Jean-Claude Hornero

Dertig jaar geleden kwam Jean-Claude Hornero vanuit Toulouse, in het zuiden van Frankrijk, richting Nederland. En nog steeds is zijn accent onmiskenbaar dat van een Fransoos die Nederlands spreekt. Charmant, dat zeker. Met een brede glimlach, pretogen en open in zijn communicatie. Zijn vertrek naar Nederland was een persoonlijke ontdekkingsreis waar hij alles behalve spijt van heeft. Hij beschouwt zichzelf niet meer alleen als Fransman, maar als iemand met twee nationaliteiten.

Welk stukje van u is Nederlands geworden en welk stukje zal altijd Frans blijven?
"Ik ben een beetje bijgekleurd in beide richtingen. Ik heb in Nederland mijn zakelijke leven eigenlijk pas ontwikkeld, me de Nederlandse manier aangeleerd dus. Ja, ik ben toch wel het meest beïnvloed door dit land, daardoor wat minder frivool en chaotisch geworden daarin."

En het Bourgondische deel in u? Als ik denk aan het zuiden van Frankrijk, zie ik warmte, gezelligheid en heel lekker eten.
"Ja, vanaf het moment dat ik hier niet echt meer van het tafelplezier kon genieten hier ben ik zelf gaan koken. Ik eet nu thuis beter dan ergens anders."
Frans of ook Hollandse kost?
"Beide. Ik maak de lekkerste spruitjes van Nederland!"
Oh, en welk geheim van de kok zit daar achter?
"Ik leerde van mijn moeder om met een kleine inspanning, minimale kosten en een beetje fantasie iets lekker te maken. Ook spruitjes. Niet met alleen maar nootmuskaat erop, maar lekker met Franse kastanjes, ui, champignons en spekjes."

Hoe zou u zichzelf omschrijven?
"Tja…, ik ben wel een hartelijk iemand die graag een grapje maakt en veel lacht. Ik ben betrouwbaar en probeer altijd het positieve in alles wat ik doe, ervaar en beleef te zoeken. En ik ben chaotisch."
Bij dat chaotisch kan ik me bij u niet zo veel voorstellen eigenlijk.
"Jawel hoor. Ik ben ontzettend spontaan in mijn manier van doen. Dat betekent dat ik allerlei dingen die me te binnen schieten, probeer af te werken waardoor ik soms vergeten ben waar ik eigenlijk mee bezig was. Ik ben blij dat ik zakelijk mensen om me heen heb die mij op het goede pad houden."
Uw vrouw onder andere?
"Ja, mijn vrouw en ik zijn tegenpolen. Wij hebben juist het positieve in de ander gevonden en gebruikt om te leren. Wij zijn een unieke combinatie. Zij is een fantastische levenspartner; we hebben ontzettend veel meegemaakt in positieve en negatieve zin. Ze is heel oprecht en professioneel, zeker als juwelier. Ik kan enorm op haar steunen en zij heeft mij het vak geleerd. Ze is punctueel en veeleisend. Niet zo extravert als ik, maar wat meer ingetogen. Er zijn mensen die dat als afstandelijk ervaren, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik zo open en uitbundig ben in mijn communicatie."

U bent de hele dag bezig met mooie dingen. Welke eigenschap moet je als juwelier hebben?
"Om het vak uit te oefenen moet je een bepaalde gevoeligheid en feeling hebben. Je wordt niet als juwelier geboren. Je bent bezig met vorm en steeds op zoek naar raffinement."
Zoekt u dat raffinement ook in uw persoonlijk leven?
"Ja, ook als je in een museum bent, kijk je anders naar een schilderij of sculptuur omdat je gewend bent om in je dagelijkse leven anders waar te nemen. Je kijkt anders. Als ik ergens binnenkom let ik erg op details. Zo kan ik bijvoorbeeld enorm genieten van een prachtig bloemstuk op de tafel van een restaurant. Iedereen ziet dat het mooi is, maar ik let dan bijvoorbeeld erg op de compositie."
Zoekt u ook het raffinement in mensen?
"Nee, ik neem de mensen zoals ze zijn. Ik let op hun kwaliteit, hun karakter. Bij mensen die streven naar perfectie in hun innerlijk of uiterlijk, is het juist veel moeilijker om naar binnen te kijken. Als je met mensen te maken hebt, moet je de hele context bekijken. Een sieraad moet wel perfect zijn en wordt geschapen met een bepaald doel. Daarom probeer je als juwelier je klant te ondersteunen en te adviseren. Het gaat dus eigenlijk om de confrontatie tussen het perfecte product en iemand die op zoek is naar een sieraad dat zijn persoonlijkheid versterkt of aanvult."

