbani weeshuis van father Angelo d'Agostino waar zo'n 75 Hiv-besmette (wees)kinderen belangeloos worden verzorgd en verpleegd.
Nyumbani (mijn huis in het Kiswahili) bestaat bij de gratie van donaties. De verzorging en verpleging van deze kinderen kost geld. Vooral de aids-remmers die deze kinderen zo broodnodig hebben om te overleven vormen de grootste kostenpost op de begroting.
Toen Iet haar 200 virtuele collega's van een e-maillijst van communicatiespecialisten om hulp vroeg heb ik wakker gelegen in mijn bed.
Ben ik (voel ik me) verantwoordelijk voor deze kindertjes in Nairobi? Waarom komt dit op mijn weg én moet ik hier iets mee? Ik kwam tot de conclusie dat het antwoord ja is. Als ik (jij?) verschil kan maken, dan moet ik actie ondernemen.
Dan is het onderdeel van mijn (jouw?) karma.
