| Hollandse
Nieuwe korte verhaaltjes | Maandelijkse
uitgave voor Nederlandse toeristen op Gran Canaria |
|
| Terug naar Hollandse Nieuwe |
|
Eigenlijk ontviel Juliana ons een jaar of vijf geleden al, zoals dat zo mooi heet. De laatste jaren werd ze weggemoffeld achter de geraniums van Soestdijk. We zagen zo nu en dan eens een glimp van haar in rolstoel, in bladen als Privé en Weekend, maar officieel was ze nergens meer te bekennen. Haar gezondheid stond niet toe om nog in de openbaarheid te verschijnen. Ze was wat vergeetachtig, maar in de volksmond heet dat gewoon dement, ofwel zo gek als een deur. Het is natuurlijk niet acceptabel voor een ex-koningin om een beetje dom te gaan zitten giebelen in goed gezelschap. Vierennegentig
werd ze. Wat een leeftijd. Ik kan me best iets bij die vergeetachtigheid voorstellen.
Opgroeien in een gouden kooi en meer opgevoed worden door adellijke surrogaatmoeders
dan door je eigen moeder, een man trouwen die eerst je ticket tot de vrijheid
lijkt en je vervolgens tot aan de dood voor idioot verslijt en meer oog heeft
voor allerlei loslopend wild (tot aan secretaresses toe). Er achter komen dat
iedereen je hele leven lang tegen je gelogen heeft, omdat het ze verboden was
om je tegen te spreken. Nee, dan voel je je niet gefopt door het leven
En
als je dan al het gevoel hebt dat je gek wordt, kun je niet eens een keer ongestraft
echt gek doen. Het is een wonder dat ze haar verstand pas op 90-jarige leeftijd
verloor. | |