Ondernemers in beeld



Wil je krassen in mijn gastenboek?

Kitty Hornero
Als Kitty Hornero gevraagd wordt zichzelf te omschrijven, lacht ze en maakt ze exact dezelfde opmerking als haar man in een eerder gesprek: deze vraag stellen zij altijd aan sollicitanten… Als ze zelf naar een antwoord zoekt, komt ze tot de conclusie dat ze veeleisend is, en een Pietje precies. Niet zo'n prater als haar man, wat meer ingetogen, misschien zelfs verlegen. Dat veeleisend zijn, vooral voor haarzelf, ziet ze wel als een wat mindere eigenschap. En ze zou eigenlijk best wat losser en jovialer willen zijn. Net zoals Jean-Claude, wat opener, gemakkelijker en altijd vrolijk. Maar ze houden elkaar goed in evenwicht, want hij beurt haar op als ze wat zwaar op de hand is.

Opvallend in het gesprek met uw man was dat hij opmerkte dat juist de verschillen in karakter tussen u en hem zo bindend zijn.
"Ja, we houden elkaar in balans, voelen elkaar goed aan en zijn gek op elkaar. Ik kan niet zonder hem, hij niet zonder mij. Dat is gewoon zo en ik hoop dat dat zo blijft."
U zegt wat losser te willen zijn. Komt dat er niet uit of zit dat er niet in?
"Dat zit er blijkbaar niet in. Niet op de manier zoals zich dat bij Jean-Claude uit in ieder geval. Maar ik vind het erg fijn om mensen om mij heen te hebben en geniet erg van een goed contact."
Wat is Jean-Claude's grootste kwaliteit?
"Relativeren. Hij weet juist daardoor alles goed in balans te houden."

U studeerde bouwkunde en architectuur, gaf les op de TU en kwam uiteindelijk toch terecht in de juwelierszaak van uw ouders. Hoe ging dat?
"Ik heb altijd iets met vorm gehad. Nog steeds kunnen huizen of bruggen me erg boeien. Maar doordat mijn vader op een gegeven moment plotseling overleed, ben ik ingesprongen om mijn moeder te helpen. Ik was als kind natuurlijk eigenlijk al in het vak opgegroeid, maar het was toen niet mijn eerste keus om in mee in de zaak te gaan werken."

In hoeverre spelen mooie dingen en esthetiek een rol in uw dagelijkse leven?
"Best een grote rol want ik ben iemand die echt van vormgeving houd. Niet alleen van sierraden, ook qua kleding, huisinrichting en onze tuin. Eigenlijk in alles wat ik om me heen heb. Ik omring me graag met mooie dingen. Ik voel me niet zo prettig in een omgeving waar het rommelig is of waar dingen staan die ik niet zo mooi vind. Dat gevoel voor esthetiek heb ik van mijn ouders meegekregen denk ik."

Over ouders gesproken: u heeft samen met uw man een zoon, nu 27 jaar oud. Hoe was de combinatie zakenvrouw en moeder voor u?
"Ik was geen fulltime moeder, maar dat ging eigenlijk prima. Ik ben zelf een kind uit zo'n gezin en heb dat nooit als vervelend ervaren. Je komt als kind in contact met veel andere mensen die voor je zorgen en dat kan een heel positieve aanvulling op je opvoeding zijn. Als ik terugkijk op mijn jeugd zijn er behalve mijn moeder, mijn oma en een tante, nog een aantal dames geweest die voor mij zorgde als het zo uitkwam. Ik denk dat die positieve invloed van anderen ook voor mijn zoon geldt. Zij droegen allemaal hun steentje bij aan de totale ontwikkeling van zijn persoon."

U bent een geboren en getogen Eindhovense, welke betekenis heeft de stad Eindhoven voor u?
"Het is mijn geboortestad. Ik ben er naar school geweest; zowel lagere als middelbare school als TU. Ik ben er groot geworden en woon er graag. Het is een fijne stad, een complete stad. Ik denk dat Eindhovenaren best wat chauvinistischer zouden mogen zijn. Er wordt een hoop over gemopperd, maar ik denk dat we een stuk verder zouden komen als we er allemaal wat positiever tegenover zouden gaan staan. Eindhoven heeft echt een hoop goede dingen. Ja, ik heb het hier prima naar mijn zin."

The tekstnuitleg.nl website, including all text, and images are copyright Ria Kerstens. All rights reserved. Any replication, modification, or copy of any part of this website without the prior, written consent of TekstnUitleg.nl is prohibited.