|
Metro
09-5-2003
Gebiologeerd door een spencer Van sommige mannen kan ik met de beste wil van de wereld geen harde krijgen. Sterker nog; ik kan me niet eens voorstellen dat er een vrouw op de wereld rondloopt die 'het' met ze wil doen. En als ik dan al zover ga en bedenk dát ze het doen, kan ik me weer geen voorstelling maken van hóe dan. Meestal zijn het van die saaie, sullige, rechtlijnige boekhoudtypes. Van die gelovige moraliteitsrakkers, die stiekem de katjes in het donker knijpen. Ik zag gisteren nog zo'n shetland spencer (trui zonder mouwen) aan de koffie zitten met zijn moeder. Want ja, bij gebrek aan beter, is moeder vaak dé vrouw in het leven van zo'n 'man'. Toch zijn het niet alleen de voor-moeder-zorgende, verstokte vrijgezellen die mij op slag frigide maken. Je zult het aantal dat getrouwd is, de kost moeten geven! En echt, ik kan me niets voorstellen bij de keuze die zo'n vrouw maakte. Maar ja, in zo'n droogstoppel kan nog best een hete liefdeskunstenaar verborgen zitten. Maar al te graag zou ik in zo'n geval eens vlieg op de slaapkamermuur willen zijn. Er zijn ook van die mannen die een dubbelleven leiden. Keurig getrouwd en in driedelig blauw, star, stijf en keurig afgewogen zeggen wat er te zeggen valt en waarschijnlijk zelfs niet blikken of blozen als er een drol tegen de muur omhoog zou kruipen. Dan denk je als buitenstaander: 'crisis wat een droogkloot', terwijl hij drie uur later, bovenop een (vreemde) keukentafel een ritsloos nummer maakt met een rondbillige exotische schone. Van die types. Nee, je weet het niet. Toch kon ik me niets van dit alles voorstellen bij die, met zijn moeder koffiedrinkende, spencer van gisteren. "Nog een kopje koffie ma?". Hij was nog attent ook. Dat zijn die types meestal. Ondanks een strak en zwaar werkschema verlichten ze het huishouden, snijden ze het vlees en schoffelen ze de tuin. Iedere vrijdag een bos bloemen voor moeder de vrouw, zaterdags mee ´grote´ boodschappen doen en zondags met de kinderen naar oma. Idealer kan niet. En alsof dat al niet ideaal genoeg is bellen ze tussendoor nog bijna dagelijks met moeder om te informeren hoe het gaat. Ik wed dat spencer zondag de mooiste en grootst denkbare bos bloemen bij zijn moeder laat bezorgen. Kijk, de meeste mannen zijn mijn type niet. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik me niet kan voorstellen wat andere vrouwen in ze zien. Bij deze spencer lukte me dat vooralsnog niet. Maar ik kon mijn blik niet van hem afhouden; raakte helemaal gebiologeerd door het denkbeeldige beest in hem. Ik begon hem in gedachten een stekeltjes kapsel aan te meten. Hij had wel wat stug haar, met weerborstels, maar met lekker wat gel erin bleef het toch overeind staan. Ondertussen hing zijn ruitjesoverhemd en spencer al over de stoelleuning en trok ik hem een lekker stoer zwart t-shirt aan. Terwijl ik zijn broekriem losmaakte, bedacht ik dat die bril ook maar beter afkon. Goh, wat een grappige ondeugende bruine ogen had die man! Ik moest wat sjorren om die spijkerbroek over zijn strakke billen te schuiven, maar het resultaat was er naar. Plotseling
stond hij op. Ik kreeg niet eens de kans om de knopen van zijn 501 fatsoenlijk
dicht te maken. Hij liet zijn moeder voor wat ze was en stapte met een
woeste blik op mijn tafeltje af. Hij trok mijn stoel naar achteren,
tilde me in één beweging op terwijl hij met zijn andere
arm de tafel leeg maaide. Met zijn sterke, krachtige rechterhand trok
hij mijn hoofd aan mijn haar achterover en…
|