heilzaam

Zelfs slapen in een kartonnen doos op het Centraal Station moet minder erg zijn dan met pijn en slangen vastgeplakt liggen aan het plastic matras van een ziekenhuisbed. Wat zou het heilzaam voor de gezondheidszorg zijn als Els Borst, de rest van het ministerie én het gros van het ziekenhuispersoneel eens een weekje derde klas zouden komen liggen.
Ze hoeven van mij niet op de wachtlijst, geeneens pijn, infuus, drains of andere ellende. Alleen lekker afhankelijk zijn van het verplegend personeel - dat er niet is - en niet uit het harde plakkerige bed of naar de pot, tenzij geholpen. Ze hoeven ook geen dubbele keeloperatie zodat ze na een half uur op de po, in de privacy van een flinterdun gordijn, níet gevangen tussen slangen, wél heel hard zústér kunnen roepen. Of beleefd doch dringend: "Dokter; één vraagje", kunnen stellen voordat hij tijdens een bliksembezoek van 37 seconden, aan het voeteneinde van het bed, weer weggebeamed lijkt te worden naar een andere planeet.

	Heilzaam (Medisch Vandaag) Het begon allemaal met die internist. Een man die tijdens het uitspreken van de woorden: "Goedemorgen mevrouw", allervriendelijkst zijn hand uitstak terwijl zijn ogen geboeid aan het dossier gekluisterd bleven. Hij bedacht dat een drie-in-één operatie dé oplossing was voor een angsthaas als ik. Een aanlokkelijk aanbod, maar een eerdere (spoed)narcose-ervaring bleef maar door mijn hoofd spoken. Mijn geest was destijds al bij de les, maar mijn lichaam niet. Hoewel de reflexen prima werkten toen de tube uit mijn keel werd getrokken en mijn maag zich samentrok om de inhoud van de maaltijd van een uur of twee daarvoor naar buiten te werken. Mijn geest wilde mijn hand naar mijn keel dirigeren, maar de signalen zetten mijn spieren niet aan tot actie.
	Ik moest dan ook de anesthesist spreken voordat ik opnieuw tussen de groene lakens dook. Dat lukt vier dagen voor de opname. Het minimaal in mij aanwezige vertrouwen vervliegt als ether uit een openstaande fles bij het horen van zijn spontane reactie op mijn verhaal van de drie-in-één-klus. "Wát?" Buldert hij, "Zijn ze nou helemaal gek geworden?" Ik inmiddels wel, maar ik neem zijn gebulder ter harte en cancel één van de ingrepen. Drie dagen later kom ik - dit keer - zonder problemen bij op de recovery. Daar praten artsen en verpleegkundigen net iets te hard over hetgeen er de dag daarvoor in operatiezaal vijf van dokter Pietersen fout is gegaan. Van verwend en vertroeteld worden is de volgende twee dagen geen sprake.
terug	Zelfs slapen in een kartonnen doos op het Centraal Station moet minder erg zijn dan met pijn en slangen vastgeplakt liggen aan het plastic matras van een ziekenhuisbed. Wat zou het heilzaam voor de gezondheidszorg zijn als Els Borst, de rest van het ministerie én het gros van het ziekenhuispersoneel eens een weekje derde klas zouden komen liggen. Ze hoeven van mij niet op de wachtlijst, geeneens pijn, infuus, drains of andere ellende. Alleen lekker afhankelijk zijn van het verplegend personeel - dat er niet is - en niet uit het harde plakkerige bed of naar de pot, tenzij geholpen. Ze hoeven ook geen dubbele keeloperatie zodat ze na een half uur op de po, in de privacy van een flinterdun gordijn, níet gevangen tussen slangen, wél heel hard zústér kunnen roepen. Of beleefd doch dringend: "Dokter; één vraagje", kunnen stellen voordat hij tijdens een bliksembezoek van 37 seconden, aan het voeteneinde van het bed, weer weggebeamed lijkt te worden naar een andere planeet.