Jij en ik

Mooi hé, die hoop op de gezichten van al die mensen die Obama toejuichten bij het Capitool in Washington. En op die van al die mensen die we niet zagen. Inclusief het mijne. Geen idee of je gekeken hebt, maar zo niet dan heb je wat gemist. De wetenschap dat er eindelijk weer een mens tot wereldleider is benoemd, stemt mij hoopvol.

Het is nauwelijks voorstelbaar dat met de invoering van de Civil Rights Act in 1964 discriminatie in openbare gelegenheden pas verboden werd. De droom van Martin Luther King wordt werkelijkheid. Als kind kreeg ik al de tranen in mijn ogen als ik die man op tv zag. En nu zag ik de tranen in de ogen van al die mensen voor wie King die droom uitsprak. Eindelijk gerechtigheid, eindelijk (kans op) gelijkheid. Want wat maakt de ene mens in hemelsnaam meer dan de andere? Niets toch? De meest belangrijke mens op de aarde (en die is er niet) zit ook met zijn broek naar beneden op de pot. Zo stel ik me dat tenminste altijd voor als iemand lekker belangrijk loopt te doen. En bij dat beeld wordt iedereen weer net zo normaal als jij en ik.

Ik schrijf (kans op) gelijkheid, want de verkiezing van Obama tot president betekent niet dat de wortel van discriminatie nu is uitgeroeid. Die zit in de harten van de mensen die een minder- én meerderwaardigheidscomplex hebben. Die zo onzeker zijn dat ze met alle macht en kracht een ander onderuit moeten halen om zelf boven te blijven. Ken je ze? Of ben je er zelf een? Dat laatste hoop ik toch niet want dan krijg je nu een virtuele dreun van me. Hier! Ik hoop dat hij raak was. De komst van Obama betekent ook niet dat het fenomeen oorlog met wortel en al uitgeroeid zal worden. Was dat maar waar. De komst van Obama betekent eigenlijk alleen dat we met z'n allen weer een impuls krijgen om het zelf beter te gaan doen.

Want we kunnen onze hoop wel op Obama richten en rustig verder onderuit zakken (of je nog een keer omdraaien op het strand) maar zo werkt het niet. Jij en ik maken verschil als we willen. Ik ga (nog) eerlijker naar mezelf kijken en zelf het goede voorbeeld te geven. Mezelf een trap onder mijn hol geven als ik me betrap op gedrag of gedachten waarin ik mezelf beter, hoger of bijzonderder dan een ander neerzet. Ik zet mezelf voor de spiegel als mijn onverdraagzaamheid opspeelt en ik lekker in mijn boosheid blijf zitten in plaats van dat ik een onenigheid of ruzie tot op de draad uitpraat. Ik ga in ieder geval mijn best doen om verschil te maken. Als jij en de rest van de wereld dat nou ook doen dan zetten we die massale hoop om in een stukje werkelijkheid. We kunnen het want er zit een M.L. King en Obama in ons allemaal…