Echte liefde bestaat…

'Ben wel benieuwd hoe je tegen de liefde aankijkt....', vroeg iemand laatst aan mij.
Ik dacht jeetje, mooi vraag, moeilijk antwoord. Of eigenlijk toch niet…

Want niets is zo veelomvattend als liefde. Niets is zo helend als liefde, met niets wordt zoveel verward als met liefde. (en niets brengt soms zoveel verwarring als liefde)
Beetje cliché, maar liefde is eigenlijk het antwoord op alles. En nee, echte liefde heeft nog nooit ellende veroorzaakt, dat waren basale emoties als gekwetstheid, jaloezie, boosheid en eenzaamheid van mensen die de liefde eigenlijk niet kennen, maar wel denken te vinden in een ander.

Ik ben ervan overtuigd dat echte liefde bestaat. Soms heb ik van die momenten dat mijn hart wijd openstaat en ik houd van iedere mens op deze wereld. Dat maakt me zo blij dat de tranen over mijn wangen rollen. Maar ook ik ben gekwetst en bang om dat hart al te lang open te zetten. In het verleden waren er altijd wel mensen in de buurt die het nodig vonden om op mijn hart te gaan staan. Daar wen je nooit aan…

Dat echte liefde-gevoel komt dicht in de buurt van de liefde die ik voel voor mijn zonen. Het gevoel dat, wat ze ook doen, als een vuur in de eeuwigheid blijft branden. Die ondefinieerbare onvoorwaardelijkheid die je kunt voelen voor je eigen vlees en bloed.
Niet gebaseerd op ratio, puur op emotie. Die zover kan gaat dat je je eigen leven zou willen geven om dat van die andere te redden.

Echte liefde ontstijgt aardse wetten, kent geen afspraken bij de burgerlijke stand. Heeft niets te maken met sekse of leeftijd. Ware liefde is herkenning in de ander van alles wat in je zelf zit (en als je je schaduwkanten niet al in het licht zette, om kan slaan in haat). Liefde is die oude man op het terras in Kusadasi, die ziet dat je het moeilijk hebt, zijn hand naar je uitsteekt en daarmee laat voelen dat onbaatzuchtige liefde bestaat.
Liefde is jezelf aanraken in je hart, zodat je het hart van een ander aan kunt raken...