Was het geven om te nemen?

Hee Heleen, hoe voelt dat nou, dat je je huis niet eens meer fatsoenlijk uit kunt, de hoorn van de haak moet leggen, je kinderen op school worden aangestaard, je op bent van de zenuwen, je al nachten niet fatsoenlijk hebt geslapen en zelfs het grootste deel van je eigen beroepsgroep je uitkotst?

Je bedacht vast niet dat ook het privé-leven van die stoere, flamboyante man in elkaar zou storten. Dat zijn vrouw en kinderen zouden breken onder jouw bekendmaking van zijn uitstapjes. (hoewel, mevrouw Oudkerk wist vast wel waar ze aan toe was, maar wilde het niet weten. Ze baalt nu alleen als een stekker dat heel Nederland op de hoogte is)
Realiseer je je eigenlijk dat iedereen in het vervolg op zijn qui vive zal zijn als jij in de buurt bent? Dat half Nederland je ziet als een publieksgeile, hoerige rat, die dit voorval alleen aangreep om nog meer 'romannetjes' te verkopen? Heb je al bedacht hoe je straks gaat 'weten' wie jou als spreekbuis wil gebruiken en wie er echt een eerlijk gesprek met je voert?

Uitgekakt ben je. Dat had je vast niet bedacht in die kroeg na afloop van het Groot Dictee. Dat had je niet kunnen bevroeden toen de redactie je belde met de vraag hoe hoog het waarheidsgehalte van je column was. En hoe zat het nou? Probeerde hij jou, of jij hem tevergeefs te versieren? Of dacht hij jou als een soort heroïnehoer in een hoekje van de parkeergarage te nemen, alleen maar omdat jij boeken schrijft over vrouwen die er wel pap van lusten?

Ik vraag me echt af wat je ware beweegredenen waren. Het is moeilijk te geloven dat het je alleen te doen was om hem een plezier te doen. Als hij zijn escapades zo graag publiek had gemaakt, had hij dat toch op zijn eigen stekkie in Spits kunnen doen?

Ik wed dat je zou willen kunnen toveren. 'Abracadabra pontius pilatus pas, ik zou willen dat het de dag vóór het Groot Dictee was.' Maar helaas. De point of no return is bereikt. Wat dacht je nou eigenlijk toen je besloot om Oudkerk met naam en toenaam in je column te noemen. En dacht je eigenlijk wel?
En weet je wat ik niet snap? Dat je niet gewoon stelling neemt. Dat gewriemel en gekronkel maakt je alleen maar ongeloofwaardig. Óf je zegt: Oudkerk is gewoon een chantabele, cokesnuivende hoerenloper en de waarheid mag gezegd worden (maar vertel hem dan wel helemaal), óf je geeft toe dat je een naïeve muts was (je was een beetje dom) en je oprecht spijt hebt.

Weet je wat ik denk? Dat je een spelletje truth or dare met jezelf speelde en je je nu genaaid voelt. Niet door Oudkerk, je redactie, de media of het stadsbestuur. Nee, door jezelf. Onder het motto van de hulpvaardige columniste (hij vróeg er om - maar Heleen, je weet toch dat mannen nee bedoelen als je ze ja zeggen?) zeg je een lans voor hem te hebben willen breken.
Maar omdat je ego verblind was, zag je over het hoofd dat van mannen in deze maatschappij véél meer getolereerd wordt dan van vrouwen. Ook (en vooral) als ze in de politiek zitten.

Voor zijn kinderen blijft het kut, maar Oudkerk zelf zal binnen de kortste keren weer ergens in de politiek opduiken en de Bram uithangen. Dat zit wel goed.
En jij? Jij trekt aan het kortste eind. Je liet je meeslepen en vergat dat je niet kunt bouwen op de puinhoop van een ander. Was het geven om te nemen? Of vergat je, dat je alles terugkrijgt wat je geeft. En ehh, wat gaf je nou eigenlijk precies?

Terug ------------ Home ----Geef je commentaar