Mateja Kezman begon zijn carrière bij FK Zemun. Na te zijn uitgeleend aan achtereenvolgens Radnicki Pirot, FK Loznica en Sartis Smederovo vertrok hij in 1998 naar Partizan Belgrado, de club waar hij al jong supporter van was. Tijdens zijn tweede en laatste seizoen werd hij met 28 treffers, topscorer van de club. In de zomer van 2000 verhuisde Kezman naar PSV.

Het andere gezicht van… Mateja Kezman

In de NRC werd hij een 'kunstenaar in overleven' genoemd. Iemand die zich, op weg naar het doel, door niemand laat weerhouden. Andermaal een 'dribbelend kruitvat' met het imago van een straatschoffie. Een voetzoeker die met schokkende schouders in een kaarsrechte lijn op zijn doel afgaat. Topscorer, topvoetballer, arrogant en zelfverzekerd. 'In Bedrijf' ging op zoek naar de mens achter de 24-jarige voetballer van PSV en herkende in Mateja Kezman niets van de hierboven gegeven omschrijvingen.

Hij noemt zichzelf een vechter, een optimist en een gewone jongen die soms te veel wil en zo nu en dan ontplofbaar is. Maar hij kan sorry zeggen als hij fout zit. Arrogant? Nee, dat niet. "Ik heb respect voor iedereen. Soms lijkt dat misschien niet zo, maar als die mensen met mij naar het café zouden gaan en een half uurtje met me praten, komen ze er vanzelf achter dat ik niet arrogant ben. Weet je, in Belgrado ben ik veel op televisie geweest. Zo hebben de mensen daar, mij beter leren kennen. Daarom is het jammer dat ik hier zo weinig de kans krijg die andere kant van mezelf te laten zien."

Vaderschap
Hij krijgt een grote brede glimlach op zijn gezicht als hij praat over zijn tweejarige zoon en zijn pasgeboren dochtertje. Het vaderschap heeft hem veranderd, rustiger gemaakt. "Er is nu altijd iemand die op mij wacht", zegt Kezman. "En dat is fantastisch. Ik wil alle tijd van de wereld aan mijn kinderen geven." Toen zijn vrouw nog zijn vriendin was, deed hij nog wel eens gekke dingen met vrienden. Ging hij feesten en kwam hij soms nachtenlang niet thuis. "Nu wil ik elk vrij uur dat ik heb met mijn kinderen doorbrengen. Als ik thuiskom en mijn kinderen zie, vergeet ik alles. De wereld is dan prachtig."

In het begin van zijn carrière bij PSV woonde Mateja Kezman, toen nog als vrijgezel, in een appartement in Eindhoven. Later verhuisde hij naar een woning in woensel, maar uiteindelijk vond hij de stad te druk en het huis te klein. Niet alleen om zijn kinderen te laten opgroeien, maar ook om zijn familie en vrienden uit Belgrado onder te brengen. Tijdens zijn zoektocht naar een passend onderkomen, liet Kezman zich twee jaar geleden verleiden door de charmes van het mooie Nuenen. De absolute tegenstelling van zijn geboortestad Belgrado, waar drie miljoen mensen wonen en 24 uur per dag leven in de brouwerij is.
"Daar is alles snel, hier is alles langzaam. In het begin was het wel wennen ja, maar ik was altijd in de stress, en hier kom ik tot rust. Dat is goed voor mijn gezondheid. Nuenen is een mooi en rustig dorp, ik heb goede buren en een prima relatie met de andere dorpsbewoners. Ik ben blij met Nederland, het is mijn tweede thuis geworden. Alleen jammer van het slechte weer."

24 uur per dag eten
Niet dat Mateja zijn geboortestad niet mist, of eigenlijk mist hij meer de cultuur van zijn volk. Hij reist daarom regelmatig tussen de wedstrijden door met zijn gezin naar de hoofdstad van Servië. Het eerste wat hij doet als hij terug thuis komt is met zijn vrienden naar een café gaan en bier drinken. "Mensen lijken daar meer tijd te hebben voor elkaar, meer te genieten van het leven. Als ik thuis kom in Belgrado, krijg ik meteen een warm gevoel. Nederlanders zijn wat afstandelijker, anders. Ze lijken meer gespitst op zekerheden en lijken soms weinig anders te doen dan werken, naar huis gaan, slapen en weer gaan werken. In Belgrado is er altijd leven in de brouwerij én dag en nacht de mogelijkheid om ergens iets te eten. Tussen één en drie uur 's middags een warme lunch en 's avonds tussen tien en twee uur 's nachts kun je overal terecht voor het diner. Hier zijn de keukens van de restaurants rond tien uur gesloten. Dat was wel even wennen ja."

Kezman is een echte familieman. Zijn ouders zijn net een hele periode in Nederland geweest in verband met de geboorte van hun kleindochter en Mateja's broer is ook regelmatig in Nuenen te vinden. En als ze elkaar niet zien, dan bellen ze iedere dag. Hij noemt zijn familie, zijn gezin en zijn vrienden de grootste kostbaarheid in zijn leven. "Dat is het allerbelangrijkste", zegt hij en benadrukt dat hij eigenlijk maar drie echt goede vrienden heeft waarmee hij alles samen doet.

Niet extravagant
Hoe zijn leven er na zijn dertigste uit zal zien? Hij maakt er zich nu nog geen zorgen over. "Ik zit nooit stil, ben eigenlijk altijd met van alles bezig." Samen met een paar vrienden houdt Kezman zich de afgelopen jaren bezig met projectontwikkeling in Belgrado. "Daar doen we goede zaken, maar of ik dat straks fulltime ga doen? Geen idee."
Ondanks zijn riante inkomen, leeft Mateja Kezman niet extravagant. "Ik ben niet het type dat rare dingen met mijn geld doet. Ik hoef niet het allerduurste of allergrootste te hebben. Ik heb veel respect voor geld. Geld geeft zekerheid in je leven. Het is fijn als je je daarover geen zorgen hoeft te maken. Dat je, als je 's ochtends wakker wordt, weet dat er genoeg geld is om samen met je familie een fijn leven te leiden."
Kezman is jong, maar niet zorgeloos. Want de zorg voor zijn minderbedeelde medemens in Servië houdt hem bezig. "Het is fijn om geld te hebben om iets extra's te doen voor je medemens', zegt hij. "Bijvoorbeeld door het financieren van kleding of medicijnen. Dat zijn vooral projecten voor kinderen, want zij hebben er niet voor gekozen om in ellende en armoede geboren te worden."

Voeten op de grond
Op zijn 19e werd hij in zijn geboortestad Belgrado al door zijn supporters op handen gedragen. De supporters van de rivaliserende club Rode Ster, waren nog veel erger dan zijn antifans in Nederland. "Soms moest ik echt gas geven met mijn auto om geen klappen te krijgen, vertelt Mateja. "En in Brabant krijg ik veel respect als voetballer, zeker van de supporters van PSV. De reacties van de aanhangers van die andere clubs zijn normaal. Het maakt me niet zo veel uit, het hoort er bij."
Toen hij in Servië een rijzende ster was, hield zijn familie hem met zijn voeten op de grond. "Ik heb het geluk om goede familie en vrienden te hebben die me, als dat nodig is, zonder pardon corrigeren. Ze stonden achter me, maar schopte me altijd weer terug in mijn schoenen. En ach, nu ben je misschien een ster, als je dertig bent is iedereen je weer vergeten."