Ze bleef maar stamelen hoeveel ze toch van Michael hield. Wat moest ik haar zeggen? Dat ze eens moest gaan ontdekken wie ze zelf was en wat zij wilde? Dat het tijd werd dat ze zich realiseerde hoeveel ze van haar eigen leven had opgegeven sinds ze verkering met die knakker had? Dat het woord 'grens' meer betekenis heeft dan alleen een slagboom bij de overgang van twee landen?

Haar afhankelijke opstelling zou haar nooit de stevige, stabiele, langdurige en gelijkwaardige relatie opleveren die ze zich zo wenste. Moest ze zichzelf er eerst eens van overtuigen dat het hebben, maar vooral het houden, van een eigen leven haar een hoop zelfrespect zou brengen. Hij haar zelfs leuker en aantrekkelijker zou gaan vinden als ze een eigen mening had. Hoewel, ik denk het niet in dit geval. Hij zou eerder als de sodeju een ander gewillig slachtoffer zoeken. Ik kon maar beter zwijgen.

Waarom denken meiden en vrouwen toch altijd dat ze een man aan zich kunnen binden door hun eigen identiteit in die van hun partner te laten oplossen? Ineens vinden ze álles wat hij doet fantástisch. De mannelijke aandacht veroorzaakt een acute aanval van geheugenverlies zodat ze vergeten wat ze zelf leuk vinden of waar ze mee bezig waren.
Hij rijdt motor! Jippie. Ze hijsen zich in een leren jas en springen onmiddellijk achterop om samen met zijn vriendenclub te gaan kramperen tijdens een motorweekend. Hij is helemaal zot van R&B! En hop, daar verdwijnt Marco achter in de cd-kast. Hij heeft een hekel aan honden! En hup, fikkie, al 5 jaar trouw tot op het bot, wordt verbannen naar de bijkeuken.

Onbegrijpelijk. En als Hij haar dan op een goede dag inruilt voor een andere Truus is Leiden in last. Nergens is ze meer. Niemand ook. Haar hele leven stort in elkaar. Om vervolgens, tegen de tijd dat ze zichzelf net weer aan het herontdekken is, opnieuw te kameleoniseren met een andere Hij. Die dat vast wel prettig vindt natuurlijk.

Zo verging het ook Eefje. Sinds Michael was ze helemaal into vechtsporten. Haar vriendinnen zag ze nauwelijks meer. Ze liep gedwee en vol overgave achter hem aan te rennen alsof hij Jim - Idol - Bakkum zelf was. Alleen als er stront aan de knikker was stond ze op de stoep. Gezellig. Nu ook weer. En maar janken. Hij was het weekend met zijn vrienden de kroeg in geweest terwijl hij zei op een saaie familieverjaardag te zijn. En zij maar braaf voor de televisie zitten wachten.
Carry, een andere vriendin, had hem gezien. Stomdronken stond hij te zoenen met een andere griet. Nee, meer was er niet gebeurd. En ja, hij had er spijt van. Het stelde echt niks voor, zo had hij haar verzekerd. Kwam door de drank hé. Maar hij beloofde dat het nooit meer zou gebeuren.

Yeah right. Michael is gewoon een gluiperd van het zuiverste water. En Eefje wil niets liever dan hem geloven. "Hij houdt echt alleen van mij", zei ze dat hij zei.
"Schop die vent onderhand eens buiten!" wilde ik eigenlijk roepen. Maar ik deed het niet. Waarom zou ik voor de tweeëndertigste keer in herhaling vallen. Luisteren deed ze toch alleen naar haar eigen gejammer. Ze keek me nog steeds aan met dezelfde blik. "Biertje?", vroeg ik.

Terug ------------ Home ----Geef je commentaar