Geen beter vermaak dan…..

Omdat Gran Canaria voor de deur stond, ik het verschrikkelijk druk had, maar bijna overspannen was, dacht ik: kom laat ik eens een middagje spijbelen op de oerhollandse camping waar mijn buren vakantie hielden. Dit meer in het kader van: dit is wat je niet wilt.
(Sinds ik zelf mag bedenken hoe ik mijn vakanties invul, ga ik alleen nog maar op bezoek ter leedvermaak)
Die van nummer 16 zaten op een sterrencamping, dat wel. Zwembad, speeltuin, visvijver, campingwinkel. Wat wil je nog meer. Toen ik daar eenmaal uitgezakt in het zonnetje zat te zitten met een groot glas trappist onder handbereik dacht ik: toch zo gek nog niet hier. Misschien is kamperen best leuk. Ach ja, je moet op tijd gaan lopen als je vermoedt dat je binnen een kwartier naar 't toilet moet (en gelukkig hing er wc-papier, dus hoefde ik niet met een rol onder de arm) en het is misschien best gezellig om met je bakje vaat in zo'n afwashokje te staan soppen. Je weet per slot van rekening nooit welke hulk er aan het corveeën is. Nee, misschien toch nog eens overwegen voor de volgende zomervakantie.

Ik signaleerde er overigens nog een nieuwe kooktrend: de scottelbraai. Een soort satellietschotel, maar dan op gas. En je kon er geen tv mee kijken. In het rijtje caravans van mijn buurtjes scottelbarbequede er eentje worstjes (multifunctioneel ding), een andere pannenkoeken en weer een andere een rijstprutje. En ja hoor, mijn buurtjes toverde er ook een uit een hoesje. 'Oh zo makkelijk!' Het diner bestond uit een soort van aardappel-gehakt-doperwten-champignonprutje. Wel een beetje vettig, want veel olie, anders bleef de hele zooi aan 't scotteltje plakken. En lékker dat 't was…!!

Nou, de prut zat nog niet achter de kiezen of de wolken pakten dreigend samen. Daar kwam een mals buitje aan. Niks aan de hand, even snel alles onder de luifel van de voortent en gezellig samen wachten op de druppels. Maar ja, this is Holland man, dus binnen vijf minuten rolde het onweer over de sterrencamping. En als ik zeg onweer, dán bedoel ik ook onweer.
Het zag zwart, regende van links naar rechts, en te laat! de parasol kreeg vliegles. Hagelstenen zo groot als knikkers ketste haast door 't doek van de voortent heen. Maar omdat wij met z'n allen aan de tentstokken hingen, bleef die staan. Drijfnat tot op het bot nam ik een uur later afscheid. Lekker naar mijn warme, droge huisje. Lekker douchen zonder muntjes en hup de hele zooi in de wasmachine. "Nee, geen dank hoor, en sterkte met al die natte ondergelopen zooi! Doei!" Grijnzend stapte ik in mijn autootje. Vrolijk fluitend navigeerde tante Jet me terug naar huis. Alwaar ik constateerde dat het 'buitje' ook over mijn huis gekomen was. En mijn ramen nog allemaal wagenwijd openstonden…